خاکستر.

درباره‌ی این تصویر بهترین تفسیری که میتونستم بشنوم همین بود))).

در افسانه‌های یونان آمده که آسمان و زمین از پیش وجود داشتند و کائنات است که خدایان را آفریده و نه برعکس. و جایگاه خدایان، کوه‌ها و صخره‌هاست و بلندمرتبه‌ترین بخش‌های زمین و آسمان. طبق باور یونانیان، دروازه ورود به جایگاه خدایان در کوه‌ المپ، ابر‌ها یا ابر بسیار بزرگی است. در این تصویر ابر در سمت چپ، چشم را به روشنی و لطافت باز می‌کند و همزمان دروازه ورود به سمت راست تصویر، یعنی سرِ سنگی است که تیرگی و سختی را به همراه می‌آورد. وجود صخره/سنگ در میانه‌ی عکس هم سبب می‌شود که این تمایز میان تیرگی و روشنی در ذهن تثبیت شود. و این سنگ، سرِ سنگی چه کسی است؟ سرِ سنگ‌ شده‌ی آدمی است که قربانیِ نگاه شده یا آدمی‌ست خدایگون و نشسته بر بلندای آسمان و نظاره‌گر آدمیان روبرویش بر پهنه‌ی زمین؟ گویی آن سرِ سنگی یکی از قربانیان مدوسا، الهه‌‌ یونانی است که هر کس را نگاه می‌کرد تبدیل به سنگ می‌شده است و ممنوع شد از نگاه کردن و به همین سبب به انزوا و گوشه‌نشینی روی آورد و کجاست بهتر از کوه برای انزوا و تنهایی؟..

حس میکنم برای امتحان فردام یکمی دیر شروع دارم میکنم🙏🏻

~

لابه‌لای این صخره‌های سنگی، پیرِ خردمندی، نظاره‌گرِ قصه‌یِ پرفراز و نشیبِ بشر بوده!

اینم بدونید؛ تو دورانِ رمِ باستان، اولین ماسکِ تنفسی از مثانه‌ی حیوانات ساخته شد، پِلینی بزرگ (گایوس پلینیوس دوم) اینکارو انجام داد. خودشم آخر سر تو فورانِ آتشفشانی (وزوو) مُردش🙏🏻. همون فوران آتشفشانی که باعث شد اهالی شهر پمپی به سنگ تبدیل بشن🗣.

این عکس برام یه سندِ عبوره! این شیشه‌ها، قدح‌های صبورین، وسطِ تلاطم. عصاره‌ی روزهای سختن که ته‌نشین شدن. رنگِ «آرامش» دارن. صدای «خنده» دارن. بوی «خونه» میدن. مزه‌ی «موندن» دارن.

غرقاب"