سلام دختری؟

آخرش میفهمی نشونه‌ها هیچوقت بهت دروغ نمی‌گفتن.

رندوم ترین چیزی که دوستام میفرستن برام:

چه امیدی به سپیدی که به رنگِ شبِ تارم؟

کسی از این زندگی زنده بیرون نیومده.

تو قشنگی مثل شکل‌هایی که اَبرها میسازن.

میدونی خیلی‌ام برام ناراحت کنندست‌ها، که یه سری آدم‌هایی که خیلی دوسشون داشتم کارایی کردن که دلم باهاشون صاف نمیشه یا نمیتونم حسِ قبل و بهشون داشته باشم. یعنی هرچی به درست شدن روابط فکر میکنم بیشتر به این نتیجه میرسم که تنها راهش این بود که از اول خراب نمیشد الان دیگه کاریش نمیشه کرد.

میو.

دلم یک نفر رو میخواد که بدونِ سوال و انتظاری باشه، یکی که دست‌هاش رو دورم حلقه کنه و بغلم کنه. یکی که به شونه‌هاش تکیه بدم. یکی که باهم بشینیم سکوت کنیم. یکی که بفهمه تموم این چیزهای اذیت کننده‌ای که با خودم حمل میکنم بخشی از وجودمه و بازهم بمونه. یکی که وقتی حتی هیچ چیز سر جای خودش نیست اون باشه. یکی که دنبال چون و چرا نباشه و فقط باشه، همین.