Via MokhtAlef

کلا امسال سال دیکتاتور ها نیست همش دارن حذف میشن از امباپه بگیر تا...

درود بر ملت شریف ایران ما جمعی از خانواده‌های کشته‌شدگان به دست جمهوری اسلامی، روزنامه‌نگاران، کنشگران ملی‌گرا و حامیان شاهزاده رضا پهلوی، مسئولیت اداره صفحه «۱۵۰۰تصویر» را بر عهده گرفته‌ایم. تلاش ما بر این خواهد بود که با انتشار گزارش‌های مستند، اطلاعات، تصاویر و ویدیوهای مرتبط با انقلاب ملی ایرانیان، صدای مردم ایران را بازتاب دهیم، روایت‌های شهروندان را منعکس کنیم و یاد و نام جان‌باختگان راه آزادی را زنده نگه داریم. ضمن قدردانی از سال‌ها تلاش و زحمات خانم کیانا عظیمیان، بنیان‌گذار این صفحه، خود را متعهد می‌دانیم که این رسانه را با استقلال، صداقت، مسئولیت‌پذیری و پایبندی به اصول حرفه‌ای اداره کنیم و هیچ هدفی جز اطلاع‌رسانی، انعکاس صدای مردم و همراهی با خواست ملت ایران برای گذار از جمهوری اسلامی و استقرار حکومتی ملی، دموکراتیک و سکولار نداشته باشیم. ما آشکارا از رهبری سیاسی شاهزاده رضا پهلوی در مسیر همبستگی ملی و گذار از جمهوری اسلامی حمایت می‌کنیم و در کنار میلیون‌ها ایرانی، هیچ‌گونه همسویی با نظام تروریستی جمهوری اسلامی، سازمان تروریستی مجاهدین خلق و دیگر جریان‌هایی که در برابر خواست اکثریت مردم ایران برای آزادی، یکپارچگی سرزمینی و حاکمیت ملی قرار دارند، نداریم. به زودی از طریق همین کانال تلگرامی، نشانی صفحات رسمی و جدید «۱۵۰۰تصویر» در اینستاگرام و ایکس نیز اطلاع‌رسانی خواهد شد.

اینکه اسم «ملتفت» تو این متن زیاد استفاده شده ممکنه حاشیه ساز باشه.

درود به مردم شریف ایران. من کیانا عظیمیان هستم. صفحه‌ی ۱۵۰۰تصویر رو من باز کردم و من بستم. در این بین صدها هزار انسان شریف از جمله بچه‌های گروه ملتفت کمک کردن تا این صفحه رو بزرگ کنیم و باهم بسازیم. مردم شریف ایران، نه من نه هیچکس دیگه‌ای که پشت این صفحه بود، حتی برای لحظه‌ای نمی‌خواستیم به اعتماد، صدا، خون و حقیقت مردم ایران، خیانت کنیم. اما به دلایل زیر بارها رد خون ایرانی رو گم کردیم: ۱- توانمون محدود بود. ۲- نمی‌خواستیم یا نمی‌تونستیم از جایی بودجه یا فاند تمیز بگیریم. ۳- جمهوری‌اسلامی اون روزها خیلی قوی بود. امروز خیلی ضعیفه. اگر جایی کوتاهی کردیم از قصد نبوده. ما فقط چندتا آدم معمولی بودیم که حاضر بودیم جونمون رو برای آزادی ایران بدیم اما نمی‌دونستیم دقیق چه‌کار باید بکنیم. در تمام این سال‌ها هممون ته دل می‌دونستیم این صفحه نه مال منه نه بچه‌های ملتفت نه هیچ شخص دیگه‌ای. این صفحه، مال خون آبان بود و این آبان ادامه دارد. از امروز و پس از این، نه من نه بچه‌های ملتفت، در این صفحه حضور نخواهیم داشت. این صفحه به افراد جدیدی سپرده می‌شه تا به روش‌های خودشون اینجا رو ادامه بدن و صدای مردم ایران باشن. من، با تمام وجود و مثل چشمام به بچه‌های جدید اعتماد دارم. اما دیگه نه من نه بچه‌های ملتفت، مطلقا کوچکترین نقشی در تصمیم‌گیری‌های این صفحه نخواهیم داشت. خداحافظ مردم شریف ایران❤️

نکته ی مهم: میهن‌پرستی به معنای حمایت از یک حکومت خاص نیست. تمایز کلیدی این است: میهن ≠ حکومت 🔹میهن(کشور، مردم، سرزمین، فرهنگ) 🔹حکومت(دولت وقت، رئیس‌جمهور، حزب حاکم)

نکته: اساتیسم و اتوریتاریانیسم به «نهاد قدرت» و «اطاعت از حکومت» مربوط‌اند، نه به «دلبستگی به سرزمین و مردم» فردی میتواند: اساتیست/اقتدارگرایی باشد بدون وطن پرستی: مثلاً کسی که صرفاً به قدرت و نظم علاقه دارد، حتی اگر آن قدرت متعلق به کشور دیگری باشد یا به مردم فرهنگ خودش علاقه‌ای نداشته باشد. وطن پرست باشد بدون اساتیسم: مثلاً کسی که عاشق کشور مردم و فرهنگش است اما اصلاً به حکومت و اقتدار اعتقادی ندارد (مثل آنارشیست‌های میهن دوست که به مردم و سرزمین علاقه دارند اما به دولت به عنوان نهاد بی‌اعتمادند).

نه، هیچ‌کدام میهن‌پرست نیستند: نظریه‌ی مشروعیت: توصیف علت اطاعت است، نه احساس دلبستگی به میهن. دولت‌گرایی: وفاداری به نهاد دولت است، نه به مردم و سرزمین. وفاداری به نظام/رژیم: وفاداری به یک ساختار حکومتی خاص است، نه به میهن به‌طور کلی. تعهد مدنی: استدلالی اخلاقی/قراردادی برای اطاعت است، نه احساس عاطفی به میهن. اقتدارگرایی روانی: یک ویژگی شخصیتی برای اطاعت از قدرت است، نه دلبستگی به میهن.

سوال: «نظریه‌ی مشروعیت دولت‌گرایی وفاداری به نظام یا رژیم تعهد مدنی اقتدارگرایی به‌عنوان یک گرایش روانی آیا این گرایش ها میهن پرست هستند؟»

🔹اقتدارگرایی(اتوریتاریانیسم) وفاداری به قدرت متمرکز و مرجعیت، به‌عنوان یک گرایش روانی/ایدئولوژیک

🔹تعهدگرایی مدنی وفاداری به قرارداد اجتماعی و وظیفه‌ی اخلاقی شهروندی در برابر نهادهای قانونی

🔹مشروعیت سنتی/کاریزماتیک/عقلانی-قانونی وفاداری به منبع خاصی که حکومت را مشروع جلوه می‌دهد (سنت، رهبر کاریزماتیک، یا قانون)

🔹نظام‌گرایی (وفاداری به رژیم) وفاداری به ساختار حکومتی خاص (مثلاً نظام سلطنتی، جمهوری، یا حزب حاکم)

🔹دولت‌گرایی (استاتیسم) وفاداری به نهاد دولت/حکومت به‌طور کلی، صرف‌نظر از شکل یا افراد آن

حامیان یک حکومت لزوماً میهن پرست نیستند، خیلی از آنها ارزش های حکومت را در الویت قرار می‌دهند نه ارزش های میهن. نمونه ی این گرایش ها عبارتند از: 🔹نظریه‌ی مشروعیت 🔹دولت‌گرایی (Statism) 🔹وفاداری به نظام یا رژیم (Regime Loyalism) 🔹تعهد مدنی (Civic Obligation) 🔹اقتدارگرایی به‌عنوان یک گرایش روانی (Authoritarianism)

حالا میخوام موضوع رو قشنگ تر کنم

پس کسی که از نیروی خارجی حمایت میکنه، وطن فروش نیست. و کسی که مخالف هرگونه دخالت خارجیه، حکومتی نیست.

پ.ن: حتی در همان کشور، دو ملی‌گرا می‌توانند برداشت‌های کاملاً متفاوتی از اینکه «منافع ملی» چیست داشته باشند و یکی موافق و دیگری مخالف نظام حاکم باشد. نکته ظریف: مرز بین «ملی‌گرای منتقد نظام» و کسی که متهم به «وطن‌فروشی» می‌شود (که در پاسخ قبلی بحث کردیم) اغلب در همین‌جا شکل می‌گیرد: خودِ حکومت‌ها معمولاً تلاش می‌کنند مخالفت با خودشان را مساوی با خیانت به وطن جا بزنند، در حالی‌که منتقدان می‌گویند دقیقاً برعکس است — مخالفت‌شان از سر دلسوزی برای وطن است، نه علیه آن.

بله، کاملاً ممکن است — و در واقع این ترکیب در تاریخ سیاسی بسیار رایج بوده است. چند دلیل و نمونه: چرا این تناقض نیست: ملی‌گرایی وفاداری به «ملت» (مردم، فرهنگ، سرزمین، تاریخ مشترک) است، نه لزوماً به حکومت یا نظام سیاسی حاکم در یک برهه زمانی. بسیاری از ملی‌گرایان استدلال می‌کنند که دقیقاً به‌خاطر دلبستگی عمیق به وطن است که با حکومتی مخالفند که به نظرشان به منافع ملی، حیثیت کشور، یا آینده مردم آسیب می‌زند. در این نگاه، حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند، اما «ملت» و هویت آن باقی می‌ماند؛ پس نقد یا مخالفت با یک حکومت خاص، خیانت به ملت تلقی نمی‌شود بلکه دفاع از آن است. نمونه‌های تاریخی: بسیاری از مبارزان ضداستعماری (مثل رهبران استقلال هند، الجزایر، یا کشورهای آفریقایی) ملی‌گرا بودند اما مخالف سرسخت نظام حاکم (استعماری) در کشور خودشان. در کشورهای مختلف، احزاب و جریانات ملی‌گرا معمولاً بخشی از اپوزیسیون داخلی هستند، نه لزوماً حامی حکومت وقت.

پاسخ👇

حالا این سوال پیش میاد: «آیا یک ملی گرا می‌تونه مخالف نظام فعلی باشه؟»