(:

وای من جدی به یه فضای خیلی خیلی سبز نیاز دارم. طبیعت،جنگل. از این زندگی شهری خسته شدم.

به نظرم مشکل این نیست که کم کار می‌کنیم، مشکل اینه که انقدر ارزش خودمون رو به «همیشه مشغول بودن» گره زدیم که حتی چند ساعت آرامش هم برامون شبیه اتلاف وقت شده.

الان از اون موقع هاست که کلی کار دارم بعد نمی دونم اول از کدوم شروع کنم,و آخرش هم هیچ کاری نمی کنم.

یه چیزی که این مدت بین آدم‌های هم‌سن خودم یا بزرگتر زیاد دیدم اینه که انگار دیگه بلد نیستیم از استراحتمون لذت ببریم. تا چند دقیقه هیچ کاری نمی‌کنیم، سریع عذاب وجدان می‌گیریم و حس میکنیم داریم وقتمون رو هدر میدیم. شاید چون از یه جایی به بعد این باور توی ذهنمون شکل گرفته که همیشه باید مشغول انجام دادن یه کاری باشیم تا احساس مفید بودن کنیم. در حالی که گاهی هیچ اشکالی نداره فقط یه گوشه بشینیم، نفس بکشیم، به هیچی فکر نکنیم و چند دقیقه رو فقط برای خودمون نگه داریم.

تمام بگایی های زندگی رو کشیدم هنوزم ادم کصخلیم

مثلا من 🙂🤣🤣

یه سری آدم‌ها رو می‌بینم که سختی‌هایی رو از سر گذروندن که شاید من حتی نتونم تصورشون کنم. آدم‌هایی که از دست دادن، زمین خوردن، ناامید شدن، اما با این حال هنوز وقتی از زندگی حرف می‌زنن، ته حرفشون یه جمله هست: «زندگی هنوز ارزش زندگی کردن داره.» عجیب اینجاست که حرفشون رو بیشتر از هر کسی باور می‌کنم. شاید چون این جمله رو کسی میگه که خودش از نزدیک با تلخ‌ترین بخش‌های زندگی روبه‌رو شده. وقتی کسی با اون همه زخم هنوز به زندگی ایمان داره، انگار آدم هم برای چند لحظه دلش می‌خواد باور کنه که شاید واقعاً هنوز چیزهایی هست که ارزش ادامه دادن، موندن و زندگی کردن رو داشته باشن. شاید امید، بیشتر از هر جایی، توی حرف آدم‌هاییه که خودشون از دل تاریکی رد شدن.

احساس می‌کنم در یک کابوس تکراری گیر افتادیم.

واقعا دیگه نمیدونم چندتا صبح دیگه رو میتونم این شکلی با کلی خبر وحشتناک شروع کنم..

بریم تابستونو شروع کنیم

پایان یه سال تحصیلی داغون و به خودم و دوستانم و هرکی مثل منه واقعا تبریک میگم امیدوارم دیگه حتی شبیهشم تکرار نشه با تشکررر فراوانن

هرچقدم توی روز ذهنتو منحرف کنی و خودتو سرگرم کنی, اون آخرشبی اون فکری که کل روز داشتی ازش فرار می کردی گیرت میاره و دیگه نمیتونی فرار کنی.

فکر می‌کنم که مهم‌ترین چیزی که باید توی روابطم با انسان‌ها دنبالش باشم راحتیه. صمیمیت هم نه؛ راحتی.

خسته نباشیییییی

به شدت خستمم

گاهی بیشتر از اینکه شبیه خودمون زندگی کنیم، شبیه باورها و انتظاراتی شدیم که هیچوقت واقعاً بهشون اعتقاد نداشتیم. انقدر باهاشون کنار اومدیم که کم‌کم یادمون رفت خودمون چی می‌خواستیم. کاش یه بار فرصت اینو داشته باشیم که از اول، فقط بر اساس چیزی که واقعاً بهش باور داریم زندگی کنیم، نه چیزی که بقیه برای ما درست دونستن.