‌نَفَس‌المهموم‌

تا صبح می‌خوابند و من تا صبح بیدارم ،..

دنبال کرد خیل غمت اهل دل را من نا‌توان‌تر از همه بودم مرا گرفت

انگار شاعران، از ازل تمامِ شعرهایشان را نذرِ چشمانش کرده‌اند.

ما را به خراباتِ سکوت است مقامی آن‌جا که نه نامی‌ست و نه از خویش نشانی

تا یکی مثل تو ارباب جهان است چه غم؟

یک‌ سلام از روی بام اصلا دلم را خوش‌ نکرد جای عاشق بین آغوش است روی بام نه • سید‌صادق ‌رمضانیان

زلف ما چون خم زنجیر گره در گره است شانه رَم می‌کند از فرط پریشانیِ ما…

شما هم بفرستید ببینیم واسه کی قشنگ‌تره

بی‌هوا در آسمان چشم‌های تو سفر کردم کنجِ شهر خالی از آغوش تو زانو بغل کردم

آنچه در میانه‌ی این مه بی‌کران باقی ماند تنها حضور ممتدِ غیاب است…

حی لایموت

مولا که دو چشم حیدری وا می‌کرد یک لحظه نظر به هر دو دنیا می‌کرد اما گه سیر قامتت یا عباس با گردش سر تو را تماشا می‌کرد

پریشان تا سحر

-العين اللي تستصغرك اعميها چشمي ك تو را دست كم ميگيرد كور كن.

باید بی‌خیال بود تقلای زیاد مقابل تقدیر آدمی را فرسوده می‌کند