ناتموم؛

اینجای زندگیم خیلی عجیبه؛ نمیفهمم به کشورم فکر کنم، نمیفهمم به آیندم فکر کنم، نمیفهمم به اتفاقات اطرافم فکر کنم، به کارم، به دانشم و تحصیلاتم، به چی؟ آخرشم نه هیچ فکری میکنم نه هیچ کاری از دستم برمیاد.

فکر کن یه بحث فامیلی گنده تو ذهنته و کلی حرص داری و هنوز تو ذهنت به توافق نرسیدی سر حرفای که شنیدی، بای دیفالت نیاز داری چند روز بهش فکر کنی و آدمای مقصر و نادون رو تو ذهنت بکشی و شبیه بازیا تو ذهنت بهشون شلکیک کنی که میت شرکت رو سِت میکنن و تو میری تو میت و باز اونجا یه سری صحبتای کاری جدی هست که حالا مغزت باید تفکیک کنه. جداً این مغز من داره بگا میره. توانایی جدا کردن هیجان‌ها رو نداره. همش باهم قاطی پاطی میشه و جای اشتباه فرو میریزه.

ببین کی امروز صبح هدیه‌ش به دستش رسیده و اکلیلی شده ^^

حکومت آخوند‌ها هم به زودی تموم می‌شه ولی این احمق بودن بعضی‌ها هیچوقت تمومی نداره.

راستش دست و دلم به زندگی کردن نمیره‌.

خدايا کاري کن همه بازهم بخندیم! همه باهم بخریم، همه باهم نو بپوشیم! باهم بگردیم، باهم پیشرفت کنیم، کسی حسرت نخوره! غصه نخوره که چرا نداره و نتونست، خدایا، یه حال خوب! برای هممون... 1991 @kafiha

اگه هزار بار از یه کوهی بالا برم و پایین بیام برام به مراتب راحت‌تر از اینه که بلاتکلیفی و انتظار رو تحمل کنم.

میدونی چیه عزیزکم عشق به وطن من رو اینجا نگه داشت. عاشق خاکم بودم. هر بار میدونستم راهم بازه میگفتم مگه میشه ۴۰-۵۰ سالی که زنده‌ام تو خاک خودم نفس نکشم؟ این خاک همیشه برام عزیز بوده و هست. ولی جوونی ما رو خراب کرد، ما رو داغون کرد، اشک چشممون روزی نبود که خشک باشه. قلبمون روزی نبود نلرزه. آرزوهامون هر روز کوچیک‌تر شد. الان هیچی نداریم جز نفرین برای باعث و بانیش. تموم آرزومون دیگه آرزوهای خودمون نیست فقط و فقط نابودیشون هست.

اگه مرد درستی کنارت باشه، زندگی خیلی آسون‌تره.

حرف که زیاده اما دست و دلم به نوشتن نمیره.

جذاب‌ترین هدیه‌ای که تا امروز گرفتم.

من یه نسخه از دوست صمیمیم رو توی جیبم میخوام.

با هر کس که می‌نشستم از امید حرف می‌زدم، حتی وقتی که ذره‌ای امید درونم نمانده بود. صباح الدین علی

میدونی چیه؟ منم ایده‌ها و فکرای باحال دارم؛ ولی وقتی به اجرایی شدنش فکر میکنم لیمیت مالی باعث میشه ۱٪ ازشون هم اجرا نشه. پس شاید نباید خودم رو زیاد مقصر بدونم، نمیدونم شایدم دارم خودم رو قانع می‌کنم.

یه سری جمع‌ها هم هستن آدم دلش نمیخواد یک ثانیه‌ش رو از دست بده، یه سری لحظه‌ها که حس می‌کنی شاید زیباترین چیزی که تجربه کنی همون باشه، یه سری آدم‌ها که تو رو به فکر فرو میبرن؛ بودنشون تو زندگیم ارزشمند و دوست داشتنیه.

بعضیا که حرف میزنن، دلم میخواد صداشون رو ضبط کنم و بارها و بارها گوشش کنم و بهش فکر کنم.

اگر فرصت این رو داشته باشم که فقط یک دعا کنم، اون اینه که خدایا زندگیم رو پُر کن. از آدم‌های پُر، تجربه‌های زیاد و عمیق، سفرهای زیاد، دانش زیاد در حوزه‌های مختلف، اطلاعات زیاد، چشم‌هام رو پر کن از دیدن زیبایی‌ها، گوش‌هام رو پر کن از دل‌انگیزترین نواها و صداها و قلبم رو پر کن از عشق به زندگی‌ و آدم‌ها. کمک کن مرگ چیزی نداشته باشه تا ازم بگیره، چون تمام و کمال زندگی کردم.