پای سیب.

چقدر از پیچش عطر دارچین بین‌ انگشت‌های دست خوشم میاد.

از اونجایی که دوباره یک شروعه، سلام.

آبدانان تنها یک شهر و یک زادگاه نیست، بلکه خود وحدت است و مردمانش حروف این واژه، بعدی دیگر از کاوه‌ای دادخواه که دادخواهی فریادشان شد. آبدانان یک نماد رنگین است، سمبل به حرکت در آمده‌ی پایداری.

نمی‌دونم چطور بگم، اما تیکه‌هایی شکسته از وجود من، همیشه برای عزیزان ناشناسی که مثل خانواده‌ام بودن، عزادار خواهند موند. تا هروقت که زنده باشم سنگینی این غم، ذره‌ای قرار نخواهد گرفت. این غم به هیچ‌وجه کم‌شدنی نیست، پاک شدنی نیست، نادیده‌گرفتنی نیست.

فریاد مادران فراموش نخواهد شد.

هربار فکر می‌کنم که لااقل بیشتر از این اوضاع وخیم نخواهد شد و هربار، بیش از پیش بهم ثابت می‌شه که اشتباه می‌کنم.

شوکه. شوک. شو. ش.

نمی‌دونم. انگاری دیگه یه توت نمی‌تونه مارو نجات بده.

«و غم، همیشه تنی زخمدار داشت که بوی اشک می‌داد.»