𝘈𝘯𝘦𝘮𝘰𝘪𝘢

دوستت داشتم؛ نه آن‌قدر که بمانی، آن‌قدر که رفتنت هنوز تمام نشده باشد. تو رفتی، اما بعضی آدم‌ها با رفتنشان نمی‌روند؛ تازه شروع می‌کنند به ماندن. ما تمام شدیم، ولی من هنوز گاهی وسط یک آهنگ، دوباره «ما» می‌شوم. غم‌انگیزترین قسمت دوست داشتنت این بود که خانه‌ام بودی، اما هیچ‌وقت جای ماندنم نبودی. از تو عبور کردم، اما بعضی شب‌ها دلم هنوز پشت سرت برمی‌گردد. کاش کمتر دوستت داشتم؛ شاید آن‌وقت بیشتر از تو برای خودم می‌ماندم. تو را از دست ندادم؛ من آینده‌ای را از دست دادم که با تو تصور کرده بودم. بین ما چیزی نمرد؛ فقط آن‌قدر سکوت کردیم که دیگر صدای هم را نشناختیم. دلتنگت نیستم؛ دلتنگِ کسی‌ام که کنار تو بودم. بعضی عشق‌ها تمام نمی‌شوند؛ فقط یاد می‌گیری بدون ادامه‌شان زندگی کنی.

«دیگه مهم نبود چی میشه، مهم نبود اگر با این بارون چه غم‌هایی رو به این شهر آورده بودم... هر اتفاقی که قرار بود بیوفته، من این رو از چشمات میخوندم... تو مال من بودی و این شهر قرار بود تو رو به من پس بده...»