Meow History

این ویدئو که خود موزه ی متروپولیتن قراره داد کامل از بخش تاریخ ایران رو نگا کنید قبلا توضیح دادم چرا ویو ویدئوهای مربوط به تاریخ ایران چقدر مهمه و این ویدئو 24 دقیقه اس ویدئو انقدر قشنگ فیلمبرداری شده انگار خودتون دقیقا توی موزه هستید لذت ببرید

چند تا اثر هنری نامدار از ایران بهتون نشون میدم ولی این مجموعه خیلی بزرگتره توی موضوع پس ...

مجموعه همیشگی موزه شامل بیش از 1/5 میلیون اثر هنری از سراسر تاریخ و جهان است

این مجموعه در 17 بخش تخصصی نگهداری میشه از جمله مشهورترین اون‌ها میشه به بخش هنر مصر (که یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های خارج از قاهره رو داره) و بخش هنر یونان و روم باستان اشاره کرد و همچين هنر پارس ها ( ایرانی ها ) نگهداری میشن .

مجموعه‌های منحصربه‌فرد: علاوه بر نقاشی‌های اروپایی و آمریکایی مجموعه‌هایی از سلاح‌ها و زره‌ها، هنر آفریقا، اقیانوسیه و قاره آمریکا

ساختمانی که امروز می‌بینید در ابتدا با معماری گوتیک ویکتوریایی توسط Calvert Vaux و Jacob Wrey Mould ساخته شد اما نقدهای زیادی به همراه داشت در سال 1902 نمای باشکوه بوزآر و تالار بزرگ توسط معمار Richard Morris Hunt تکمیل شد که امروز به نماد موزه تبدیل شده

موزه متروپولیتن نیویورک که نامدار به The Met نامیده میشه یکی از بزرگترین و مهم‌ترین موزه‌های هنری جهان به شمار میاد این موزه در سال 1870 توسط گروهی از بازرگانان هنرمندان و روشنفکران آمریکایی تأسیس شد تا هنر و آموزش هنری رو در اختیار همه ی مردم قرار بده ساختمان اصلی در خیابان پنجم در حاشیه شرقی پارک مرکزی منهتن

از سال 1880به این سو مقر اصلی موزه بوده

با توجه به شواهد موجود قوی‌ترین احتمال این است که کوروش در جریان یک لشکرکشی برای تثبیت مرزهای شمال شرقی امپراتوری در آسیای مرکزی نزدیک رودخانه‌های سیردریا و آمودریاکشته شده است

مدارک بابلی نشان می‌دهند که او در اواخر تابستان و اوایل پاییز 530 پیش از میلاد درگذشت نحوه ی دقیق مرگ در جنگ با چه کسی و چگونه نامشخص است و هر سه روایت یونانی حدس و گمان‌هایی با اهداف خاص خود هستند

قوی‌ترین و مستندترین احتمال این است که کوروش در جریان یک نبرد نظامی در شرق امپراتوری کشته شده است

از تمام نوشته‌های تاریخ‌نویسان یونان باستان فقط وفقط هرودوت هست که تومیریس رو میگه و دیگران میگن کوروش در شرق کشته شده ولی نامی از تومیریس نمیارن ( و البته که ماساگت‌ها هم از اقوام ایرانی تبار بودن ) اینکه بزرگ‌ترین شاه هخامنشی‌ رو یک زن کشته باشه بیشتر نگاه سیاسی یونانیاست برای تحقیر پارسیان زمانیم که تمیستوکلس میاد و پناهنده میشه به امپراتوری هخامنشی یونانیا میگن خودشو شبیه زن‌ها کرد که وارد این سرزمین بشه و منظور سیاسیشون این بوده که این پارسیان و شرقیا زنانه هستن و ما مردانه هستیم

جایگاه جنگ: اکثر مورخان مدرن مکان نبرد را در منطقه ی آسیای میانه (احتمالا در حوالی رود سیردریا یا مرزهای شمال شرقی ایران امروزی) می‌دانند چون کوروش برای پابرجا کردن مرزهای امپراتوری در مقابل کوچ‌نشینانِ سکایی به آنجا لشکر کشیده بود

اما نکته ی کلیدی: اینکه دقيقا ً با کدام قبیله جنگید و آیا نام فرمانده‌اش «تومیریس» بود یا نه مشخص نیست نام تومیریس فقط در روایت هرودوت آمده و چون منابع دیگر (بابلی و پارسی/هخامنشی) نامی از او نیاورده‌اند بسیاری از تاریخ‌شناسان او را یک چهره ی افسانه ایی یا حداقل بزرگ‌نمایی‌شده می‌دانند

کوروش بزرگ در جنگ کشته شد (قوی‌ترین حدس) اما هویت دشمن و نحوه ی دقیق مرگش (میدان نبرد یا زخم بعدی) برای همیشه در هاله‌ای از ابهام باقی خواهد ماند

پی نوشت : عکس ها جایگاه جنگ هستند

مدرک بابلی (مهم‌ترین سند): در متن‌های گِلی بابلی متعلق به همان سال به روشنی ثبت شده که «کوروش در جنگ جان باخت». این یک سند اداریِ دست‌اول است نه یک روایت افسانه‌ای یونانی

آرامگاه در پاسارگاد: پیکر او به پاسارگاد منتقل و در آرامگاهش دفن شد این نشان می‌دهد که جسدش پیدا شده و جنگ در فاصله‌ای رخ داده که ممکن بوده پیکرش را به مرکز پارس برگردانند (برخلاف روایت هرودوت که می‌گوید سرش جدا شد و هرگز پیدا نشد)

پی نوشت : تصویر این لوح گلی که در موزه ی بریتانیا نگهداری می‌شود

در نبود منابع دست اول هخامنشی گزارش‌های سه مورخ یونانی روایت‌های اصلی را تشکیل می‌دهند که هر یک قابل اعتماد نیستند و معتبر نیستند

هرودوت (مرگ در جنگ با تومیریس): می‌گوید کوروش در نبرد با ماساگت‌ها و ملکه‌شان تومیریس کشته شد و سرش را در کیسه‌ای پر از خون انداختند این روایت به الگوی تنبیه‌شده توسط تقدیر (حُبْریس) شباهت دارد و شواهد باستان‌شناختی (آرامگاه سالم کوروش در پاسارگاد) آن را زیر سوال می‌برد

برای یونانیان روایتی بسیار جذاب و ابزاری برای «دیگری‌سازی» و نشان دادن «بربریت» و «غیرمردانگی» شرقی‌ها بود

گزنفون (مرگ در بستر): در کتابش «کوروش‌نامه» (که یک رساله ی آرمان‌شهری است، نه تاریخ) او را در بستر مرگ و وصیت‌کننده به پسرانش توصیف می‌کند

کتِسیاس (مرگ بر اثر زخم): روایت سومی ارائه می‌دهد که در آن کوروش در جنگ با قبیله‌ای دیگر زخمی می‌شود و بعدا می‌میرد

پس از آشکار کردن مرگ کوروش، گزنفون در فصل پایان‌ی کتاب به سرعت فروپاشی امپراتوری را پس از مرگ او روایت می‌کند. این تناقض آشکار (حکومت آرمانی کوروش و فروپاشی فوری آن) پرسشی بزرگ در میان باستان‌شناسان ایجاد کرده است.

هدف گزنفون از به تصویر کشیدن مرگ آرام و پراندیشهٔ کوروش، تبرئهٔ او از مسئولیت فروپاشی امپراتوری است. گزنفون نشان می‌دهد که کوروش تا آخرین لحظهٔ عمر برای ماندگاری و آیندهٔ امپراتوری خود کوشید. او با توصیه‌های پدرانه و هشدارهای فلسفی تمام تلاش خود را برای آماده‌سازی فرزندانش و ماندگاری به کار بست

بنابراین تقصیر نابودی امپراتوری به گردن کوروش آرمانی نیست، بلکه ناشی از ناتوانی و جنگ جانشینان اوست که از گفته‌های پدر پند نگرفتند. گزنفون با این روایت چهرهٔ کوروش را به عنوان یک رهبر کامل و بی‌نقص حفظ می‌کند که شکوه و عظمت امپراتوری‌اش با مرگ او و به خطا رفتن فرزندانش به پایان رسید.

هدف گزنفون از طرح این ابهام فلسفی بحثی متافیزیکی نیست بلکه او از این طریق می‌خواهد وحشت و احساس تکلیف را در دل فرزندان کوروش ایجاد کند تا آنان را به رعایت اصول اخلاقی وادار سازد چه روح کوروش باقی باشد و چه نباشد خدایان همیشه شاهد اعمال ایشان خواهند بود

کوروش وصیت می‌کند که پیکرش را در تابوتی از طلا یا نقره قرار ندهند و آن را هرچه سریع‌تر به خاک بسپارند. او می‌گوید: "چه چیزی می‌تواند زیباتر از این باشد که در آغوش زمین که مادر و پرورنده ی همه چیزهای نیکوست، آرمید؟... من در تمام زندگی‌ام نیکوکار بوده‌ام و گمان می‌کنم که خوشحال خواهم شد که جزئی از آن چیزی شوم که به انسان نیکی می‌رساند" . این درخواست فروتنانه، نهایت مهرورزی به انسان‌هاست.

و آن را تنها راه بقای امپراتوری معرفی می‌کند و می‌گوید که تفرقه میان برادران سخت‌ترین دشمنی است که می‌تواند پادشاهی را از درون نابود کند یکی از آموزه‌های کلیدی کوروش در بستر مرگ این است که "عصای زرین" پادشاهی دوستان وفادار او هستند نه قدرت و ثروت به کمبوجیه می‌گوید که لشکریان و دوستان را باید با نیکی و محبت به دست آورد نه با زور و اجبار و بهترین دوست و تکیه‌گاه برای پادشاه برادر اوست که از یک خون و تبار است

مهم‌ترین و بحث‌برانگیزترین بخش دیدگاه گزنفون اندیشه های کوروش در هستی روح و زندگی پس از مرگ است. گزنفون کوروش را در این باره به‌طور کامل شک‌گرا ترسیم می‌کند : "اگر این درست است، چنانکه من گمان می‌برم، و اگر روح پس از مرگ از بدن جدا می‌شود، ای پسرانم از شما می‌خواهم که به روح من احترام گذارید اما اگر چنین نیست و روح همراه با بدن می‌میرد، باز هم از خدایان جاودان و تواتا مطلق بترسید..."

کوروش بزرگ در پاسخ بی‌درنگ به درگاه خدایان قربانی می‌گذارد و از آنان به خاطر وفاداری‌شان سپاسگزاری می‌کند او معتقد است که خدایان او را از خودبزرگ بینی ( تکبر ) محافظت کرده‌اند و به کارهایش پایان نیکویی بخشیده‌اند این واکنش نشان‌دهنده ی پرهیزکاری همیشگی اوست و اینکه گزنفون می‌خواهد پیوند میان پارسایی کوروش و حمایت ایزدان را در واپسین لحظات زندگی‌اش نیز به نمایش بگذارد

بخش بزرگی از وصیت کوروش به فرزندانش کمبوجیه و بردیا اختصاص دارد که برای اولین بار در روایت گزنفون ظاهر می‌شوند هدف اصلی این وصیت حفظ یگانگی و پایداری امپراتوری پس از مرگ اوست کوروش به‌صراحت کمبوجیه را به عنوان پادشاه و وارث اصلی خود تعیین می‌کند و فرمانروایی سرزمین‌های ماد ارمنستان و کادوسیان را به بردیا می‌سپارد‌ سپس با لحنی اندرزگونه برادران را به وفاداری نسبت به یکدیگر فرا می‌خواند

در کتاب کوروش‌نامه آمده که کوروش در جنگ کشته نشد پس از سال‌ها حکوم، در پایتخت خود بیمار شد فرزندان و بزرگان را فراخواند وصیت کرد و به مرگ طبیعی درگذشت

بیشتر پژوهشگران امروزی این روایت را بیش از حد آرمانی و ادبی می‌دانند دیدگاه گزنفون درباره مرگ کوروش بزرگ او به تصویر کشیده شده است این روایت برخلاف گزارش تاریخی هرودوت که از مرگ کوروش در جنگ با ماساگت‌ها سخن می‌گوید مرگی آرام و سرشار از معنای فلسفی و سیاسی را به تصویر می‌کشد

گزنفون صحنه مرگ را با نشانه‌ای فراانسانی آغاز می‌کن کوروش بزرگ در بستر بیماری رویایی می‌بیند که در آن موجودی با بزرگی بیش از انسان به او فرمان می‌دهد که خود را برای رفتن به سوی خدایان آماده کند

در ذهن بسیاری از اروپاییان کوروش شخصیت مثبت بود حتی در کتاب مقدس کوروش بزرگ به عنوان پادشاهی برگزیده از سوی خدا معرفی شده است و در دوره رنسانس نیز او را فرمانروایی خردمند می‌دانستند

پس چرا صحنه مرگش را این‌قدر نقاشی کردند؟ چون هنرمندان بیشتر به خود صحنه علاقه داشتند تا قضاوت درباره کوروش از نظر بصری این داستان همه عناصر یک تابلوی باروک را داشت: ملکه‌ای با لباس فاخر سربازان سر بریده ظرف خون احساسات شدید

و یک پیام اخلاقی درباره قدرت و سرنوشت. به همین دلیل، این روایت برای نقاشان یک سوژه ایده‌آل بود؛ حتی اگر از نظر تاریخی، امروزه بسیاری از پژوهشگران آن را قطعی نمی‌دانند.

در هنر رنسانس و باروک مجموعه‌ای از زنان تاریخی و کتاب مقدسی بسیار محبوب بودند: یهودیت که سر هولوفرنس را برید یاعیل که سیسرا را کشت لوکرتیا تومیریس

وجه مشترک همه این زنان این بود که با شجاعت خود مردی قدرتمند را شکست می‌دادند. به همین دلیل در مجموعه‌های نقاشی با عنوان "Women Worthies" یا "Power of Women"، تومیریس تقریبا همیشه حضور داشت

شباهت با داستان‌های کتاب مقدس سر بریده شدن دشمن یکی از موضوعات رایج هنر مسیحی بود مثلاً: داوود و جالوت یهودیت و هولوفرنس سالومه و سر یحیی تعمیددهنده وقتی نقاشان داستان تومیریس را خواندند از همان ترکیب‌بندی تصویری استفاده کردند: یک زن مقتدر سر بریده ظرف یا سینی

پیامی اخلاقی به همین دلیل تابلوهای تومیریس از نظر ترکیب‌بندی بسیار شبیه آثار مربوط به یهودیت هستند