FALL

یه جایی از زندگی میرسه که دیگه نه توضیح میدی، نه خواهش میکنی، نه دنبال قانع کردن کسی میدوی. خسته میشی از اینکه هر بار خودتو ثابت کنی و آخرش باز هم اشتباه فهمیده بشی. دیگه برای موندن کسی نمیجنگی و برای رفتن کسی هم راهو نمیبندی. نه دلخوری‌هاتو میگی، نه انتظار داری کسی بفهمتشون. آروم‌ آروم یاد میگیری بعضی چیزا ارزش جنگیدن ندارن. یاد میگیری هر آدمی همونجوری که میخواد تو رو ببینه، میبینه. از یه جایی به بعد سکوت میکنی، نه از روی ضعف؛ از روی خستگی. خستگی از تکرار، از انتظار، از دل بستن به آدم‌های اشتباه. دیگه نه گله‌ای میمونه، نه توضیحی، نه حرفی برای گفتن. فقط نگاه میکنی و میذاری هر چیزی مسیر خودش رو بره. چون بعضی پایان‌ها رو نباید رقم زد؛ باید فقط پذیرفت.

01:01

‏تمام تلاش فراموش کردنتو یه آهنگ بگا میده.

POV:

نه که حرفی نباشه، هست ولی گفتن یا نگفتنش فرقی نداره.

بین من و خوشبختی، یه دریا آخونده.

‏انگار از انفرادی آوردنت بند عمومی.

ولی من بهت فکر میکنم از وقتی که بیدار میشم تا وقتی که میخوابم به تو فکر میکنم همه لحظه‌ها، همه جا، تو هر شرایطی باشم فقط به تو فکر میکنم حتی اگه خودت نخوای، حتی اگه همه آدما نذارن باز من دوستت دارم.

عزیزم کاش بهت وحی شه که ازت خوشم میاد.

کاش میشد من نگم ولی تو بفهمی.

من اصلاً نمی‌دونستم می‌شه این حجم از غم رو تجربه کرد.

امروز از جمعه هم جمعه تر بود.

The game is over, I lost in your eyes.

پیجتم خصوصی کردی ، خودت که عمومی هستیو چیکار میکنی؟

https://t.me/harfmanbot?start=6486488674 لینک ناشناس