آوای محبوب

( لری ) ترجمه : هم دلم تنگ شده برای دل خودم هم چشمهایم ترکیدند در وجود خودم پیچیده ام به دور آتش دل تا گرمم کند داغ سوزان خودم دست به دیوار دل می‌کشم این همه زخم چیست که بار سینه ی من است؟ تقصیر لباس تکه تکه ام نیست سینه ام دور تادورش همچون سیم خار دار است هر گوشه را نگاه میکنم داغیست چشم به راه مانده است تا چراغی ببیند تو از حال من چه میدانی وقتی نه سری میزنی نه سراغی می‌گیری وقتی روز میلی به دیدن ندارد وقتی شب خوابی برای خوابیدن ندارد تقلای چه کنم همچون گنجشک ؟ صبح هم ارزش دیدن ندارد دردم را با گریه نگفتم لبم می‌لرزید که عیب است نگفتم هر چه بغض خودش را زد و روی انداخت لبخندی زدم مثل دیوانه ها و چیزی نگفتم نشستم و گلایه ای نکردم هی میسوختم ولی دود نکردم طوری حرف می زدم که هیچکس نفهمد خیلی وقت است تمام کرده ام اما رو نکردم تا کجا میخواهد اینچنین بماند ؟ غرق می زند این زخم کهنه ریشه زده تا جایی که می‌بینی درد می‌کنند دیوارهای این خانه تا کجا دست در گردن خود نَهم؟ تا کجا در خودم فرو روم ؟ تا کجا تکان نخورم که شاید امشبی خوابش ببرد دل خودم ؟ صدا #محبوب @Avayemahboob2662

خندیدم به حرفشو گفتم: باز که دمغی پیرمرد؟! اخماشو کشید تو هم‌و گفت: تو چرا شنگولی مرتیکه؟! باز خندیدم‌و گفتم: تابستونه دیگه، چیکار کنه؟ بباره؟ باد سرد بیاد؟ بارون بزنه؟ جمشید چپکی نگام کرد‌و جواب داد: چطو از پاییز توقع میشه دلگیر نباشه؟! از تابستون نمیشه انتظار داشت یکم مهربون‌تر باشه؟! به قلم #مهلا_بستگان با صدای #محبوب @Avayemahboob2662

من از قبیله‌ی امّید من از دیار رسیدن من از ورای شبی که به صبح و نور رسیده؛ به گوشِ خسته دلانی که از امید، بریده برای شب‌زدگانی که یک طلوع ندیده؛ نوید می‌دهم آخر؛ شبِ سیاه، سر آید پس از هزار زمستان بهارِ خوش‌خبر آید پس از سیاهی و ماتم سپیده‌ی سحر آید تمام می‌شود آخر هر آنچه رنج کشیدیم هر آنچه سخت دویدیم و آخرش نرسیدیم ... تمام می‌شود اندوه و خنده می‌رسد از راه و غصه می‌رود از جان و صبح می‌شود این شب و صبح می‌شود این شب ... به قلم #نرگس_صرافیان_طوفان با صدای #محبوب @Avayemahboob2662