« در خاموشیِ شب »
الذهاب إلى القناة على Telegram
شدیداً مشتاق انسانی هستم که صادق باشد و بتواند صحبت کند. حتی اگر یک هیولا باشد. . ناشناس: http://t.me/HidenChat_Bot?start=419169146 . @Rastan_Pedram
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
681
المشتركون
+324 ساعات
+1367 أيام
+25130 أيام
أرشيف المشاركات
+5
#پست_هنر
نام اثر | اوندین برخاسته از آب
داستان اوندین: ریشهی داستان به افسانههای قرون وسطای اروپا برمیگردد: اوندین، پریِ آب، موجودی فانی اما بدون روح است که تنها راه به دست آوردن روح، ازدواج با یک انسان فانی است. این افسانه در قرن نوزدهم با رمانِ «اوندین» اثر فریدریش دو لا موت فوکه (۱۸۱۱) و بعدها از طریق اپراها به شدت محبوب شد . اوندین با شوالیهای به نام «هولدبراند» ازدواج میکند، اما همسرش به او خیانت میکند. در نقطهی اوج داستان، اوندین از آب برمیخیزد — و بنا بر افسانه، بوسهی او جانِ همسر خیانتکار را میگیرد.
شناسنامهی اثر: | نام اثر | اوندین برخاسته از آب (Undine Rising from the Waters) | | هنرمند | چانسی برادلی آیوز (Chauncey Bradley Ives)، مجسمهساز آمریکایی (۱۸۰–۱۹۴) | | تاریخ | پس از ۱۸۵۹ (این نسخه)؛ مشهورترین نسخهٔ دیگر حدود ۱۸۸ طراحی و ۱۸۸۴ تراشیده شد | | جنس | مرمر سفید | | محل نگهداری | موزهٔ هنر های آتلانتا، جورجیا — بال استنت، آیوز از مجسمهسازان سبک نئوکلاسیک بود که در ۱۸۵۱ به رم مهاجرت کرد و تا پایان عمر در همانجا کار کرد .
.
ما همه خواهیم مرد، همهی ما.
عجب سیرکی!
همین به تنهایی باید کافی باشد تا همدیگر را دوست داشته باشیم.
ولی اینطور نیست.
ما در برابر مسائل بی اهمیت زندگی وحشتزده و ویران میشویم.
ما در هیچ و پوچِ زندگی غرق شدهایم...
بوکوفسکی
از کنار بعضی شعرها و بعضی آهنگها نمیشود رد شد؛
«حضرت نان» روایتیست از دردهایی که هر روز میبینیم و کمتر دربارهشان حرف میزنیم...
.
هفت آسمان را بَردرم وز هفت دریا بگذرم
چون دلبرانه بنگری در جانِ سرگردان من..
#مولانا
.
کسی که حالش با موسیقی، هنر و یا یک شعر خوب میشود، هیچ چیزی نمیتواند شکستش دهد.
.
.
بعضی آدمها شبیه باراناند؛ میآیند، میروند و بعد از رفتنشان همه چیز بوی تازهای میگیرد.
.
Repost from پنجرهای رو به ساکورا
هرگز با احمقها بحث نکنید
آنها اول شما را تا سطحِ خودشان
پایین میکشند،
بعد با تجربهی یک عمر
زندگی در آن سطح
شما را شکست میدهند!
#مارک_تواین
.
بعضی آدمها شبیه تابلوهای ناتماماند؛
هرچه بیشتر نگاهشان میکنی،
رنگهای تازهتری از درد و زیبایی
در آنها پیدا میشود.
.
.
آدمی عجیب است؛
گاهی تمام جهان را میخواهد،
و گاهی
فقط یک دلِ آرام، برای تکیه دادن...
.
