Charlie Brown 🤎

می دونی فکر می کنم خیلی زمان می بره شاید تا بتونی زبون هر آدم رو متوجه بشی و مثل خودش حرف بزنی که دیگه کسی نه احساس بزرگی کنه نه کوچیکی ... مساوی مساوی ... یک جواب بدی همون اندازه بگیری !

هر چی بیشتر جلو می رم متوجه می شم همه جای دنیا امن نیست برای این که خود واقعی و اصلیت رو ابراز کنی . شاید اصلا نیازی نباشه همه جا ابرازش کنی ؛ سکوت همیشه منظور روپوش حرف ها نیست می تونه روپوش رفتار ها باشه روپوش وجودی تو باشه ... هر چی جلو تر رفتم فهمیدم این ساکت بودن یک جور سرکوب نه بلکه می تونه یک جور دفاع باشه یک انتخاب درست که تصمیم بگیری هر جایی رو اَمن تلقی نکنی برای خودت ؛ همه جا ظرفیت روبه رویی با خود واقعی تو رو ندارن ! این عقیده شاید علی رغم میل قلبی خودم باشه اما خب ... گاهی نیازه .

صبا روی من تأثیر گذاشته کتاب می خرم ، کتاب می خرم و کتاب می خرم ...

من دنیای واقعی را دوست دارم ؛ زیستن در ناممکن‌ها بیهوده و غم‌انگیز است! نمی‌شود از رنگ دریا ماهی گرفت نمی‌شود از عکس درختان، میوه چید. برکه‌های رؤیا پرندگان را سیراب نمی‌کنند؛ مرا ببخش! فراموشت کردم نمی‌توانستم به دیواری در دوردست تکیه کنم! | رسول یونان |

من و ابوالفضل مثل دو تا دشمن نسل در نسلی به همدیگه فحش ، ناسزا ، توهین و مرحله آخر آرزوی نابودی همدیگه رو می کنیم بعد میایم باهم ریلز و ویدئو می بینیم انگار نه انگار ...

دلم عکاسی توی یک محوطه سر سبز می خواددد :)))

نمی دونم شاید نیازی نیست چیزی بگم .

از صبحی آهنگ غریبه سیاوش قمیشی توی ذهنم‌پلی می شه : ای غریبه خوش اومدی به جشن ساده ی تنم

کاش می تونستم ابوالفضل رو بندازم تو جوب آب ببرتش.

https://t.me/the_peanuts_1/10328 سلام، قشنگ بود نوشته ات تردید در انتخاب راه، همه عمرمان رنجمان داد. چه می توانم به تو بگویم؟ چون نیک بیندیشی،هر انتخابی هراس آور است: آزادی که راهنمایش هیچ تکلیفی نباشد هراس آور است. ضرورت انتخاب همیشه برایم تحمل ناپذیر بود؛ انتخاب در نظرم بیش از آنکه برگزیدن باشد، طرد چیزهایی بود که بر نمی گزیدم. کوتاهی ساعات را، و این نکته را که زمان یک بُعد بیشتر ندارد، به نحوی هراس آور احساس می کردم. مسیری بود که آرزو می کردم هر چه فراخ تر باشد. زیرا هوسهایم با شتافتن در آن ناگزیر یکدیگر را پایمال می کردند. —آندره ژید از کتاب مانده های زمینی و مائده های تازه ترجمه مهستی بحرینی.

بعضی روز ها فقط زنده م بدون هیچ اضافی و مخلفاتی .

می شه تو تاریکی شب آدم دیگه ای بود ... شب که می شه نقشه ی زندگیم رو باز می کنم روی سقف اتاقم به تمام خط و خطوط به تمام مسیر و راه هایی که رفتم و نرفتم نگاه می کنم و سر هر تصمیمی که گرفتم و نگرفتم یک علامت سوال می ذارم ؛ کار درستی کردم ؟ سوال هایی که انگار فقط پرسیده می شن تا از دین گردنم کم بشه این که حواسم باشه من کجا چی کار و بخاطر چی کردم برای جواب ؟ فقط نیازه به خودم‌نگاه کنم الانی که هستم جواب همه اون سوال هاست الانم رو دوست دارم ؟ و باز فردا شب و شب های دیگه همین جور ...

جناب داداش شماره ۲ رو امروز با این آهنگ بردیم حمام آره ایونت شست و شوی نی نی داشتیم 😌 منتهی وظیفه دی جی و آهنگ‌ بر عهده ی من بود 📀

حس می کنم قدرت تخیلم ضعیف شده نمی تونم از دل چیز های بی ربط مربوطه هارو پیدا کنم و یک ارتباط بسازم نمی دونم مشکل از کجاست ! شاید چون یک سری کار های تکراری رو مدام طول روز می کنم امروز و فردا و دیروزم شبیه همدیگه اس فرصت برای خلاق بودن خیلی کم می ذارم می دونی این احساس غیرفعال بودن می ده بهم یک مغز غیر فعال احساسات خاموش طرز فکر بی کیفیت ...