مُبهَم!

لطفاً حواست باشد، شور زندگی‌ات را به باد نسپاری.

من فقط دلتنگ شب‌هایی هستم که زود هنگام بی‌آنکه به چیزی فکر کنم، به خواب می‌رفتم.

گناهمان فریاد در خیابان ها بود و تاوانش مرگ .

از توجیه کردن زخم‌های روی وجودم که بخاطر این بود که چاقو دست عزیزترینام بود، خسته‌ام‌.

ایرانو نبخشم شاید. چون بچگیمو خورد و جوونیمو، کشت.

میترسم دنیا تمام شود، در همین حال که ما،یک فنجان چای نیز با هم نخورده‌ایم و در خیابانی دست‌ در دست راه نرفته‌ایم.

یک روز می‌رسد که هراسی از خوابیدن و بیدار نشدن نداشته باشیم، هراسی از مقدار پول در جیبمان نداشته باشیم، اسفند برایمان پر از حس زندگی باشد و دی ماهمان بوی خون ندهد البته اگر بوی خون از خیابان ها پاک شود.

بمب اصلی وسط جوونی ما خورد.

«ما مردمِ خاومیانه، هزار پیرهن بیشتر از مردمِ بقیه‌ی دنیا پاره کردیم؛ هزار پیرهن سیاه.»

365 روز دیگه‌ام دووم آوردم، تولدم مبارک.

که زنده های امروزی چیزی به جز تفاله یک زنده نیستند؟ گویی که کودکی ، در اولین تبسّم خود پیر گشته است .. - فروغ‌ ِفرخزاد -

بهار هیچ گل مرده‌ای رو زنده نمیکنه؛ یاد بگیرید به موقع باشید.

ولی ایرانی جماعت لایق همچین زندگی اصلا نبود.

به آیندگان بگو که شبِ ما چقدر شب بود و روز و روزگار ما چطور مُرد و پیکر رویا باخته‌ی ما در کدام درّه یا پستو پرت شد ، رها شد ، لگد شد .

مراقب حرفایی که میزنی باش چون اصلا نمیدونی چند بار قراره تو ذهن یه نفر تکرار بشه.

‏آره حرومی نمیشه ۴۰ هزار بی‌گناه بکشی و قسر در بری که.

شاید جهانِ ما جهنمِ اهالیِ سیاره دیگری است.

همو میبوسیم وقتی تنامون غرق خونِ.