NEW YORK

روی کاغذی کتانی و خط‌دار با حاشیه‌های طلاکوب نوشته شده که گوشه‌اش کمی آغشته به لکه‌ی قهوه است. کلمات با روان‌نویسی نوک‌تیز، با خطی ریز، مایل و بسیار منسجم تحریر شده‌اند:

​« صندلیِ حصیریِ روبروی من امشب هم خالی است و بخارِ این چایِ تلخ، آرام در فضایِ مه‌گرفته‌ی کافه گم می‌شود. هر بار که درِ ورودی باز می‌شود سرم را بالا می‌آورم، انگار هنوز هم منتظرم دست‌های باران‌خورده‌ات شال‌گردنت را باز کنند و با همان لبخندِ محو بنشینی، این تکرارِ مداومِ امید و ناامیدی، تمامِ آن چیزی است که از تو برای روزهای من به جا مانده است.. »