Bury me at makeout creek.

از صبح به همه دارم می‌گم بیا برات کانفیگ بفرستم. همینطوری پشت سر هم داره پیامِ دعای خیر میاد برام.

وای بچه‌ها اینترنت همه رو دارم آزاد می‌کنم

ولی خیلی خلوته کسی نیست

خیلی خوشحالم

تلگرامم وصل شد باورم نمی‌شه

زن، زندگی، آزادی پاک‌شدنی نیست، حذف‌شدنی نیست، کنارزدنی نیست. نه زن رو می‌تونید حذف کنید و نه آزادی رو می‌تونید مصادره کنید.

بچه‌ها همه مواظب خودتون باشید. لباس تیره بپوشید. به هم کمک کنید ولی به هیچ‌کس اعتماد نکنید. نه دارویی، نه آبی، نه خوراکی‌ای از هیچ‌کس نگیرید. با جمعیت بمونید. همهٔ شهر الان تو خیابون‌ان💞

من برا این آفریده شده‌م که تو موقعیت‌های معذب صحبت کنم و سکوت رو بشکنم.

منم غلط املایی گرفتن رو گذاشته بودم کنار، ولی تو این چند روز اخیر تقریبا ندیدم کسی این رو درست بنویسه. همه غلط نوشتنش😭😭😭

می‌دونم شاید تو این شرایط براتون املا مهم نباشه ولی این اصلا بهونهٔ خوبی نیست چون اشتباه املایی اعتبار حرفتون رو کم می‌کنه. مثلا شما یه جا دارید از خودتون دفاع می‌کنید، بعد با اشتباه نوشتنِ یه واژه یه دلیل برا مخالفت به بقیه می‌دید.

فکر می‌کردم دیگه همه این رو می‌دونن، ولی انگار باید برا هزارمین بار یادآوری کنم. فعل‌های مصدر گذاشتن، یعنی «بذار، نمی‌ذارم، می‌ذاریم، نذاشت، و ... » با «ذ» نوشته می‌شن. تو این هفته شاید پنجاه بار دیدم مردم اشتباه بنویسنش.

‍ ‍ ❤️ «زن، زندگی، آزادی» در برابر مصادره‌ی قدرت 🖍روشنک خانبلوکی تاریخ انقلاب‌ها پر است از لحظه‌های باشکوهی که وعده‌ی رهایی می‌دهند و پایان‌هایی که همان وعده‌ها را مصادره می‌کنند. در اغلب انقلاب‌ها، آنچه به‌عنوان «مسئله‌ی اصلی» معرفی می‌شود، در نهایت به حذف بسیاری از صداها می‌انجامد؛ و در این حذف، مطالبات زنان تقریباً همیشه نخستین قربانی‌اند. ✅زنان در متن انقلاب‌ها حضور دارند: در خیابان، در اعتصاب، در مراقبت، در مقاومت، در جان‌فشانی. اما به محض آن‌که قدرت در حال تثبیت است، صدای آنان به «بعداً» حواله داده می‌شود. برابری جنسیتی «اولویت نیست»، آزادی بدن «مسئله‌ی فرعی است»، و خشونت ساختاری علیه زنان «باید صبر کند تا انقلاب پیروز شود».

این تعلیقِ دائمی، یکی از مکانیسم‌های اصلی دزدیده شدن انقلاب‌هاست؛ مکانیسمی که حذف را نه با سرکوب مستقیم، بلکه با وعده و تعویق پیش می‌برد.

اما مصادره‌ی انقلاب‌ها صرفاً محصول نیروهای داخلی نیست. تاریخ معاصر نشان می‌دهد که دولت‌های خارجی، ساختارهای نواستعماری و نظم جهانی قدرت، به‌طور فعال در مهار، هدایت یا بی‌خطرسازی جنبش‌های رهایی‌بخش مداخله کرده‌اند. این مداخله‌ها الزاماً به شکل دخالت نظامی یا آشکار نیست؛ بلکه اغلب از مسیر دیپلماسی، تحریم‌های گزینشی، حمایت از اپوزیسیون‌های همسو، و بازتعریف مطالبات انقلابی در چارچوب‌های قابل‌مدیریت صورت می‌گیرد. نواستعمار، برخلاف استعمار کلاسیک، نه به اشغال مستقیم بلکه به کنترل از راه دور متکی است: کنترل روایت‌ها، تعیین خطوط قرمز، و ترجیح ثبات بر عدالت. در این چارچوب، جنبش‌هایی که نظم جنسیتی، اقتصادی و سیاسی موجود را به‌طور بنیادین به چالش می‌کشند، یا نادیده گرفته می‌شوند یا به نسخه‌هایی بی‌خطر و نمادین تقلیل می‌یابند.

مطالبات زنان، به‌ویژه زمانی که رادیکال و ساختارشکن باشند، اغلب نخستین قربانی این فرآیند «قابل‌هضم‌سازی» هستند.

نقش رسانه‌های جهانی، نهادهای بین‌المللی و حتی برخی سازمان‌های غیردولتی نیز در این میان قابل تأمل است. هنگامی که یک جنبش به مجموعه‌ای از تصاویر احساسی، شعارهای تقطیع‌شده یا پروژه‌های کوتاه‌مدت فروکاسته می‌شود، امکان تهی‌شدن آن از محتوای سیاسی و رهایی‌بخش افزایش می‌یابد. جنبشی که قرار بود نظم را به چالش بکشد، به‌تدریج به موضوعی برای مدیریت، همدلی نمایشی یا مصرف رسانه‌ای بدل می‌شود. 🌸در این بستر، شعار «زن، زندگی، آزادی» یک گسست مهم است. نه چون فقط یک شعار است، بلکه چون مرکز ثقل را جابه‌جا می‌کند. زن را از حاشیه به متن می‌آورد؛ زندگی را در برابر ایدئولوژی‌های مرگ‌محور و سیاست‌های مبتنی بر حذف می‌نشاند؛ و آزادی را نه به‌عنوان وعده‌ای در آینده‌ای نامعلوم، بلکه به‌مثابه زیستِ اکنون مطالبه می‌کند. این جابه‌جایی، اگر حفظ شود، می‌تواند امکان مصادره را دشوارتر کند. اما هیچ شعاری مصون از دزدیده شدن نیست. خطر آن‌جاست که «زن، زندگی، آزادی» به نمادی تزئینی یا جهانی‌پسند تقلیل یابد؛ شعاری که بر زبان‌ها جاری است اما به تغییر واقعی در مناسبات قدرت، قوانین، بدن‌ها و صداها منجر نمی‌شود. ⬅️اگر زنان دوباره به «نیروی پشتیبان» فروکاسته شوند و نه سوژه‌ی تصمیم‌گیری؛ اگر تجربه‌ی زیسته‌ی آنان سانسور یا بی‌اثر شود؛ اگر فمینیسم به حاشیه رانده شود تا وحدتِ ظاهری یا منافع ژئوپولیتیک حفظ گردد، آن‌گاه تاریخ بار دیگر خود را تکرار خواهد کرد. حواس‌مان باید جمع باشد. انقلاب تنها در لحظه‌ی فروپاشی رخ نمی‌دهد؛ در نحوه‌ی روایت، در سازوکارهای حمایت خارجی، و در شیوه‌ی ساختن آینده ادامه پیدا می‌کند.

«زن، زندگی، آزادی» نه یک ابزار بسیج موقت، بلکه یک قطب‌نماست.

اگر این قطب‌نما در بازی قدرت‌های داخلی و خارجی گم شود، مسیر نیز گم خواهد شد. نگذاریم این‌بار هم انقلاب از دست زنانی که آن را ممکن کردند، دزدیده شود. #زن_زندگی_آزادی ▫️womenstudiesisaorg ✈️@Zane_Ruz_Channel

-پابلو نرودا

خیلی امیدبخش و در عین حال غم‌انگیزه که هرجا می‌رم، همه وسط حرف‌هاشون می‌گن «دیگه روزهای آخرشونه. دیگه دارن می‌رن». هروقت کسی می‌خواد آرزو کنه ناخودآگاه می‌گه اینا برن. هروقت کسی داره غر می‌زنه آخرش می‌گه البته دیگه تهشه. هروقت کسی عصبانیه وسطش یه فحش به آخوند می‌ده.

لكي أكتب شعرًا ليس سياسيًا يجب أن أصغي إلى العصافير ولكي أسمع العصافير يجب أن تخرس الطائرة

In order for me to write poetry that isn’t political I must listen to the birds and in order to hear the birds the warplanes must be silent.

By Marwan Makhoul (مروان مخول)

#art @manukthegeek

۱۳ روش عملیات روانی سپاه پاسداران برای مهار اجتماعات و اعتراضات خیابانی، منتشره در فصلنامه مدیریت بحران و وضعیت‌های اضطراری دانشگاه امام حسین سپاه (بهار ۱۳۹۵) @hafezeye_tarikhi