𝗔

یه روز میرم بیرون باید فرداش رو کامل بشینم خلوت کنم با خودم

واسه خودم چند وقته چیزی نخریدم

منی که هر چهار روز میرفتم ارایشگاه نمیذاشتم فیدم در بیاد الان بیشتر از سه هفتست پامو ارایشگاه نذاشتم

ذوق و شوقم برای ۹۰ درصد چیزا از بین رفته

کشور اینجوریه بعضیا هنوز میگن رل پی خدایا بسه

‏ادبیات این روزام رو اصلا در شان خودم نمیبینم ولی خب کاریش هم نمیتونم بکنم.

مردم خوب با دوامی بودیم، برای هر فاجعه ای کنار هم میخندیدیم و طنز میساختیم، این بار با ما چه کردید که ترس خندیدن داریم؟🖤

یه وقتایی آینده کلمه ترسناکی نبود یه چیز مبهم بود ولی دشمن نبود، الان اما آینده مثل یک کوچه تاریکه که هرچی جلوتر میری صدای پات بلندتر میشه و دلت میخواد برگردی..

‏شهریه دانشگاه رو یه جوری بر حسب دلار افزایش دادن انگار صبح به صبح کیم کارداشیان میاد اندیشه اسلامی درس میده.

خسته ام و همچنان امیدوار هر روز پیچ و مهره صبرم صفت میکنم که مبادا شل شود و فروپاشی گریبانم را بگیرد؛ چیست دنیایی که لحظه ای تو را کامروا و لحظه ای دیگر ناکامت میگذارد،چیست دنیایی که روزی تو را در اوج قهقهه های کودکانه میبرد و روز دیگر به باتلاقی از مصائب می اندازد که هر قدر بیشتر دستو پا بزنی بیشتر فرو میروی،دل بستن به این دنیا و تمام تعلقاتش عافیتی ندارد که هیچ،سراسرفرومایگیست‌‌‌….

تو اون دوران زندگیم که ادما کلمو کیری میکنن

خدا بخیر بگذرونه…

این وسط مسطا من کیرم تو سر در دانشگاه ازاد

در حال بدی کاملم که باشم دوست دارم به اطرافیانم حال خوب بدم نمیدونم درسته یا نه ولی من انجامش میدم

سعی کردم یکی دو هفته اخیر حال خودمو بهتر کنم از اون حالت غم دسته جمعی که هممون داشتیم در بیام اما نه کل امروز رو با خودم خلوت کردم نشستم دونه دونه ویدیو های کهریزک رو دیدم و دیدم نمیشه وجدانم اجازه نمیده بخوام حتی به اصطلاح روحیمو حفظ کنم و من هنوزم عزادار کسایی هستم که هیچوقت ندیدمشون و متنفر از ادمایی که دارن عادی سازی میکنن…

صادقانه بگم انقد حالم بده انگار کل دنیا تبدیل شده به یه سنگ چند تنی و افتاده رو قفسه سینم💔

اصلا جالب نبود، پیشنهاد نمیکنم استفاده نکنید🙏🏻.(از طرف یک قربانی)