مُبهَم!

اون لحظه ای که حسودی میکنی ولی چون چیزی بینتون نیست نمیتونی چیزی بگی رو برای دشمنم نمیخوام.

من برای کسی و یا چیزی میجنگم که بیینم ارزش جنگیدن داره. برای رابطه ای میجنگم که ببینم تو مسیر درستیه، برای ادمی میجنگم که ببینم اونم متقابل برام میجنگه و صدشو میزاره، برای رفاقتی میجنگم که بیینم داخلش اون حس امن بدونه وجود داره، برای شغلی میجنگم که ببینم نیاز هامو برطرف میکنه، من برای هیچ چیز یک طرفه و بی ارزشی نمیجنگم چون وقتمو از سر راه نیاوردم.

عادی سازی نکن عزیزم از من نمیتونی مووآن کنی💋.

واقعا خسته‌ام. از قیمت‌ها خسته‌ام، از غم دی‌ماه خسته‌ام، از وی‌پی‌انی که به زور می‌گیره خسته‌ام، از ناامیدی و اضطراب هر روزم خسته‌ام، از لباس‌ هایی که دوسشون ندارم خسته‌ام، از اینکه کاری از دستم برنمیاد خسته‌ام، از اینکه آرزوهام آرزو میمونن خسته‌ام.

ممنونم که اون حرفا رو به من زدی الان اگه خودمم بخوام دیگه دلم برات تنگ نمیشه😚.

حسودی که هست ولی علاقه‌ام رو هم از دست میدم، وقتی هر خری راحت بتونه بهت دسترسی داشته باشه عزیزم.

فکر کن به مردی اعتماد کنی که از یه زن دیگه دزدیدیش🤡.

گیریم بعدی خوشگلتر، کی میخوای سیر شی؟ با کی میخوای پیر شی؟

.🤍.

یه وقتایی با خودم فکر می‌کنم، ما دقیقا تا کی قراره فقط تحمل کنیم؟ تا کی قراره هر روز با یه نگرانی تازه از خواب بیدار بشیم و شب با همون نگرانی بخوابیم؟ تا کی قراره مدام حساب کنیم که چی رو میشه حذف کرد تا آخر ماه برسیم؟ تا کی قراره به جای زندگی کردن، فقط از پس روزها بربیایم؟ مگه ما چی از بقیه کشورا کم داشتیم که یه تابستون بی‌دغدغه یه سفر ساده یه خرید بدون حساب‌وکتاب یا حتی یه نفس راحت شده آرزوی خیلی از ماها؟ عجیب‌تر از همه اینه که کم‌کم به این همه فشار عادت می‌کنیم، به خبرهای بد، به گرونی، به عقب انداختن آرزوها، به این حس که هرچی بیشتر می‌دویم کمتر می‌رسیم. شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا همین باشه اینکه نسل ما داره به جای خاطره ساختن فقط دوام آوردن رو یاد می‌گیره. هیچ‌کس برای این همه نگرانی ساخته نشده، آدم‌ها حق دارن فقط زندگی کنن نه اینکه هر روز برای زنده موندن بجنگن.

برام مهم نیست این نسل داره چی رو نرمالایز می‌کنه، من هنوز دلم میخواد مامان بشم.

دور از خودم به تماشای خودم ایستاده ام. چه بی رحمانه خسته ام و چه به ناچار قوی!

همخواب رقیبانی و من تخم چپم نیست، زیرا که لاشی و هول همانند تو کم نیست.

کاش می‌دونستی من الکی بزرگش نمی‌کنم، چون خودش بزرگ هست. من سختش نمی‌کنم چون خودش به اندازه‌ی کافی سخت هست. من حساس نیستم چون این موضوع به اندازه‌ی کافی زجرآور هست.

تو لیوان هیچکسی دریا نریز.

اگر در طوفان همراهم نبودی،زیر آفتاب موفقیتم هم جایی نداری.

نامت جاوید و تولدت تو آسمونا مبارک؛ شیر پسر ایران🖤