ar
Feedback

لا تقع ضحية للمخادعين! تيليمتريو يكتشف ويُميّز هذه القنوات 👉 إذا كنت تريد رؤية العلامة، اشترك

وَهم | مهلا عزیزی

وَهم | مهلا عزیزی

الذهاب إلى القناة على Telegram

زندگی جرقه‌ای‌ست میان دو خلاء.

إظهار المزيد
لم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
398
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
-37 أيام
+930 أيام
أرشيف المشاركات
آدم‌ها آدم‌ها، امان از آدم‌ها. یکی وارد زندگی‌ات می‌شود و تمام انرژی وجودت را می‌مکد و قلبت را به سیاهی می‌کشاند؛ دیگری با حضورش سیاهی‌ها را ذره ذره می‌شورد و امید را به روحت تزریق می‌کند‌. کاش از این انسان‌ها بیش‌تر در زندگی داشتم. کاش می‌توانستم در آغوششان بگیرم و بگویم که چقدر از آن‌ها ممنونم.

شکوهِ آگاممنون مگر می‌شد دستور زئوس را نادیده گرفت؟ وقتی او بگوید باید به جنگ روی، پادشاه یونان هم که باشی، اطاعت واجب می‌شود. پس زره به تن کرد. زره‌ای از جنس فولاد و طلا با نقش‌هایی از ستارگان که هدیه‌ای بود از سینیراس، پادشاه قبرس، به‌هنگام شنیدن خبر لشکرکشی یونانیان به تروآ. دو نیزه بلند کرد که تیغه‌های برانش تا آسمان هفتم را می‌درخشاند؛ یکی را به دست راست گرفت و دیگری را به دست چپ. از چادر خویش خارج گشت و آماده‌ی نبرد شد. دو تن از جنگجویان تا او را در لباس رزم دیدند، خنده‌ سر دادند. یکی پرسید: - تو کیستی؟ دیگری گفت: - بسیار شبیه به پادشاهمان شده‌ای، هرچند ندیدم او هرگز لباس رزم به تن کند. اخم‌های آگاممنون در هم فرو رفت. کارشان به‌جایی رسیده بود که او را دست بیاندازند؟ به‌قطع اگر نیاز به مردانی برای جنگ نداشت، هر دو نیزه‌اش را در گلوهایشان فرو می‌کرد. قدم بر زمین کوبید و روانه‌ی میدان جنگ شد. تا پاسی از شب، در ردیف اول خون ریخت و جسم پشت جسم پیشکش هادس کرد؛ تا در تاریخ ننویسند شاهِ یونان مبارزه نمی‌دانست.

از تو خدایی ساختم که خدایی کردن نمی‌دانست...

🍕🧡
+1
🍕🧡

اگر روزی مرا هیچ‌‌کجا نیافتی، در ارتفاعِ کوه‌ها به دنبالم بگرد.

افسرده نیستم؛ اما دیگر نمی‌خندم.

حتی لبخند نزدم ذوق و شوق را از یاد برده‌ام. امروز قهوه‌ام را نوشیدم و هیچ چیز جز تلخی‌ برایم نداشت، قهوه‌ای که زمانی وجودم را لب‌ریزِ لذت می‌کرد. در خیابان قدم زدم و هوای پاییز به‌جای خنده، کلافگی بر سرم آورد. روزگاری عاشقِ این فصل بودم. کتاب‌فروشیِ زیبایی دیدم و لابه‌لای قفسه‌هایش چرخیدم؛ اما حتی لبخند هم بر لبم نیامد. یادم می‌آید که روزی تنها مکان امنم کتاب‌فروشی بود. چه شده است که چنین اشتیاق و خنده از من گریخته است؟ چه شده است؟

photo content

موسیقی، لعنت به موسیقی! موسیقی پخش می‌شود، عجیب طولانی‌‌ست. چطور؟ چطور سه دقیقه را طولانی می‌شمارم؟ سه دقیقه‌ای که ساعت‌ها پشت هم تکرار شود، دیگر فقط سه دقیقه نیست؛ سفر در گذشته است. در خاطرات او غرق می‌شوم. در حرف‌هایش. او تنها یک جمله از این موسیقی چند ساعته را زمزمه کرد و این قطعه شد قطعه‌ی موردعلاقه‌ام برای سال‌ها... حالا هر زمان که دستم سمت موسیقی‌هایم می‌رود، ناخودآگاه انتخابش می‌کنم و هربار خاطره‌اش در ذهن بی‌چاره‌ام، جانی تازه می‌گیرد. بارها موسیقی‌اش را پاک کرده‌ام، بارها به خود تذکر دادم که زیرلب زمزمه نکن این واژه‌های درهم‌ریخته را... اما هربار مغز فریاد می‌کشد که دلتنگ است. هربار ناله می‌کند که دیگر نمی‌تواند؛ دوری‌اش کشنده است و آرامبخشی جز این موسیقی برای درد کشنده‌ی سلول‌هایش ندارد. جوابی برای حرف‌هایش ندارم، پس ساکت می‌شوم و می‌گذارم دوباره این واژه‌های آهنگین تکرار شوند و تکرار شوند و تکرار شوند. تا زمانی که دیگر هیچ نمی‌شنوم و فقط او را در حافظه‌ام می‌یابم. نگاهش را، کلامش را، عطرش را...

Repost from N/a
موسیقی، لعنت به موسیقی! موسیقی پخش می‌شود، عجیب طولانی‌‌ست. چطور؟ چطور سه دقیقه را طولانی می‌شمارم؟ سه دقیقه‌ای که ساعت‌ها پشت هم تکرار شود، دیگر فقط سه دقیقه نیست؛ سفر در گذشته است. در خاطرات او غرق می‌شوم. در حرف‌هایش. او تنها یک جمله از این موسیقی چند ساعته را زمزمه کرد و این قطعه شد قطعه‌ی موردعلاقه‌ام برای سال‌ها... حالا هر زمان که دستم سمت موسیقی‌هایم می‌رود، ناخودآگاه انتخابش می‌کنم و هربار خاطره‌اش در ذهن بی‌چاره‌ام، جانی تازه می‌گیرد. بارها موسیقی‌اش را پاک کرده‌ام، بارها به خود تذکر دادم که زیرلب زمزمه نکن این واژه‌های درهم‌ریخته را... اما هربار مغز فریاد می‌کشد که دلتنگ است. هربار ناله می‌کند که دیگر نمی‌تواند؛ دوری‌اش کشنده است و آرامبخشی جز این موسیقی برای درد کشنده‌ی سلول‌هایش ندارد. جوابی برای حرف‌هایش ندارم، پس ساکت می‌شوم و می‌گذارم دوباره این واژه‌های آهنگین تکرار شوند و تکرار شوند و تکرار شوند. تا زمانی که دیگر هیچ نمی‌شنوم و فقط او را در حافظه‌ام می‌یابم. نگاهش را، کلامش را، عطرش را...

برخی زخم‌ها جایشان تا ابد بر تنت باقی می‌مانند.

بلاتکلیفی نمی‌دانم از کدام بگویم، از غمی که دیگر چیزی نمانده تا سینه‌ام را زیر سنگینی‌اش خرد کند، یا از خشمی که نزدیک است شقیقه‌هایم را بدَرَد؟ بدنم بی‌حس است و پاهایم یخ‌زده‌اند. آینده مشخص نیست، هیچ‌چیز مشخص نیست. البته نتیجه را گفته‌اند. گفته‌اند که نمی‌شود، که نمی‌رسم، که محال است، اما مغز لعنتی‌ام هنوز امید دارد به شدن، رسیدن، ممکن بودن! الحق که امید چیز مزخرفی‌ست. می‌دانی نمی‌شود؛ اما چیزی درونت می‌گوید صبر کن... شاید شد. و این بلاتکلیفی آخر تو را می‌کشد. مرا می‌کشد. قاتل زبردستی‌ست لعنتی.

خیلی از ناجیان جهان، زخمیان جهان هستند.

خاک‌خورده و ناگهان دید که پیر شده است. دستانش می‌لرزند و چشمانش تارتر از قبل می‌بیند. و او هنوز همان آرزوهای جوانی را در سر داشت؛ آرزوهایی که در روزهای پیش رو، کنارش، در قبر، خاک خواهند خورد.

او ۱۰ سال طول کشید تا توانست سیگار را کنار گذارد. ترکِ ماری‌جوآنا هم از اون بیش از ۷ سال زمان برد. ۳ سال نیز درگیر کوکائین شده بود و آن را هم سرانجام رها کرل. اما خاطرات او را هنوز به یاد می‌آورد. درحالی که سی و پنج سال از آن خاطرات می‌گذرد...

✨🌖
✨🌖

فقط شبیه‌ش بود او فقط شبیه‌ش بود و من نفهمیده بودم. رویاپردازی می‌کردم و او را کنار خود می‌دیدم. متعلق به من. من، و نه هیچ‌کس دیگر. کنارش احساس آرامش می‌کردم. احساس فهمیده شدن. احساساتم بزرگ شدند، در قلبم ریشه دواندند، آن‌قدر سریع که واقعی پنداشتمشان. بعد گذشت. گذشت و من او را دیدم. اویی که در خیالاتم برای من است و در حقیقت، متعلق به دیگری. آن لحظه شباهت را یافتم. چقدر شبیه حرف می‌زنند. شبیه فکر می‌کنند. شبیه رفتار می‌کنند. دیوار واقعیت ترک خورد و قلبم جریان احساس را پس زد. اما باز هم او شبیه‌ش است؛ و این شباهت برایم زیباست. آن‌‌قدر زیبا که به پرتره‌‌ای زخمی خیره می‌شوی و می‌دانی که قلبت به درد خواهد آمد؛ اما باز هم تحسینش می‌کنی. آن‌قدر زیبا که نقاش، هنرش را تقدیمت می‌کند و خوشحالی؛ اما تو هنرش را نمی‌خواهی. نقاش را می‌خواهی.

🪾✨
🪾✨

مولانا شمس را دید و بگفت اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من دل من داند و من دانم و دل داند و من

غم دوست دارم غم را همچون باریکه‌ای سفید بین انگشتانم نگه دارم. از آن کام بگیرم و همه‌اش را به یکباره وارد ریه‌هایم کنم؛ بعد عمیق دودش را بیرون بریزم. این‌گونه از دلم بیرون می‌رود؟ شاید. اما ریه‌هایم را نابود می‌کند. ریه‌هایم غم را نمی‌خواهند‌. دوست ندارند هربار بهشان تحمیل شود. خسته‌اند. دود خسته‌شان کرده و مدام پسشان می‌‌زنند. چه کنم؟ به حرف کدامشان گوش دهم؟ دلی که می‌خواهد غم را بالا بیاورد یا ریه‌هایی که دیگر نای نفس کشیدن ندارند؟