𝐀|𝐀

Ман сени ҳаётимдаги энг қадрли инсон деб билганман. Сен менинг ҳаётимда пайдо бўлганингда ҳаммасини ўзгартирдинг фикримни, ҳисларимни, ҳатто дунёга бўлган қарашимни ҳам. Энди ҳаммаси бошқача. Сенсиз кунлар жим сукунатга тўла гўё ҳамма нарса бордек лекин мано йўқ. Ростини айтсам сени бошқалар билан тасаввур қилиш мен учун жуда оғир. Шу фикрнинг ўзи юрагимни тилиб ташлайди. Мен сeнga шунчалик боғланиб қоламан деб ўйламаганман лекин вақт ўтган сари сен мен учун нафасдай керак бўлиб қолдинг. Энди эса сени соғиниш оддий ҳолга айланди лекин бу соғиниш ҳар куни ичимни ёндириб туради. Биламан мен идеал инсон эмасман. Балки сен орзу қилган одам ҳам бўлмаганман. Балки хатолар қилгандирман сени тушунмаганман сeнga етарлича қадр беролмаганман. Лекин ишон мен сени чин дилдан севганман ва ҳали ҳам севяпман. Шуни ҳам биласанми севги айрилиқ билан тугамайди у фақат юракда бошқача жой олади. Ҳар гал сени эсласам кўз олдимга сенинг табассуминг келади. Шу табассум мени ҳам хурсанд қилади ҳам оғритади. Чунки энди у мен учун фақат хотира. Сенсиз ҳам ҳаёт давом этаяпти лекин у ҳаётда ҳеч нима сени ўрнингни боса олмаяпти. Сен менга яхши одам бўлишни ҳис қилишни ўргатгансан. Балки сен бунга аҳамият бермагансан лекин мен учун бу катта нарса. Сен кетганингдан кейин мен ўзимни йўқотгандай бўлдим. Ҳар куни “бaлки у ҳам мени соғинаётгандир” деб умид қилдим лекин ҳаёт шундай базан севганингни ҳам юракда сақлаб яшашингга тўғри келади. Айрилиқ менга кўп нарсани ўргатди. Энг аввало севги фақат бирга бўлиш эмаслигини. Базан севги айрилиқда ҳам юракда сақлаш эканлигини. Энди мен сени сўз билан эмас сукут билан севяпман. Чунки бази ҳислар ҳақида гапириш шарт ҳам эмас юракнинг ўзи яхши билади. Ҳар кеча ухлашдан олдин сени эслайман. Ҳар куни сени ёдимдан чиқаришга ҳаракат қиламан лекин барибир чиқаролмайман. Чунки сен менинг юрагимга сингиб кетгансан. Сенсиз ҳаёт бошқача совуқ ва маносиз. Ҳатто одамлар билан гаплашсам ҳам ичида сенинг соянг туради. Балки сен учун мен энди аҳамиятсизман лекин мен учун сен ҳали ҳам энг қиммат инсонсан. Мен сени йўқотганимни тан оламан лекин севишдан ҳали ҳам воз кечолмайман. Чунки ҳақиқий севги шундай бўлади у айрилиқни ҳам енга олади лекин йўқолмайди. Сен менинг ҳаётимдаги энг гўзал ҳиссан ҳам оғриқ ҳам бахт. Балки сен йўқсан лекин севгинг бор у ҳали ҳам мен билан. Вақт ўтаётган бўлса ҳам мендаги ҳислар ўзгармаяпти. Сен мен учун ҳамон ўша ягона инсонсан. Мен сени севишдан тўхтамайман. Балки энди буни айтмайман лекин ичида жимгина ҳар куни севишни давом этаман. Чунки сен менинг юрагимда қолган энг чин энг ҳақиқий ҳиссан.

Вақтлар ўтади...

бир кун келиб мени эмас сени қадрламаган инсон билан қолганингда мени эслайсан. шунда тушунасан - сени чин юракдан севган ҳар ҳолатингда ёнингда бўлган инсонни йўқотганингни. мен сени борингча қабул қилгандим сен эса мени оддий одамлардей алмаштириб юбординг. лекин унутма қадр кеч бўлса ҳам билинади. фақат айрим инсонлар қайтиб келмайди)

Нега биз учун олову ёнғиндан ҳам кечиб ўтишга тайёр бўлганларни эмас, бошқаларни танлаймиз? Нега шунчалар ўжарлик билан «уларсиз ҳам яхши яшайман», деб ўйлаймиз?

Бизнинг заифлигимизни кўрган, уни ер билан яксон қилмай, аксинча, меҳр билан асраб-авайлаган инсонга «раҳмат» айтишни унутиб қўямиз.

Нотўғри инсонларга ишониб, муҳаббатга бўлган умидимизни йўқотамиз. Кейин эса тиз чўкиб, бизни яна оёққа турғизишларини ёлвориб сўраймиз.

Юрагимизни азоблаймиз, умидсизларча орзу қиламиз ва ич-ичимиздан йиғлаймиз. Аммо вайрон бўлган дунёмизни ҳеч кимга очиб бермаймиз.

Муҳаббат ҳеч қачон беҳуда бўлмайди. Муҳаббат ҳеч қачон оддий бўлмайди. У ташвишларни ўзининг сукутлари билан босади.

Осуда, нозик, мулойим - кўздан оққан ёшлар каби. У шунчаки пайдо бўлмаган, у бизнинг ҳаётимизга биз учун кириб келган.

Ҳис-туйғуларингиздан қўрқманг, қалбингизни беркитманг. Сизни қоронғуликка тортишга уринаётганлардан узоқлашинг.

Маъно изламанг, қўрқувга йўл берманг. Чунки агар ўша пайтда қўрқиб, ортга чекинганимда, мен сени йўқотган бўлардим.