Soffio and the dandelions
الذهاب إلى القناة على Telegram
227
المشتركون
-124 ساعات
+167 أيام
+2230 أيام
أرشيف المشاركات
"راستش اسمش یادم نمیاد" "اونقدر احمق شدی که یادت نمیاد یا چون واقعا میخوای با دندونهام گردنت رو از تنت جدا کنم میگی نمیدونی؟" لبهای آلفا ناخودآگاه روی پیشونی امگا نشستن. "شاید هر دو؟" امگا خوابآلود زمزمه کرد: "پس امتحان فردات رو میفتی" "آره فکر کنم... بعدش برام پیتزا میگیری؟" "نه، پول ندارم" "خب پس باید غصه بخورم؟" چان سرش رو بیشتر توی گردن آلفا فرو کرد. "نه. اگر امتحانت رو افتادی یادم بیار که باید گردنت رو پاره کنم. اون موقع دیگه نمیتونی غصه بخوری"
22 سبتمبر, 12:46
وقتی امگا در رو بدون توجه به مینهو باز گذاشت، آلفا پشت سرش راه افتاد و لبخند زد. با وجود بوی مس، خبری از فرد دوم توی خونه نبود و مینهو ناخواسته خوشحال شد. امگا روی کاناپه نشست و با سر به جعبهی کمکهای اولیهی باز اشاره کرد. به نظر میرسید خود مرد در حال تلاش برای بند آوردن خون بوده و زده شدن زنگ در، کارش رو نیمه کاره کرده. مینهو به سرعت کنار میز زانو زد. بتادین و چند گاز رو از توی جعبه برداشت و روی زانو کمی جلو رفت تا به امگا نزدیکتر باشه. نوک انگشتهای پای برهنهی مرد، با برخورد به پارچهی شلوار آلفا جمع شدن و مینهو سرش رو بلند کرد تا از پایین، به چشمهای مرد خیره بشه. میل به اینکه سرش رو روی زانوهای امگا بذاره و اجازه بده موهاش نوازش بشن، وجودش رو پر کرد و مینهو با جدا کردن نگاهش از اون چشمها، تلاش کرد سرکوبش کنه. نگاهش ناخواسته روی انگشتری که توی انگشت حلقهی مرد بود ثابت شد و بعد گفت: "اون رو دربیار، میخوام دستت رو پانسمان کنم" موندن حلقه توی دست امگا مشکلی توی پانسمان ایجاد نمیکرد اما مینهو نمیخواست برق حلقه چشمش رو بزنه و با دلایل مسخره، فقط میخواست اون رو حذف کنه. هم حلقه و هم بوی لعنتی مس رو. گاز رو با پنس نگه داشت و دستش رو کمی دراز کرد تا برای گرفتن دست امگا اجازه بگیره. با نشستن انگشتهای دو و سهی مرد روی کف دستش، گونههاش رو از داخل گاز گرفت تا جلوی لبخند زدنش رو بگیره. "چی شد که اینطوری زخم شدی؟" امگا شونه بالا انداخت و در حالی که با دست آزادش بستهی غذا رو باز میکرد زمزمه کرد: "آلفام کتکم میزنه، کار اونه" شونههای مینهو منقبض شدن. نفسش توی ریههاش گیر کرد و با چشمهای گرد، به امگا خیره شد. "شوخی کردم بابا" ولی از لحنش مشخص بود که شوخی نمیکنه. مینهو به سختی نفس کشید. بوی شیر، ریههاش رو پر کرد و عصبانیتی که شروع به جوشیدن توی خونهاش کرده بود رو فرو نشوند. بوی جو رو آزاد کرد و بعد از تموم کردن پانسمان، خودش رو جلو کشید تا زخم روی گردن مرد رو بررسی کنه. "اگر زدت، تو هم بزنش" زیر لب زمزمه کرد. "خونه رو پر از گلدون کن و اگر زدت، تو هم یکی از اونها رو توی سرش بکوب" امگا لبخند زد. تکیهاش رو از مبل گرفت و سرش رو به سمت چپ چرخوند تا گردنش توی دید مینهو قرار بگیره. "اگر کنار دیوار رو ببینی، میفهمی که همین کار رو کردم" نگاه مینهو به کنار دیوار افتاد. شیشههای خرد شده، همراه با خونی که روی زمین ریخته بود باعث شد شوکه، سرش رو به سمت امگا برگردونه. مرد فقط خندید. شونه بالا انداخت و زمزمه کرد: "بعد خودش رو کشوند بیرون که زنده بمونه...به نفعشه که دیگه هم این سمت پیداش نشه" "و بعدش پیتزا سفارش دادی تا پیروزیت رو جشن بگیری؟" امگا سرش رو تکون داد. تیکهای از قاچ پیتزا رو گاز زد و بقیهاش رو جلوی دهن مینهو گرفت. "میخوری؟" *** گرمای اتاق باعث شد مینهو هوف بکشه و دستش رو روی گردنش بکشه تا قطرات عرق رو پاک کنه. گرم بود و جرات نداشت دمای خونه رو پایین بیاره. همین حالا هم مجبور شده بود به خاطر نور صفحهی نمایش، روی کاناپه بخوابه. اگر دمای سیستم تهویه رو دستکاری می کرد، بعید نبود همون کاناپه رو هم از دست بده و مجبور بشه شب رو جای دیگهای سپری کنه. امتحانی که فردا صبح داشت، باعث شده بود یک هفتهی تمام، شب رو بیرون از اتاق سپری کنه. خواب پسر بزرگتر حساس بود و به هیچکس، حتی مینهو، اجازه نمیداد اون رو به هم بزنه. با دیدن ساعت، بالاخره جزوهها رو کنار گذاشت و روی کاناپه دراز کشید. چند دقیقهای بیشتر نگذشته بود که وزن پتو، روی پاهاش سنگینی کرد و باعث شد چشمهاش رو باز کنه. امگا بالا سرش ایستاده بود. بالش بزرگی که همیشه به جای مینهو بغل میگرفت، زیر بغلش بود و موهاش به هم ریخته، بالای سرش ثابت شده بودن. "روی مخمی" چان زمزمه کرد و بعد از پرت کردن بالشش روی زمین، بدنش رو روی مینهو پرت کرد. نفس آلفا با فشار از ریههاش خارج شد و دستهاش دور پهلوهای امگا پیچیدن. بوی شیر به سرعت زیر بینیش پیچید و هوا رو گرمتر کرد. چان بدون توجه به عرق قل زده روی پیشونی مینهو، پتو رو روی شونههاش کشید و بعد از جا به جا کردن جاش روی بدن آلفا، دراز کشید. سرش رو جایی نزدیک به گردن آلفا گذاشت. بینیش رو روی رگی که برجسته شده بود کشید و زمزمه کرد: "گفتی اسم این رگه چی بود؟" کف دستش رو روی گودی کمر امگا بالا و پایین کرد. "نصف شبه و این چیزیه که ذهنت رو مشغول کرده؟" "اوهوم. نصف شبه و سرده و اگر بهم نگی اسم این رگ چیه، با دندونهام پارهاش میکنم" مینهو خندید.
22 سبتمبر, 12:46
مینهو با خستگی کلاه کاسکت رو از سرش بیرون کشید و چشمهاش رو مالید. نیمه شب بود. با وجود اینکه شیفتش ساعت ۱۲ شب تموم میشد، قبول کرده بود آخرین سفارش مشتری رو بیاره و بعد از اون مستقیم به خونه بره. جلوی آسانسور ایستاد، دکمه رو فشرد و پاکت توی دستش رو جا به جا کرد. بوی شیر، فضای اتاقک رو پر کرده و باعث شد مینهو نفس عمیقی بکشه. فرومونهای یه امگا، امگایی که احتمالا توی همین ساختمون زندگی میکرد و مدت زیادی نبود که از آسانسور پیاده شده بود، خستگیش رو کمرنگ کرد و باعث شد ناخواسته لبخند بزنه. با باز شدن در، به سمت واحد رو به روش رفت و با بیشتر شدن بوی شیر، ابرو بالا انداخت. اگر ساعت ۱۲ نیمه شب نبود، اگر مینهو یه دانشجوی سال سوم پزشکی که مجبوره شبها به عنوان پیک موتوری کار کنه نبود، اگر خونهای که باید غذا رو تحویل میداد توی یکی از گرونترین آپارتمان های سئول نبود و اگر کنار بوی شیر بوی مزخرف مس به بینیش نمیخورد، مینهو امگایی که هنوز ندیده بود رو به یه دیت دعوت میکرد. شاید میتونستن با هم موتور سواری کنن و شاید مینهو میتونست برای امگا هر از چندگاهی غذای مورد علاقهاش رو بخره. پوف بلندی کشید و تلاش کرد توجهی به افکار توی سرش نکنه. اون امگا یه آلفا برای خودش داشت. بوی مس این رو میگفت؛ و مهم نبود که فرومونهای شیری چقدر آرومش کردن، مینهو حق دخالت نداشت. زنگ رو فشرد و با باز شدن در، نفسش رو حبس کرد. فرومونهای امگاها، در حالت عادی، مقدار زیادی از خستگی و بیحوصلگیش رو رفع میکردن اما به قدری موثر نبودن که باعث بشن حالش خوب بشه و دلش بخواد لبخند بزنه. ولی بوی شیر؟ مینهو میخواست گوش تا گوش بخنده و توی آغوش کسی خودش رو رها کنه. مشخص نبود سن امگا دقیقا چقدره. چروکهای اطراف پیشونیش سنش رو حدود سی و یا حتی بیشتر نشون میدادن و چشمهاش شبیه جوونهای هجده ساله بودن. گونههای برجستهاش، کمی بیرنگ بودن و پلکهاش با بیحالی روی هم مینشستن و دوباره باز میشدن. زخم بزرگی که از گردن تا نزدیکی ترقوهی امگا بود، حال خوبی که بوی شیر بهش بخشیده بود رو شست و اخم رو روی پیشونیش نشوند. دستش ناخودآگاه جلو رفت و امگا هم جلو اومد تا کیسهی غذاها رو ازش بگیره. زخم باز روی ساعد دستش، به نظر میرسید هنوز خونریزی داشته باشه. گوشهی ناخنهاش رو جویده و هالهی مشکی زیر چشمش بیش از حد عمیق بود. "زخمت..." ناخواسته گفت و باعث شد چشمهای امگا روی صورتش بشینن. چهرهاش داد میزد "به تو ربطی نداره" و همزمان، لبهاش هم ورژن مودبانهتری از حرفهای چشمهاش رو گفت. "مشکلی نیست" صداش خسته و کمی خشدار بود. شبیه کسایی که چندین روزه تب دارن و نیاز دارن هرچه زودتر یه سرم، چندتا آنتیبیوتیک و یه وعده غذایی مغزی دریافت کنن. "اگر بخوای میتونم برسونمت بیمارستان. اون زخم... اگر بهش رسیدگی نشه عفونت میکنه" امگا پاکت رو به سمت خودش کشید اما مینهو بسته رو رها نکرد. نفس عمیقی کشید و سعی کرد نرمتر صحبت کنه. منطقی بود که امگا نخواد به یه غریبه اطمینان کنه. "کس دیگهای خونه نیست؟ اگر نمیخوای با من بیای، میتونم زنگ بزنم اورژانس یا اگر جعبهی کمکهای اولیه داشته باشی..." "به نظرت زیادی فضول نیستی؟" مینهو میدونست داره پاش رو از گلیمش درازتر میکنه اما جدا از بوی شیر، وضعیت امگا چندان خوب به نظر نمیاومد. "پس زنگ بزنم اورژانس؟" امگا هوف کشید. "چرا نمیفهمی که فقط باید غذا رو تحویل بدی و بری؟ چرا گیر دادی؟" مینهو نفس عمیقی کشید. لبخند کمرنگی، به زور، روی لبهاش نشوند و قدمی به امگا نزدیک شد. قدمی که باعث شد امگا به عقب بره و در رو تا نیمه ببنده، تا بینشون فاصله بیفته. ترس برای لحظاتی، توی چشمهای مرد برق زد و بعد از اون زیر سایهی اخمش گم شد. "ببین، قول میدم که نمیخوام اذیتت کنم. اصلا با گوشیت شمارهی پلیس رو بگیر و اگه خواستم کاری بکنم، باهاشون تماس بگیر تا بیان. فقط اجازه بده زخمت رو ببندم و بعدش برم" به نظر میرسید که امگا بخواد سر مینهو رو توی در بکوبه و از دستش خلاص بشه اما انگاری اونقدری مصمم به نظر میرسید که امگا بیخیال بشه و در رو دوباره باز کنه. "فقط سریع" مینهو نیشخند زد. بوی نون جو، ناخواسته از گردنش پخش شد و باعث شد امگا ابرو بالا بندازه. "فقط چند دقیقه طول میکشه، قول میدم!" با هیجان گفت و عضلات شکمش، با فکر اینکه میتونه دست امگا رو بگیره به هم پیچیدن. "تا غذات رو بخوری تموم شده" امگا برای لحظاتی بهش خیره شد و ناخواسته، یک سمت لبش بالا رفت. "باشه فهمیدم زود تموم میشه، بیا کارت رو بکن"
22 سبتمبر, 12:46
اون لحظهای به زوال عقلم پی بردم که بدون شرم فصل سوم شهر دور رو پلی کردم و یه گالن سرش اشک ریختم
22 سبتمبر, 06:03
اونایی که دستور میدن برو رو کاناپه بخواب ولی نصفه شب با پتو و پولیشی شکل موزشون میاد روت آوار میشن چون سایههای روی دیوار زیادی ترسناک بودن
21 سبتمبر, 14:35
از اونایی که میذارن سرت رو بذاری روی پاهاشون و نازیت میدن ولی خب به نفعته که اونقدری قوی باشی که بتونی بلندشون کنی و بذاریشون رو کانتر آشپزخونه
21 سبتمبر, 14:33
و وقتی وسط باشگاهی یهویی یه عکس میفرسته که: ته گالریم بود
و باز میکنی و با نود مواجه میشی
21 سبتمبر, 14:28
از اونهایی که نصفه شب یهو پیام میدن: خوابی؟
و وقتی جوابشون رو میدی دیگه سین نمیکنن تا دو هفتهی بعد
21 سبتمبر, 14:27
میدونید
چان از اون امگاهاییه که یه کم زیادی شیطنت دارن
نمیشه راحت بهشون زور گفت یا اذیتشون کرد
احتمالا هم تو خونهشون همه آلفان و این خوب بلده چجوری گلیم خودش رو از آب بکشه بیرون
21 سبتمبر, 14:26
از امروز دیگه منم و من و من، با یه پازل ۲۰۰۰ تیکه برای حل کردن
21 سبتمبر, 10:56
