خانهِ سبز.

آخر هفته با کوکی های عجیب غریب اما خوشمزه ی نگین پز🍪 کوکی همیشه باعث میشه بیشتر دووم بیاری.

هر موقع دیدی لاک قرمز زدم بدون دوباره دارم امیدوار میشم

بعد اینکه وصل شدیم وقتی دوباره با تمام محتواهایی که دوست داشتم بمباران شدم دوباره اون حس ✨دختر دستت رو بزار رو زانو هات و دوباره همه ی کارای نصفه نیمه رو شروع کن✨اومد سراغم حس کردم دارم دوباره کم کم به زندگی وصل میشم و دلم خواست دوباره دنیا رو قشنگ ببینم ولی برای من خیال پردازی همون قدر ترسناک شده که برام قشنگه

دلم میخواد به همه‌ی آدم‌ها پیام بدم و براشون حرف بزنم؛ ازشون بخوام برام حرف بزنن و بگن توی این مدت چی براشون گذشته؟ چه کتاب‌هایی خوندن، عکسهایی که گرفتن و به نظرشون قشنگ شده رو برام بفرستن، آهنگ‌های جدیدی که پیدا کردن رو برام بفرستن، برام حرف بزنن از خوابایی که دیدن، جاهایی که رفتن، فیلم‌هایی که دیدن، چیزایی که نوشتن، آدم‌هایی که ملاقات کردن و حس‌هایی که تجربه کردن. دلم میخواد با آدم‌ها بخاطر این مدت گریه کنم، بخندم و باهاشون بی‌وقفه حرف بزنم.

شاید اگر یه کنج خلوت برای خودم بسازم که موقع ترس و خوشحالیم نگرانی و امیدم برم توش بشینم تحمل این دنیای بی رحم راحت تر شه…