بیسکوییت دارچینی؛
الذهاب إلى القناة على Telegram
493
المشتركون
-224 ساعات
-217 أيام
+9430 أيام
أرشيف المشاركات
بزرگترین اشتباهِ شاید این باشد که فکر کنی فهمیده شدن حقِ هر آدمیست. اما باید بفهمی بیشترِ آدمها، نه برای فهمیدن، بلکه برای قضاوت کردن گوش میدهند. حرفت را تا جایی میشنوند که با باورهای خودشان هماهنگ باشد؛ از آنجا به بعد، فقط برداشتِ خودشان را جای حقیقت میگذارند.
برای همین گاهی سکوت، از هزار ساعت توضیح دادن ارزشمندتر است. نه چون حرفی برای گفتن نداری، چون میدانی بعضی گوشها، مقصدِ مناسبی برای حقیقت نیستند و شاید یکی از نشانههای رشد و خودشناسی همین باشد؛ اینکه دیگر برای اثباتِ خودت، به هر دری نزنی. بگذاری هرکس، همانقدر از تو بداند که ظرفیتِ فهمیدنش را دارد.
✍️🏻کوثر
Repost from بیسکوییت دارچینی؛
ما هیچ وقت به نبودنت عادت نکردیم فقط سکوت کردیم و باور کردیم که دیگر بر نمیگردی🖤
از لحاظ روحی نیاز دارم سر کلاس ریاضی از پشت پنجره بارون رو نگاه کنم و از بوی نارنگی که ته کلاس پیچیده لذت ببرم.
هرچه انسان کمتر برای ارتباط با دیگران احساس نیاز کند، پایان بهتری در انتظارش است.
نامه امشب 💌 :
اما عزیزِ من؛ حالت چطور است؛ تویی که خسته شدی اما هنوز قوی ماندی. تویی که با وجود تمام روزهای سخت، هنوز تسلیم نشدهای. میدانم گاهی دنیا آنقدر سنگین میشود که دلت میخواهد همهچیز را رها کنی. اما میمانی. تو ادامه میدهی و همین، بزرگترین پیروزی تو بود. یادت باشد؛ هیچ زخمی تا ابد درد نمیکند و هیچ شبِ تاریکی بدون طلوع نمیماند. به خودت افتخار کن و این را بدان که هنوز زیباترین فصلهای زندگیات نوشته نشدهاند. بخواب که فردا اتفاقهای قشنگ منتظر تو هستن. شبتون بخیر قشنگام🫠🤎 تا نامهی بعدی...
من شیفتهی آدمهای بیدرد نبودم؛
آدمهایی که هیچ زخمی ندارند، چیزی برای فهمیدن ندارند.
من عاشق کسانی شدم که شکستند، اما نشکستند.
که خسته شدند، اما باز هم صبح را باور کردند.
- کوثر
