﮼عطر‌آغوش‌ماه؛

شیفته یکی از اثرهای روبنس شدم. میخوام بکشمش و امیدوارم آرت بلاکیم رو بشکنه.

⊹ ∘˙🌱

تو تاریخ غیر از اینجا بیشتر روایت ها از نقاشی، مجسمه، موسیقی و... میاد اما اینجا همیشه ضعیف بود و فقط به کلمات بسنده کرد.

داشتم فکر میکردم چی میشد اگه مثل گذشته از رویدادهایی که تو تاریخ اتفاق میوفته اثر خلق کنیم. مگه هنر از همین زاده نشده بود؟ برای این فرهنگ هنر تو ایران انقدر پایینه چون زمانی که باید هنر حرف بزنه، مردم با کلمات سر و کار دارن. این غمی که رو سینه هممونه، هیچ کلمه ای نمیتونه وصفش کنه جز هنر. برای همین بنظرم اگه نقاشامون این رویداد دردناک رو با برداشت خودشون نقاشی میکشیدن، موزیسین هامون آهنگ هایی به یاد این اتفاق میساختن و عکاس هامون روایت هارو ثبت میکردن، احتمال اینکه صدامون بیشتر از این شنیده بشه و تو تاریخ جاودان بشه خیلی بیشتره. چون کلمات در نهایت تحریف میشن و میلیون ها دیدگاه هست که ثبت شده و آدمای آینده ممکنه مثل همین الان ما که به چهار تا خط از گذشته اعتماد نداریم، ندارن.

نتیجه شب بیداری ها: