(:

چهل روز گذشت!🖤

بعضی وقتا فکر میکنم که همه چیز و خیلی عمیق و بیشتر از اطرافیانم حس میکنم. مثلا وقتی یه اتفاق بدی میوفته تا مدت ها به خاطرش ناراحت میمونم و هر روز هر ثانیه بهش فکر میکنم و خودم اذیت میکنم. بعد یهو میبینم بقیه از اون اتفاق گذشتن،فراموشش کردن اما من هنوز نمیتونم اونو از مغزم پاک کنم. در کل همه چیزو خیلی بیش از حد حس میکنم. نه تنها ناراحتی بلکه وقتی اتفاق خوبی هم میوفته حتی اگه کوچیک‌ باشه، انقدر به خاطرش ذوق میکنم که واقعا عجیبه. بارون خوشحالم می‌کنه، سریال دیدن،آشپزی کردن،اهنگای جدید،کتابای جدید همه ی اینا باعث میشن خیلی زیادی ذوق کنم. در واقع زیادی به همه چیز اهمیت میدم و همه چیو تو ذهن خودم بزرگ میکنم. یهو میبینم بقیه آدما اون مسائل و فراموش کردن یا حتی متوجهش نشدن. به هر حال نمیدونم این اهمیت دادن چیز بدیه یا یه جور نعمته.

مسلمانانِ ما تا ثابت نکنند اسلام دین صلح است؛ دست از کشتن برنمی‌دارند

به شدت نیاز دارم قدرت های الون و برای یه مدت قرض بگیرم..

با هر "last seen recently" جدیدی که توی تلگرام می‌بینم لبخند می‌زنم، سقف شادیم همین‌قدر کوتاه شده.

نمی‌دونم اما اگر کانسپتی به اسم رفیق نبود آدم‌ها چه‌طور می‌خواستن دووم بیارن.

عزیزان‌تان را از ته دل و سفت در آغوش بگیرید؛ که فردا به دیر شدن معروف است.

1:01

تو زندگی بعدیم حتی نمیخوام بدونم خاورمیانه وجود داره

به هرحال زندگی جریان داره عزیزکم. متاسفم که جهان طوری می‌چرخه که آدم‌ها می‌رن و بازمانده‌ها باید بمونن، بسازن، ادامه بدن. با اندوه با غم با سوگ. با دست‌هایی لرزون‌تر. با خستگی عمیق‌تر. ولی ادامه دهنده. ادامه دهنده.

این خیلی بده که نمیتونم چیزی که حس میکنم رو به زبان بیارم.

اینکه بیشتر از بابام دارم اخبارو چک میکنم یعنی وضعیتم اصلا خوب نیست.

هیچوقت فراموش نمیکنم این دی ماه رو.🖤

مراقب خودتون باشین((: