ناتموم؛
الذهاب إلى القناة على Telegram
جمع دوستانهس؛ به هرچیم فکر کنم مینویسم تا ببینیم چی میشه. صندوق پستی: t.me/HidenChat_Bot?start=309536595 بیکلامهای درجه یک، که هیچجا همش رو باهم جایی نمیبینی: https://t.me/limoomrz
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
247
المشتركون
-124 ساعات
+37 أيام
-130 أيام
أرشيف المشاركات
247
+1
از امروز صبح و دیدن طلوع خورشید توی جزیره با ماهیگیرای جدی و بداخلاق و گربههایی که چشم تیز کرده بودن واسه دزدیدن ماهیهای صید شده، نارنجی شدن آسمون، خندیدن و شوخیهای بیوقفه، خستگی و بیدار موندن تا صبح.
247
اگه یه روز برگشتم جزیره و علی مودی و بهار و صیاد نبودن چی؟(وی آروم اشکهای خود را پاک میکند)
247
جایی که غریبهها تبدیل به دوستت میشن، دل کندن ازش سخت میشه؛ چون نه تنها دلت واسه اون منطقه تنگ میشه بلکه تا همیشه قلبت پیش اون آدمها و دیدن دوبارشونه.
247
جوون ایرانی یه فکرایی میکنه که هیچ کجای دنیا هیچ آدمی ممکن نیست اون فکرا از ذهنش بگذرن؛ مثل اینکه نکنه وقتی من سفرم جنگ شه.
247
از اخلاق بدم میتونم به این اشاره کنم که وقتی دارم میرم سفر یا برمیگردم از سفر جفتش بغض میکنم و بهم بگی “تو” اشکای ریزم جاری شده.
247
Repost from دو در یک
دانشگاه صنعتی آریامهر بود؛ شد دانشگاه صنعتی شریف.
دانشگاه ملی ایران بود؛ شد دانشگاه شهید بهشتی.
دانشگاه جندیشاپور اهواز بود؛ شد دانشگاه شهید چمران اهواز.
دانشگاه پهلوی بود؛ شد دانشگاه شیراز.
دانشگاه فرح پهلوی بود؛ شد دانشگاه الزهرا.
دانشگاه آذرآبادگان بود؛ شد دانشگاه تبریز.
دانشگاه نیروی دریایی شاهنشاهی بود؛ شد دانشگاه علوم دریایی امام خمینی نوشهر.
دانشگاه رضاشاه کبیر (بابلسر) بود؛ شد دانشگاه مازندران.
مرکز پزشکی شاهنشاهی بود؛ شد دانشگاه علوم پزشکی ایران.
دانشگاه کرمان بود؛ شد دانشگاه شهید باهنر کرمان.
به گوشِ بقیه هم برسونید.
247
میدونن شناسایی میشن، میدونن جونشون کف دستشونه اون وسط، میدونن اگر ساکت بمونن آدمای اون دانشگاه نهایت ۲ سال دیگه خارج از ایران در بهترین رفاه هستن. اما به نظرت چی باعث شده بازم ساکت نمونن؟
این شجاعت خیره کنندهس!!!
247
شنیدم میگن وقتی یکی سوگ داره باید تموم گریههاش رو کنه و چیزی تو دلش نذاره؛ ولی من اگر بخوام به اندازه این سوگ که هر روز باهامه گریه کنم که چشمی واسم نمیمونه.
247
در قدم کوچولوی اول، یه دوش گرفتم، روتین پوستیم رو انجام دادم و حتی قرصای تقویتی و کلاژنمم خوردم. چون آدمِ یکجانشین و ناله کنی نیستم.
