Soffio and the dandelions
الذهاب إلى القناة على Telegram
227
المشتركون
+424 ساعات
+287 أيام
+2130 أيام
أرشيف المشاركات
بله چان کسیه که با عشق ورزیدن احساس کامل بودن میکنه و حاضره روحش رو آسیاب کنه و بریزه توی آتیش تا عشقش سردش نشه. اما گاهی اوقات اینکه مینهو به همون اندازهای که خودش مینهو رو دوست داره دوستش نداره، بدجوری اذیتش میکنه
میدونین من سلامت روان ندارم، باز اینا رو میفرستین...
باااااااز اینا رو میفرستین.
دنیا تبدیل شده به جهانی که توش هیچ کس اجازهی نگاه به ماه رو نداره. شبها همه خودشون رو توی خونه حبس میکنن، پردهها رو میکشن و دعا میکنن که خورشید سریعتر برگرده.
افسانهها میگن اگر کسی به ماه نگاه کنه، صداهای عجیب میشنوه. چشمهاش نقرهای میشن و پاهاش بدون اختیار خودش حرکت میکنن. نفرین میشه!
یک شب، وقتی چان از کابوس پریده، از پشت پنجرهای که یادش رفته قبل خواب پردهاش رو بکشه نگاهش به ماه میفته. سحر شده از جا بلند میشه، در خونه رو باز میکنه و همونطور که به سمت مقصد نامعلوم میره زمزمه میکنه: پیدات میکنم
انگار که افسانهها درست بودن. اگر توی یک لحظه نگاه دو نفر همزمان به ماه بیفته، برای همیشه واسهی هم میشن. چشمهاشون فقط همدیگه رو میبینه و با جادوی ماه، هر شب بیشتر عاشق میشن.
اون سمت ماه، مینهو بوده دیگه مگه نه؟
توی این یکی جهان، مردم فقط میتونن انتخاب کنن توی یه محیط زندگی کنن. خاک، دریا و یا هوا. تکنولوژی اونقدر پیشرفته شده که تراشههای کوچیک توی شش بکاره تا اکسیژن آب رو پردازش کنه و یا بالهای مکانیکی رو به صورت همیشگی روی شونههای کسی پیوند بزنه.
خانوادهی مینهو نسلهاست که توی آسمون زندگی میکنن. پاهاشون به خاطر عدم استفاده و اینکه هیچ وقت روی خاک گذاشته نشدن، تحلیل رفته و بیکاردبرد شدن. گوشهاشون تیزتر و چشمهاشون قویتر از بقیه کار میکنه و میتونن اگر بخوان، تمام خاندانهایی که روی خشکی و توی دریا زندگی میکنن رو از بین ببرن.
هیچ مشکلی وجود نداره، تا وقتی که مینهو به دنیا میاد. پسری که بدنش به پیوند بال حساسیت نشون میده و هیچ جوره نمیتونه از اونها استفاده کنه. شبیه به یه لکهی ننگ برای خانوادهاش زندگی میکنه تا وقتی که یک روز بیخیال تحمل درد پرواز کردن میشه و اجازه میده بالهاش تقلا نکنن.
با سرعت به زمین برخورد میکنه و بدن بیهوشش، توسط چانی که همیشه آرزوی شنا توی آب رو داشته اما به خاطر خانوادهاش مجبور بوده روی خاک زندگی کنه پیدا میشه.
عشق میتونه کاری کنه که چان بیخیال آب بشه و مینهو دست از تلاش مریضگونه واسهی پرواز برداره؟
توی اینجا خانواده معنایی نداره. بچههایی که به دنیا میان همگی به پرورشگاه تحویل داده میشن و کسانی که میخوان والد بشن، از یکی از پرورشگاههای نزدیکشون درخواست ارسال بچه میکنن. افراد یه خانواده هیچجوره با خون به همدیگه پیوند داده نمیشن.
اکثر بچهها تا دو یا سه سالگی به یکی از خونهها برده شده و دیگه برنمیگردن اما اسم مینهو و چان، هیچ وقت برای عضو یه خانواده شدن در نمیاد. پنج سالگی، ده سالگی و بعد از اون پونزده سالگی میگذره. بچههایی که قبل از اونها و بعد از اونها اومده بودن میرن و اون دو با همدیگه بزرگ میشن. تا اینکه قبل از ۱۷ سالگی، سنی که میتونن بالاخره از پرورشگاه بیرون بیان، هر دوشون توسط یه خانواده به فرزندخوندگی قبول میشن.
عشقی که سالها پیش جوونه زده و به خاطر انتخاب نشدن محکم و محکمتر میشد، با یه انتخاب فرو میپاشه و تبدیل میشه به یه چیز ممنوعه. چون چه کسی میتونه برادرش رو، حتی اگر خون یکسان نداشته باشن، توی این جهان دوست داشته باشه؟
توی این یکی جهان موازی، به محض به دنیا اومدن یه حیوون جلوی خونهی خانوادهی اون بچه ظاهر میشه. اون حیوون، تا آخر زندگی فرد همراهش میمونه و نمیتونه ازش جدا بشه. اگر مریض بشی، همراهت مریض میشه و اگر بمیری، انقدر کنار قبرت میمونه تا بمیره.
از اون سمت، فرد هم نمیتونه بدون حیوونش زنده بمونه. چند روز دوری، به شدت مریضش میکنه و بعد از یه دورهی سنگین بیماری بالاخره از پا درش میاره. به خاطر همینه که حیوونهایی که لحظهی تولد پیداشون شده خیلی مهمن.
چان تازه سه سالشه که یه روز، پودل قهوهای رنگش از خونه میزنه بیرون و جلوی در یه خونهی دیگه میایسته. اون لحظهاس که مشخص میشه برخلاف همیشه، به جای اینکه پودل فقط یه صاحب داشته باشه، آدمهایی که زندگیش بهشون وصله دوتا شدن. اینجوری میشه که چان و مینهو مجبور میشن برای مدت طولانیای هر روز همدیگه رو ببینن. از حسادت و نفرت بگذرن و کم کم به حضور هم عادت کنن و از هم محافظت کنن. چون اگر یکیشون بمیره، پودل کوچیک هم میمیره و با دوری از پودل، اون یکی هم زیاد زنده نمیمونه.
زندگی راههای زیادی برای گره زدن آدمها به همدیگه داره، نه؟
این دنیا یه کمی عجیبه؟ آدمها برای اینکه نشون بدن لایق زندگی کردن هستن باید از روی یه صخرهی خیلی بلند پایین بپرن. اونایی که نتونن و ترس بهشون غالب بشه اعدام میشن و کسایی که بعد از برخورد به زمین زنده نمونن، توی یه قبرستون به صورت بینام و نشون دفن میشن. فقط اونهایی که تونستن از برخورد جون سالم به در ببرن میتونن زندگی کنن.
چان مامور اعدام کردن کساییه که از پریدن ترسیدن. یه روز یه پسری رو برای اعدام میارن که هیچ جوره توی چشمهاش ترس مشخص نیست. فقط انگار دلش نخواسته که بپره و براش هم مهم نبوده که باید بهاش رو با جونش بپردازه. پس یواشکی مینهو رو فراری میده. توی خونهی خودش قایمش میکنه و کم کم میفهمه که چقدر همه چیز توی جهانشون اشتباهه.
و از اون به بعد دوتایی شروع میکنن به نجات دادن کسایی که از پریدن ترسیدن. چون مگه ترس، اصلیترین غریزهی یه آدم زنده نیست؟
نه ولی خواهرم هم تا هشت میتونن مدرسه باشن
شاید مدرسه به مدرسه فرق داره🤷♀
وا خاله زمان ما مدرسه شروع کلاسهاش ۸ بود.
دوتا معلم هم داریم تو خونه که شروع کلاس مدرسههاشون ۸ عه. از مدرسهتون شکایت کن
