(:

پاییز امسال بدون اینکه شروع بشه تموم شد ):

یلداتون مبارک❤️

داشتم به این فکر میکردم که چقدر جمله ی " تا وقتی خودت، خودت رو دوست نداشته باشی بقیه نمیتونن دوستت داشته باشن" درسته . به شخصه من خودم مخالفِت درجه یک این جمله بودم تا دو سال پیش ! واقعا معتقد بودم که ربطی نداره و دوست داشتن من ، تاثیری در دوست داشته شدن توسط دیگران نداره اما اینطور نیست . شما تا وقتی خودت رو دوست نداشته باشی حس خوبی نسبت به خودت نداری و همین "حس خوب نسبت به خودت نداشتن" رو دیگران هم بخوای نخوای حسش میکنن و در مرحله ی اول به خاطر همین حس بد ممکنه حتی نزدیکت هم نشن!! حتی اگر فرض بر این بگیریم که بهت نزدیک بشین و باهات ارتباط بگیرن ، در طی رابطتتون چون خودتو دوست نداری و به خودت احترام نمیزاری و خودت تخریبی میکنی، دیدی که نسبت به شما ساخته ذره ذره نابود میشه و در نهایت با خودش میگه " خودش به خودش احترام نمیزاره ، چرا من بهش احترام بزارم ؟" . حتی دوست نداشتن خودتون باعث میشه نتونید دیگران رو دوست داشته باشید ! آدم تا وقتی نتونه زیبایی رو در خودش که از همه به خودش نزدیک تره پیدا کنه ، چطور میخواد کسی رو که هیچ آگاهی و شناختی بهش نداره رو دوست داشته باشه و نقص هاش رو نبینه؟ پس فکر میکنم بزرگترین لطفی که هر کس میتونه به خودش بکنه " دوست داشتن خودشه" ‌‌.

برام نامه بنویسین رو درختم

“ همه چی با مامان قشنگ تره “

۲۹ آذر ۱۴۰۴

توی دنیایی که الان هوش مصنوعی عملا پشت صحنه‌ی همه‌چیز هست (از کارهای شرکتی گرفته تا فرستادن پیام‌های مختلف)، هر چیزی که واقعا توسط یک انسان ساخته شده باارزش‌تر از قبل می‌شه. غلط‌های تایپی باارزشن، لرزش صدا باارزشه، اشتباه‌ها معنا دارن، آسیب‌پذیری‌ قابل احترامه. ایده‌هایی که به نظر عجیب یا نامنظم میان، عجیب‌بودن، و حتی خود انسان بودن همه در نهایت ارزشمندن. ترجیح می‌دم یکی چیزی رو از ته دلش بهم بگه، حتی اگه شلخته و نامرتب از دهنش دربیاد، تا اینکه بره از یک ربات بپرسه چطور حرفش رو «بی‌نقص» بزنه. فکر کنم توی این وسواس کمال‌گرایی داریم انسان‌ بودنمون رو از دست می‌دیم. اصالت و واقعی بودن، به همین «نقص‌های نامرتب» وابسته‌ست، چیزی که هر روز داره نایاب‌تر می‌شه. ولی من باور دارم که ما همیشه، به‌طور غریزی، جذب آدم‌ها و چیزهایی می‌شیم که واقعی به‌نظر میان، حتی اگه عجیب باشن. عجیب بودن، متفاوت بودن و کامل نبودن آسیب‌پذیره. اما همین آسیب‌پذیری شبیه یک قدرته. بهت آزادی می‌ده، ارتباط واقعی می‌سازه، و تنها راهی هست که توسط اون می‌تونی خودت رو از شرم و عذاب وجدان رها کنی. اینکه اجازه بدی ناقص باشی و این نقص به‌طور طبیعی از درونت ظاهر بشه، شجاعت و صداقت می‌خواد. این کار تو رو به ذات انسانی‌ت نزدیک می‌کنه، تو رو می‌رسونه به یک جای خیلی انسانی، تقریبا شبیه کودکی. اون‌ جایی که می‌تونی بازی کنی، کشف کنی و خلق کنی. جادوی واقعی هم همون‌جاست. عجیب بودن و متفاوت بودن عیبی نداره. همه‌ش جالب و جذابه. دست‌وپاچلفتی، شلوغ، و انسانی! راستش چیزهای بی‌نقص حوصله‌م رو سر می‌برن.

🤍❄️

یکم گریه نکنیم با اهنگش؟

❄️

دلیل زندگی رو وقتی پیدا میکنم که بیدار میشم میبینم یه عالمه بارون باریده، کل شب هم داشته بارون میباریده، هنوزم داره بارون میباره.

چقدر برات عزیز بوده...

وقتی یکی میمیره تازه میفهمی چقدر خاطره خوب داری باهاش.🖤🕊

بله، هفته های صبح و بی خوابی و خواب بعد از ظهر بعدش و نرسیدن به هیچ‌چیز از زندگیم سلآم!

دوست داشتن یک مجموعه رفتاره، یک جمله نیست.