ᯓ𝖬𝖺𝗁𝗌𝗎𝗇'ماه‌سانــ𓂃⁶¹³🦋

🌳       اولین ویدیو تیک تاک جیمین و که حتما دیدی

🤩      همین الان خبر اومده bts run داریم

☂️       فیکشنای ترند این چند وقت و خوندی ؟

من همیشه آرزو داشتم ببینم چطور همه این مکان‌ها، دوره‌ها، مرزها و زمینه‌های مختلف می‌تونن به هم وصل بشن و به شکلی هماهنگ در کنار هم قرار بگیرن. شاید همه اینا یه کم آشفته به نظر برسه، چون من تاریخ هنر رو به‌صورت تخصصی نخوندم و کیوریتور هنر هم نیستم. ولی توی هر زمینه‌ای، گاهی اوقات دقیقاً یه آدم از بیرون می‌تونه یه هوای تازه با خودش بیاره. و چون من از دنیای هنر نیومدم، فکر می‌کنم این موضوع از یه نظر آزادی خاصی بهم می‌ده. من آموزش حرفه‌ای جدی‌ای ندیدم. ولی در عین حال، کسی هم بهم یاد نداده بود که چطور صد کلمه رو توی یه توضیح کوتاه برای یه اثر هنری جا بدم. و همین سخت‌ترین بخش کار بود. آره، من فقط سعی کردم ازش لذت ببرم. کره در طول قرن گذشته استعمار، جنگ و توسعه‌ای باورنکردنی و فوق‌العاده سریع رو تجربه کرده. خیلی چیزها در این مدت از بین رفتن. ولی در عین حال، خیلی چیزهای شگفت‌انگیز و واقعاً درخشانی هم خلق شدن. من به‌عنوان یه جوان اهل کره، این آثار رو جمع کردم با این امید که یه نگاه و حساسیت کمی جدیدتر، جوان‌تر و شاید بهتر بهشون اضافه کنم. و در نهایت، همین موضوع منو به این نمایشگاه رسوند.  از انتخاب آثار گرفته تا چیدنشون و حتی قاب گرفتنشون، سعی کردم همه چیزهایی رو که دوست داشتم و همه چیزهایی رو که آرزو می‌کردم می‌تونستن بهتر باشن، کنار هم بیارم. سعی کردم، واقعاً فقط سعی کردم این نمایشگاه رو تا جایی که می‌تونم جالب و تازه کنم. امیدوارم بتونید این حس رو دریافت کنید. می‌خوام از همه اعضای SFMOMA تشکر کنم که این فرصت ارزشمند رو بهم دادن و تقریباً دو سال در طول این مسیر کمکم کردن؛ به‌خصوص آمِریکا کاستییو، همکار کیوریتور، که اولین بار این ایده فوق‌العاده رو مطرح کرد. هی‌اون کیم، همکار کیوریتور، که هنر کره‌ای رو به افراد زیادی در سان‌فرانسیسکو معرفی کرد. و جه‌یونگ هان، که مسئول هماهنگی‌های کلی، چه در داخل و چه در خارج بود. این در اصل یه همکاری بین من و SFMOMA بود، برای همین نتونستم تک‌تک چیزهایی رو که توی ذهنم داشتم و آرزو می‌کردم محقق کنم و کلی ایده بامزه داشتیم که دفنشون کردیم و رفتن به قبرستون ایده‌هامون. خب، راستش اگه همه چیزهایی رو که توی ذهنم داشتم اجرا می‌کردم، مطمئنم شاید به دردسر می‌افتادیم. پس فکر می‌کنم زیبایی این همکاری دقیقاً همینه. و خیلی خوشحالم که یه نفر که از دنیای هنر نیست، تونسته تا اینجا پیش بره! امیدوارم از نمایشگاه لذت ببرید و خیلی ممنونم که اومدید!

ترجمه کامل سخنرانی نامجون: خیلی وقت گذشته از آخرین باری که سخنرانی کردم، برای همین... آره. خب، سلام به همه. من آر اِم هستم. این اولین تجربه‌مه به‌عنوان یکی از کیوریتورهای مشترک یک نمایشگاه و یه کم استرس دارم. خب، شروع می‌کنم. اول از همه، من واقعاً، واقعاً آدم خیلی سردرگمی هستم. جدی می‌گم، خیلی زیاد. یه کم دیگه همه‌تون متوجهش می‌شید. و یه چیز دیگه... اوه، ممنون بابت موسیقی *یکی اشتباهی موسیقی نامناسب رو پخش کرد. ممنون. فکر کنم این سخنرانی رو حدود ده بار دوباره مرور کردم، ولی چیز جالب اینه که هرچی بیشتر روش کار می‌کردم، بیشتر گیج می‌شدم. البته، مثل همیشه. حدود هشت سال پیش، وقتی برای اولین بار شروع کردم به موزه رفتن و برای اولین بار شروع کردم به نگاه کردن به آثار هنری، طبیعتاً هیچ‌وقت نمی‌تونستم تصور کنم که یه روز همچین روزی از راه برسه. تمام این سال‌ها خیلی درباره چیزهایی مثل "خصوصی و جهانی"، "شرق و غرب"، "مدرنیسم و هنر معاصر" حرف زدم. اما حالا که افتتاح این نمایشگاه واقعاً به واقعیت تبدیل شده، یهو با خودم فکر کردم: "خب، واقعاً همه اینا این‌قدر مهمن؟" شاید تنها چیزی که واقعاً لازمه این باشه که این نمایشگاه خوب، تازه و جالب از آب دربیاد. دو سال پیش توی ارتش بودم و اون موقع برای اولین بار یه پیشنهاد واقعاً جدی از طرف SFMOMA دریافت کردم. و خیلی ازش خوشم اومد. البته چون اون موقع توی ارتش بودم، شاید از هر پیشنهادی که از سان‌فرانسیسکو می‌رسید خوشحال می‌شدم. ولی با خودم فکر کردم که این می‌تونه تجربه خوبی باشه، تا قبل از اون روزی که بالاخره بتونم فضای خودم رو که همیشه آرزوش رو داشتم راه بندازم. همچنین فکر کردم شاید در جایی با این ابعاد و با چنین اعتباری، بتونم یه مقدار از فضای اون‌ها رو قرض بگیرم و سعی کنم یه کار جالب انجام بدم. برای همین همه‌چیز رو با یه قلب پاک و ساده شروع کردم. اصلاً نمی‌دونستم که در نهایت همین سادگی باعث می‌شه صدها بار کپشن‌ها و توضیحات مربوط به آثار رو بنویسم، پاک کنم و دوباره از اول بنویسم. وقتی اینجا ایستادم و دارم با همه شما صحبت می‌کنم، هنوز هم احساس می‌کنم مدام یه جایی سرگردونم و انگار توی فضا معلقم. فرقی نمی‌کنه توی آمریکا باشم یا حتی سئول، شهری که توش به دنیا اومدم و بزرگ شدم. همون‌طور که می‌دونید، این حس خیلی خوشایندی نیست. و برای همین فکر می‌کنم دقیقاً به خاطر همین احساسه که این‌قدر به هنر تکیه می‌کنم؛ هم به هنر و هم به موسیقی. زبان و شیوه بیانشون ممکنه یه کم با هم فرق داشته باشه، ولی در اصل شبیه همدیگه‌ان، چون هر دوتاشون سعی می‌کنن چیزی رو بیان کنن. یه چیز دیگه هم اینکه من از بچگی عاشق جمع کردن و کلکسیون کردن همه‌چیز بودم. و در عین حال، یه کم هم به خاطرش احساس عذاب وجدان می‌کنم. یعنی... واقعاً لازمه همه این چیزهای غیرضروری رو نگه دارم؟ یا در نهایت فقط تبدیل شدم به یکی از اون آدم‌های ثروتمند و خسته‌کننده؟ اِم... شاید ولی با خودم فکر کردم خوب می‌شه اگه بقیه آدم‌ها هم بتونن همه اینا رو ببینن. دقیقاً به همین دلیل بود که خواستم کلکسیونم رو به مردم نشون بدم. خیلی از آثار موجود در کلکسیون من متعلق به هنرمندان کره‌ای دوران مدرنیسم و هنر معاصر هستن. و مطمئنم که اسم خیلی از این هنرمندان هنوز خارج از کره چندان شناخته‌شده نیست. طی چند سال گذشته، کلکسیون‌های خیلی زیادی از آدم‌های مختلف دیدم و کم‌کم به این فکر افتادم که هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌تونه به اندازه کلکسیونی که یه نفر طی مدت طولانی جمع کرده، با صرف پول، زندگی و تلاش خودش و حتی اختصاص دادن بخشی از دیوارهای خونه خودش به اون، صادقانه شخصیت یه آدم رو نشون بده. از این نظر، فکر می‌کنم این نمایشگاه یه جور معرفی خیلی طولانی از خود منه. و این موضوع یه کم باعث می‌شه معذب باشم. ولی مشکل اینجاست که گاهی حتی خودمم نمی‌دونم چرا دقیقاً دارم همه اینا رو جمع می‌کنم. برای همین یکی از بخش‌های نمایشگاه رو این اسم گذاشتم: "نمی‌دونم چرا ازش خوشم میاد." و این واقعاً احساس صادقانه خودمه. همین‌طور، من همیشه محدودیت‌های خودم رو احساس می‌کنم. گاهی خیلی به خودم افتخار می‌کنم و گاهی از خودم خیلی خجالت می‌کشم. مدام بین این دوتا احساس در نوسانم. و در نهایت فهمیدم که نمی‌تونم چیزی بیشتر از خودِ خودم باشم. برای من، دو تا سؤال خیلی مهم وجود داره. اولی: "واقعاً این اثر روی من تأثیر می‌ذاره؟" و دومی: "در سال ۲۰۲۶، هنوز چیزی وجود داره که این هنرمند و این اثر بتونن به ما بگن؟" در دوره‌ای که همه‌چیز با این سرعت مصرف می‌شه، من باور دارم نگاه بعضی از هنرمندان گذشته می‌تونه امروزه حتی عمیق‌تر از قبل با ما ارتباط برقرار کنه.

می‌گن همه‌چیز در دنیا به همدیگه مرتبطه. اما من هنوز هم در مرز بین چیزهای مختلف زندگی می‌کنم. بین سئول و سان‌فرانسیسکو، روی صحنه و پشت صحنه، بین منی که جلوی یک تابلو ایستاده و کسی که پشت اون تابلو قرار داره. من همیشه یه جایی بین همه این‌ها زندگی کردم. من آر اِم از گروه بی‌تی‌اس هستم و کیم نامجونِ ۳۲ ساله. هنر زبانیه که باعث می‌شه احساس راحتی کنم. چون وقتی جلوی یک اثر هنری ایستادم، کافیه فقط همون کسی باشم که داره بهش نگاه می‌کنه. می‌تونم با خیال راحت ازش لذت ببرم، بدون اینکه نگران باشم اشتباهی مرتکب بشم. برای همین، هر جا که می‌رفتم، معمولاً اولین کاری که می‌کردم این بود که دنبال یک موزه هنر بگردم. اما وقتی شروع کردم به سفر کردن در سراسر دنیا، بیشتر و بیشتر به زمان‌ها و احساسات کره‌ای که توش بزرگ شده بودم فکر می‌کردم. هر بار که با چیزی ناآشنا روبه‌رو می‌شدم، برعکس، واضح‌تر می‌فهمیدم که از کجا اومدم. اما در واقع، من تقریباً هیچ‌چیزی درباره آدم‌هایی که همه این‌ها رو خلق کرده بودن نمی‌دونستم. برای همین، مدتی بعد شروع کردم به پیدا کردنشون. و وقتی شروع به جست‌وجو کردم، کاملاً مجذوبشون شدم. بدون اینکه خیلی فکر کنم، شروع کردم به جمع کردن آثارشون؛ یکی، دوتا... و وقتی به خودم اومدم، تعدادشون به حدود ۴۰۰ اثر رسیده بود. بعضی از این آثار از اقیانوس عبور کردن و حالا اینجا آویزون شدن. در کنار آثار SFMOMA، برای اولین بار. اگر این هم یک گل باشه که در مرز بین چیزها شکوفا شده، خیلی خوشحال می‌شم.