غُر و غیره.

رندوم.

انگار مدیریت ساعت خوابم رو سپردن به پزشکیان.

اگه برمی‌گشتم سال ۹۵ حتما نهنگ آبی نصب می‌کردم.

حالا یه ریحانه سفارش بدیم ببینیم چی می‌شه.

کم کردن اون ۱۰ کیلو از وزنم انقدر سخت نبود که کم کردن این ۳ کیلوی لامصب سخته.

به نظرتون استوری سیاسی-اجتماعی گذاشتن توی پیج پرایویت ۱۰۰ نفره خیلی عبث و بیهوده نیست؟ نمی‌دونم پوینتش چیه واقعا.

+فقط هیچ‌وقت ترکم نکن. -من هیچ‌وقت ترکت کردم؟! +تو بدترش رو کردی؛ گذاشتی من برم. 🎭|در انتظار گودو

از استرس و غم این روزها یه بیماری خودایمنی‌ای افسردگی‌ای چیزی به آینده خواهم برد، مطمئنم.

عاشق دیوارنوشته‌های سفارت ایتالیام؛ امیدوارم منتظرش مونده باشه.

«دلتنگیِ امشب از جنس گریه نیست. بیشتر شبیه قدم زدن در خانه‌ای متروک است که روزگاری خانه‌ی ما بوده: هر چیز در جای خود مانده، اما کسی دیگر آن‌جا زندگی نمی‌کند. دست بر دیوارها می‌کشی و گردِ سال‌ها بر انگشتانت می‌نشیند، و ناگهان درمی‌یابی که آنچه از دست رفته، نه فقط یک نفر، که بخشی از زمان است؛ بخشی از عمر که تنها با حضور او معنا داشت.»

امروز یه اشکِ دمِ مَشکم که یه دختر بهش آویزونه.

هربار که گریه می‌کنم یه دور هم برای تو اشک می‌ریزم عزیزِدلم.

اشکال نداره اگه با پولات‌ کتاب می‌خری، یه سریا مواد می‌خرن.👍🏻

تورِ خونه‌های درب و داغونِ رهاشده برگزار کنیم به نظرم.

یه خونه‌ای هم سمت جمهوری هست که من مطمئنم واسه یه خاندان ارمنیه و صد در صد توی زیرزمینشون پر شرابه.

هربار این خونه‌ها رو می‌بینم سعی می‌کنم سرگذشت ساکنینش رو حدس بزنم؛ مثلا این آخریه خونه‌ی یه‌ مأمور ساواک بوده که زنش بخاطر بدخلقی ترکش کرده.

در خلال خانه‌های رهاشده.

آدم در مقابل کسایی از خودش تواضع، حوصله و انعطاف به خرج می‌ده که بعدا شرمنده خودش می‌شه واقعا.