JjongPar🪽

اگه زندگی اجازه بده ما یه اسمات بنویسیم بلکه مغزمون آروم بگیره.

چون من دیدم شما هم ببینین.

دلم براشون تنگ شده.

راستی مینوون میخونین؟ باز پرش افکارم فعال شد.

اگه بهتون بگم “اون” ونووئه ناراحت میشین؟😞 این دفعه نوبت ونووئه که بیچاره‌ش کنم فقط اجازه بدین.

“-موهات رو کوتاه کردی. +اونقدر مهم نیست. -اون موهای بلندت رو دوست نداره؟ +براش فرقی نمیکنه؛ اون من رو دوست داره سونگچول، نه موهام رو. -پس موهای بلندت رو دوست نداره.” #no_name

دوران جنگ و دوران امتحانات بهترین زمان برای نوشتن فن فیکه کاملا پیشنهاد میشه.

من واقعا فقط انگست و نازنازی. اما خب از اونجایی که بد نیست آدم خودش رو به چالش بکشونه سعیم رو میکنم. (تهش این رو هم انگست میکنم دور هم گریه کنیم)

از اونجایی که پرش افکار دارم، این رو شروع کردم و اصلا وای؟ نوشتن رابطه‌ی تاکسیک کار من نیست.

نوشته بود “چرا وقتی جونگهان لب‌هاش رو تپ تپ کرد، سونگچول لبخند زد و سر تکون داد؟” و حالا من بعد از دو سال نمیتونم این رو نبینم.

یک چیزی راجع به عکس‌های جونگچول با کیفیت پایین وجود داره که حس خونه میده. نمیدونم چطور بگم؛ انگار صمیمی‌تر و گرم‌تر از همیشه‌ان. بدون هیچ نمایشی.

“باید برای همیشه کنار خودت نگهش داری. حتی اگه روزی رسید که برای بوسیدن دست‌هات اینجا نبودم، قسمتی از من با این حلقه برای همیشه به تو پیوند خورده. اینطور هرگز ازت دور نیستم.” #our_forgotten_chronicles

ولی شما تا اطلاع ثانوی همه‌ی نوشته‌های نیمه تمام و ایده‌هام رو نادیده بگیرین، اگه زنده بمونیم قراره بزودی براتون یک فیکشن تاریخی و ان گویینگ اپلود کنم که احتمالا مجبورین دوستش داشته باشین چون خودم عاشقشم؟

یک امپرگ تاکسیک و انگست!!! هم دارم مینویسم که باز تیان ایده‌ش رو داد. انگار خودم خیلی استیبلم، اینم هی بهش دامن میزنه.

تیان دیشب رندوم زنگ زد و بهم یه ایده داد که خودم برای مدت‌ها توی ذهنم نگه داشتم ولی الان دارم جدی بهش فکر میکنم چون واقعا به جونگچول میاد. ولی یکم خراب‌بازی داره و تاکسیکه نمیدونم خوشتون میاد یا چی😔

صبح دل‌انگیز نیمه جنگی و تقریبا تابستونی‌تون بخیر، جونگچول میخوام.

بچه‌ها من دیگه وارنینگ نزدم، همه‌شون امکان گریه دارن چون اصلا خودم یکم مشکل دارم. و این که آها، for myself و last chance اسمات ندارن پس راحت بخونین.💕