"ناگفته هایی به رنگ آبی "

همیشه چیزی روی صورتم هست که اجازه نمی‌دهد کسی بفهمد پشت آن چه می‌گذرد. نه لبخند است، نه آرامش؛ فقط یک نقابِ آشناست که دیگر حتی نمی‌دانم از کی روی صورتم مانده. خیلی چیزها را می‌فهمم. بیشتر از آنچه باید. فقط یاد گرفته‌ام طوری رفتار کنم که انگار نمی‌فهمم. گاهی زیادی فکر می‌کنم، زیادی اهمیت می‌دهم و آخرش خودم همه‌چیز را خراب می‌کنم. می‌دانم شاید تقصیر خودم باشد؛ اما بی‌خیال شدن برای من هیچ‌وقت به سادگیِ «رها کردن» نبوده. چون هر چیزی که رهایش کنم، شاید همان چیزی باشد که دیگر هیچ‌وقت برنگردد. پس سکوت می‌کنم. نگه می‌دارم. خراب می‌کنم. و دوباره وانمود می‌کنم چیزی نشده. بعضی چیزها را بهتر است کسی نداند؛ حتی اگر روزی خودش از پشت این نقاب بیرون بزند.