ㅤ𐙚 𝖤𝗅𝗎᥎ᥱˊ 🆕

‌تو، همان گرمایی هستی ڪه از میانِ سرمایِ بی‌رحمِ روزگار، راهی به قلبم پیدا ڪرده‌ای... تو را نمی‌شود فقط دوست داشت؛ تو را باید نفس ڪشید، مثلِ عطرِ باران در ڪوچه‌ای قدیمی ، مثلِ آخرین جرعه‌ی قهوه در شبی ڪه دلت گرفته است... تو آمدی و جهان، برای لحظه‌ای ڪوتاه، دست از بی‌رحمی برداشت؛ و من فهمیدم بعضی آدم‌ها نه برای آنڪه بخشی از زندگی‌مان باشند، بلڪه برای آن می‌آیند ڪه خودِ زندگی را معنا ڪنند... ‌و شاید تو نمی‌دانی ڪه بودنت چقدر شبیهِ آرامش است... شبیهِ نوری ڪه آرام‌آرام از لابه‌لای پرده‌های شب عبور میڪند و تاریکیِ اتاقِ دلم را روشن میڪند... ‌تو همان اتفاقِ قشنگی هستی ڪه نمی‌دانستم روزی در میانِ این همه آدم، قلبم را این‌گونه به تپش می‌اندازد... ‌ ‌ ‌ اگر روزی از من بپرسند عشق چه رنگی دارد؟ خواهم گفت: رنگِ چشم‌هایت، رنگِ غروب‌های آرام، رنگِ همان لحظه‌ای ڪه برای اولین بار دلم خواست زمان ڪمی بیشتر کنارِ تو بماند... ‌ و اگر تمامِ دنیا روزی از من دور شود، تا وقتی تو باشی، هنوز چیزی برای دوست داشتن دارم... چون بعضی آدم‌ها خودشان یک دنیا هستند؛ و تو، تمامِ دنیایِ منی... ‌🤎🦌