باستان شناس بیکار

یا طالب العلم لا تکن غافلا فان الغافل لا یکون عالما.

✅این پیامو فور کنید چنلتون اینجا و اینجا جوین باشید توی فولدر +70 جذب بگیرید . LT:جوین باشید

فور کنید بزارمتون فولدر جذب بگیرید ⏳️

چنلتون عمومی باشه لطفا

اینجا جوین شو فولدر بزنم جذب+۱۸۰بگیری.

تبلیغات از اینجا

این پیامو فور بزنید فولدر بزنم اینجا جوین باش

#چالش چنلای ادبی و هنری این پیامو فور کنین براتون فولدر بسازم🍋⭐️

فور و اد اجباریه لطفا جوین باشین✨

اگرچه در دانش کمی که داریم با یکدیگر متفاوتیم اما در نادانی بی‌نهایت‌مان همه با هم برابریم.

کارل پوپر

I did it. I completed it.

امشب ز غمت میان خون خواهم خفت وز بستر عافیت برون خواهم خفت باور نکنی خیال خود را بفرست تا درنگرد که بی‌ تو چون خواهم خفت

۲۰ مهر روز بزرگداشت حافظ شیرازی

هرچه بیشتر رنج کشیده باشی، کمتر مطالبه میکنی. اعتراض نشانه آن است که هنوز از هیچ جهنمی نگذشته ای.

امیل چوران

خدایی هم موهاش بلنده هم عینکی هم بوره یکم لاغره حیف وگرنه میگفتن برادرید

فور کنید فولدر بزارم . جوین باشید.

دوستانی که چنل دارن این پیام رو فور بزنید تا شب چنلاتون رو داخل فولدر بزارم لفت ندم ممنون🫠✨🫶

این پیام رو فور کنین و اینجا جوین باشین براتون فولدر بزنم کلی جذب بگیرین.🕯

آلبر کامو می گفت: آنجایی که هیچ امیدی باقی نمانده، باید ابداعش کرد. عادت به نومیدی از خود نومیدی بدتر است! آلبر کامو کسی که در میانه جنگ جهانی دوم زندگی کرد و اشغال کشورش رو دید, با این جمله خطاب به تمام ناامیدان جهان، یه دستور جنگی میده «آنجایی که هیچ امیدی باقی نمانده باید ابداعش کرد.» به کلمه ابداع دقت کن. نمیگه کشفش کن، نمیگه دنبالش بگرد، میگه وظیفته بسازیش. ما وقتی میگیم «دنبال امید میگردیم.» یعنی فرض رو بر این گذاشتیم که امید یه جایی پنهانه و باید پیداش کنیم. اما اگه دنیا تصمیم گرفته باشه تمام درهاش رو ببنده چی؟ اگه واقعا هیچ چیز امیدبخشی وجود نداشته باشی چی؟ آلبر کامو میگه دقیقا اینجاست که کار انسان شروع میشه، چون امید چیزی نیست که از آسمان بباره، بلکه باید در کوره ذهن خودت بسازیش. کامو یه هشدار ترسناک هم میده : «عادت به نومیدی از خود نومیدی بدتر است.» چرا؟ چون انسان ذاتا موجود تطبیق پذیری هست و این همزمان بزرگترین نقطه قوت و نقطه ضعف ماست. وقتی رنج طولانی میشه، وقتی اخبار بد تمومی نداره، مکانیزم دفاعی ذهن فعال میشه و خودش رو به شکل «بی حسی» نمایان میکنه. در این حالت اتفاق بدی برای ما میفته... حالا دیگه به موجودی بی تفاوت تبدیل میشیم و به نقطه : «شاید همینه که هست» میرسیم، این پذیرش منفعلانه، لحظه مرگ روح انسانه. غم واکنش طبیعی به زخمه. اما نومیدی یعنی عفونت کردن زخم. وقتی به تاریکی عادت میکنی، دیگه چشمت دنبال نور نمی‌کرده و رفته رفته ملال، افسردگی و افکار منفی سراغت میاد.

ما زخم هایمان را بستیم و دوباره راه افتادیم.