امیر نوشت :)

داغِ پدر! در مسیر بازگشت به شیراز هستیم. توقف کوتاهی کرده‌ایم برای ناهار؛ به خاطر گرسنگی و کمی هم تشنگی، سرگیجه و سردرد اذیتم می‌کند. غم عجیبی روی سینه‌ام سنگینی می‌کند. یاد لحظاتی افتادم که کودکی خردسال بودم. پدرم به سوگ پدر نشسته بود. همه برای عرض تسلیت آمده بودند. خانه شلوغ بود، خیلی شلوغ. هرچه می‌گذشت و به شب نزدیک‌تر می‌شدیم، خانه خلوت‌تر می‌شد. نیمه‌شب که شد، همه رفتند؛ همه... حتی مادرم هم که خستگیِ پذیرایی از مهمان‌ها امانش را بریده بود، رفت تا از خواب تمنای جان تازه‌ای کند. در آخر، نیمه‌شب ماند، پدر ماند و تنهاییِ بعد از داغِ پدر.

حتی اگر یک روزی نباشم از خاک من،گلی خواهد رویید که تمامش بوی تورا میدهد.‌ ‌ ‌‌‌ ‌ #برنامه‌ناشناس‌پلاس‌ ‌ ‌‌‌ ‌

مگر در این شب دیر انتظار عاشق‌کُش به وعده‌های وصال تو زنده‌ دارندم... #سایه‌ ‌ ‌‌‌ ‌ #برنامه‌ناشناس‌پلاس‌ ‌ ‌‌‌ ‌

دل ز غم های گلوگیر گره در گره است سایه آن زمزمه ی گریه گشای تو کجاست #هوشنگ_ابتهاج

چه بی تابانه می خواهمت، ای دوریت آزمون تلخ زنده بگوری شاملو‌ ‌ ‌‌‌ ‌ #برنامه‌ناشناس‌پلاس‌ ‌ ‌‌‌ ‌

شعر و تیکه ادبی خوب اگر دارید. http://t.me/BChatPlusBot?start=Amir7621

نیاز دارم یک ماه اینترنت نداشته باشم سیمکارتمو بکشم بیرون با یک هارد یک ترا و کتابخونه‌ام برم گوشه عزلت

اثر هنری:

چیزی برای باقی نمانده تمام شد. به زندگی نکبت‌بارمان برگردیم

از مصادیق اون مدل شتر دو ساله‌ در حکمرانی این شرایطی هست که درش قرار داریم. الان طبق اون نامهٔ رهبر، که رئیس جمهور قبول تعهد کرده از نتیجه مذاکرات و تفاهم‌نامه، الان همه چی رفت رو هوا، دور از انتظار هم نبود، ولی نتیجه رو باید از کی مطالبه کرد؟ رهبر؟ رهبر که گفت نظر دیگه‌ای داشتم، رئیس‌جمهور هم تعهد داد. رئیس‌جمهور؟ گفت که رهبر اجازه داد، توی شعام هم همه موافق بودن، چارهٔ دیگه‌ای هم نبود. قالیباف؟ استغفرالله، رعیت رو چه به مطالبه اصلا؟! فعلا مصاحبهٔ درخشان قلعه‌نویی رو ببینیم تا ببینیم خدا چی می‌خواد.

خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد آرزومند نگاری به نگاری برسد...

دلم سوخت! امشب بعد از شور پایانی، کلام حدادیان دردناک بود. راستش را بخواهید، دلم برای حدادیان سوخت... مدتی با هاشم کرونی، از شعرای بنام شیراز، حشر و نشر زیادی داشتیم. آقا هاشم گاهی برایمان درد دل می‌کرد. داستان انحراف حسین جنتی را هم آقا هاشم برایمان گفت. آقا هاشم معتقد بود شاعر و بازیگر و سلبریتی جماعت، حرفشان باد هواست. احساسی هستند؛ امروز یک حرف می‌زنند، عقل و فکر پشتش نیست و ۹۹ درصد حرف‌هایشان از احساس نشئت می‌گیرد. راست هم می‌گفت؛ شعرا احساسی‌اند. تحلیل سیاسی چندجانبه، مانند آنچه توسط زادبر و خراطیان یا عدالتوخواهی مثل قنبریان ارائه می‌شود، را نمی‌توان از آنها توقع داشت. حدادیان و حسین طاهری هم یکی مثل همین شعرا. آخر صحبتش می‌گفت: «من کشتی‌گیرم، حرفم را کف خیابان می‌زنم. صحبتی از تلویزیون شنیدم، آمدم خواندم، بعد دیدم اشتباه خواندم؛ کلاً داستان جور دیگری شد.» می‌گفت: «من زیر بیرق ابوالفضل(ع)‌ام؛ چاپلوسی در مرام و معرفت ما نیست و زیر بلیط هیچ‌کسی نمی‌روم.» آخر هم دعایی کرد: «اگر کسی ذره‌ای خون امام شهید را ضایع می‌کند و مردم را ناراحت می‌کند، خدا همین امشب بزند پس گردنش.» انگار مردم این مدت بدجور گوشش را پیچانده اند. راستش را بخواهید، شاید اگر دوباره فردا انتخابات شود، حدادیان و حسین طاهری روی نوای «یار حاج قاسم و سردار قالیباف خدا قوت» سوار شوند، ولی نمی‌شود خرده گرفت. اینها نه تحلیلگرند، نه اکثراً تحصیلات دانشگاهی معتبری دارند، نه حتی وقتی برای مطالعه و تحلیل میگذارند، از برکت امام حسین(ع) آبرویی گرفته‌اند. اشتباه از مردمی است که گوششان به دهان مداح و شاعر و سلبریتی جماعت است...

روی لب داریم حالا صور اسرافیل را سنگ‌باران می‌کنیم امشب سپاه فیل را مشت هایی که گره کردیم، معنا می‌کند بار دیگر ماجرای بارش سجیل را می‌رسد از راه ها قرآن ناطق! می‌رسد آنکه معنا می‌کند تورات را... انجیل را... ما گذشتیم از عزیزان در مسیر عشق او تا به قربانگاه آوردیم اسماعیل را دست خونین امام ماست که این مرتبه مدفن فرعون خواهد کرد رود نیل را وعده صادق به ما داده‌ست پیش از رفتنش ما رقم خواهیم زد پایان اسرائیل را... #ارمیا_کیش_بافان