خاکـستر.ی

سکوت/آرامش

روح های مرغان دریایی پاک ترند.

خواب هام روی واقعیتن درون روح های دور رو میفهمن.

کبریت سوخته ایم ،تمام سوخته

رسانه دست کسانیه که به اندازه‌ی پرحرفی‌هاشون، باهوش نیستند. ویدئوهای تار شده و سانسور شده رو با تیترِ "دلخراش" پخش می‌کنند و می‌نویسن: «مشاهده‌ی این تصاویر، برای هیچ‌کس مناسب نیست.» مسئله «مناسبت» نیست. مسئله وجودِ واقعیتیه که فکر می‌کنید آن‌قدر کثیف و خشنه که مجبور شدید براش واژه‌ی «دلخراش» رو استفاده کنید و با سانسورش وانمود کنید گوگولی هستید و این تصویر ربطی به شما نداره. اما دلخراش بودنِ این تصاویرِ تار شده، نشانه بیماریِ جهانیه که وقتی حقیقتش را می‌بینی حالت به هم می‌خوره. هم به‌خاطر تصویر، و هم بابت پوشاندن و تار کردنِ واقعیت. این‌ها تو رو از مواجهه با واقعیت معاف می‌کنن، بعد اسمش را می‌ذارن اخلاق. کدام اخلاق؟ حساس‌ترین آدم‌ها هم اگر نمی‌خوان در غار زندگی کنند، باید این تصاویر را ببینن. بدون مواجهه، هیچ مشکل شناسایی نخواهد شد؛ و مشکلی که شناسایی نشده هم خود به خود حل نخواهد شد. رسانه‌ای که حقیقتی رو سانسور می‌کنه و از پخش این حقیقتِ نصفه و نیمه هم عذرخواهی می‌کنه، شریکِ همان مشکلیه که وانمود می‌کنه از اون متنفره.

✶

ستاره ها خیلی وقته مرده ان. نوریم که شما الان میبینی خیلی وقته تو مسیر خسته شده

یجورایی همین دیوار با تمام آشغال هایش در دلم فرو ریخت که شد این و بازم تحول های دوسال به دوسال من در حال وقوعِ.

نه از سختی از روی معنی هیچ معنی توی کاری که میکنم نیس انگار

هم ادامه دادن هم انصراف دادن به همش فکر کردم شدیدا فکر کردم شدیدا

از روی اجبار، گم شدگی یا سرگرم کردن خودم

خوندن تاریخ اتروسک موقعی که خودم توی جریان یه تاریخم چیکارم میاد؟

'طنین زخمای خاموش'

یه نفرت زیادی دارم

'جای تو شمعارو باز فوت میکنم دونه دونه' انگار یه ستاره داره میدرخشه

شاید یروزی..

گرد خاکستر روم نشسته