اغما؛

بار اولی نیست که وقتی داغونه داغونم یهو نیت با یه آلبوم مثل یه طناب عمل میکنه که از باتلاق میارتم بیرون.

تک تک حرفایی که این اواخر تو دفترم مینوشتمو آهنگ کرده رسمن.

Fear:

متاسفانه خودم کاری میکنم مردم جوگیر شن. خب انقدر واست مهم نشن دیگه احمق. ایش-

نمیدونم مشکل از چیه. همه داغونیم. من، خانوم‌خوش‌تیپه، خانوم‌دزده. همه.

انگار کلی لول هست که جا انداختم

مگه نباید پله پله میرفت

یهو چجوری اینقدر سخت شد؟

میدونی چیه؟ دیگه جا زدم. دیگه نمیتونم ادامه بدم. صگ‌دو زدن هایی که نتیجه ندارن. کم‌خوابی هایی که بی‌ثمر بودن. اینکه میبینی بقیه همسن و سالات چقدر خوشحالن، چه سربلند از مشکلاتشون میان بیرون، چه قشنگ خودشونو از باتلاقاشون بیرون میکشن، خدا چجوری پشتشونه و ناامیدیشون ابدی و همیشگی نیست و دارن "زندگی" میکنن؛ باعث میشه بیشتر عقب نشینی کنم. بیشتر کناره گیری کنم. بیشتر گوشه گیر بشم. ساکت بشم. بی‌تفاوت بشم. حس میکنم عقبم، مثل اونا نیستم و این تفاوته جای اینکه حس خوبی بده باعث میشه با خودم بگم منم میخوام مثل بقیه باشم... تلاش نمیکنن و نتیجه خوبی میگیرن. همه چیو به گوه میکشن اما بازم همه چیز براشون خوبه. دو رو ان، پر از ادا ان، پر از نقاب های مسخره و خوش‌برخوردی های فیک، اما کلی آدم دورشونه. کلی آدم "پشتشونه"! از نقش بازی کردناشون کلافم.. کلافم، خستم از این بلاتکلیفی، سردرگمی، بهم‌ریختگی، بی‌نتیجه‌بودن، و ندونستن دلیل این پسرفت ها وقتی داری تمومت رو براشون میذاری؛ نه فقط توی درس. توی روابط. توی خانواده. توی خودت. توی اعتقاداتت. توی آیندت...

دارم به اون حسِ ”از همه بدم میاد“ نزدیک میشم.

از درس فقط یه چیزی یاد گرفتم ؛ اونم افسردگی بود.

-

‏هر تجربه‌ی تلخی که تو زندگیم دارم، زیرش امضای آدماییه که خیلی دوسشون داشتم.

‏بیش از حد فکر کردن در مورد اینکه شاید می‌شه ولی من راهشو بلد نیستم و نمیدونم داره نابودم می‌کنه.