«یک قاب رنگی»

‏بعد از این اتفاقا واقعا هیچ‌یک از مسائل شخصیم دیگه برام ناراحت کننده نیست.حس میکنم دربرابر این چیزایی که دارم میبینم زندگی شخصیم یک چیز ک*شر و سطحیه.

‏مگه برنامه روزی هشت لیوان آب نبود؟ پس چرا شد هشت لیتر گریه

شاید در جهان دیگری به جای زنده ماندن زندگی کردیم.

تا اطلاع ثانوی، تحمل آدم‌هایی که غم ما، غم‌شان نیست را ندارم :)

ما زنده موندیم که پیام تورو بازنشر بدیم قهرمان خبرش مثل بمب ترکید💔

‏قضیه سلامت روان و این چیزا کنسله. به نظرم بهش حتی فکر هم نکنید.

‏دیگه حالم از این پروکسی و کانفیگ و پینگ و کوفت و زهرمار بهم میخوره.

وصل نمیشدم حالم بهتر بود انگاری.

‏فکر نمیکردم بدتر از سال ۱۴۰۱ رو ببینم که با ۱۴۰۴ رو به رو شدم

‏اینترنت وصل شد و دوباره جمع شدیم پیش هم؛ اینبار غمگین‌تر، افسرده‌تر، با موهای سفیدتر و مهم‌تر از همه کمتر شدیم خیلی کمتر.

‏یه کانفیگ هم بفرستید برای خدا بیاد ببینه جوون ها چجوری پرپر شدن

ولى هرجور كه حساب ميكنم... قرار نبود تو اين سن اينقدر بى‌ذوق و بى‌حوصله بشيم :)

‏صحنهٔ ریختن برنج کف خیابان عظمت داشت. فکر کنم ماندگارترین صحنهٔ اعتراضات ۱۴۰۴ همین لحظه باشد. مردمی که میگویند هر چند سفره‌هایمان خالی است اما زیر بار ننگ نمیرویم.

‏مردمی که همه اجناس داخل افق کوروش رو میریزن کف خیابون و کسی چیزی برنمیداره ببره خونش رو نمیتونی با ۷ دلار بخری.

‏از عقل این جماعت همین رو بگم ایلان ماسک رو دارن ریپورت میکنن تو اپ خودش اکانتش بپره.

‏هر جای دنیا بری بگی ماست قسطی میدن و تخم‌مرغ جزو غذاهای لاکچری شده، بهت پناهندگی میدن.

‏خیلی غم انگیزه وقتی میدونی تمام این تقلاها؛نه برای یک زندگی مرفه بلکه فقط برای یک زندگی عادیه.‌‌‌...

‏امیدوارم همسایه‌مون درک کنه که تخم‌مرغ گرون شده و این مرغایی که آوردم خونه از سر ناچاریه.

‏باید برای حذف روغن تمرین میکردیم، نه قند.