تو کتابا نوشته تنبلی کار زشته

عکس که زیاده؛ ولی مهم ترین هایلایت جنگ این بود که هرشب با گوش دادنش زار زار گریه می‌کردم.

عادت ندارم بیام تو گوشیم و بزنم رو آیکون تلگرام. هنوز دستم میره سمت بله.

اما نمی‌دانی چه شب‌هایی سحر کردم، بی‌آن‌که یک‌دم مهربان باشند با هم، پلک‌های من.

پس از اون بدترم میشد.

لیترالی هر سگدونی دیگه‌ای

🤏🤏🤏اینقدر فاصله دارم تا با شونزده نفر دیگه سوار یه پراید بشم و از این سگدونی برم به هر سگدونی دیگه‌ای

روزای جوانی، زیر ضدهوایی.

دورِ فلکی یکسَره بر مَنْهَجِ عدل است خوش باش که ظالم نَبَرد راه به منزل

میثم پیرفلک استوری گذاشته «کیان عزیزم، امشب آسوده بخواب.🌈» و من به خانواده‌ی تمام جاویدنام‌های این چهل و هفت سال فکر می‌کنم، به تک‌تک‌شون که دیشب لبخند زدن، به مادر آیدا فکر می‌کنم، به دوست‌های رها بهلولی‌پور فکر می‌کنم، به مادر پیر ستار بهشتی فکر می‌کنم، به خانواده‌ی نوید افکاری فکر می‌کنم، به خواهر نیکا شاکرمی فکر می‌کنم، به برادر مهسا امینی فکر می‌کنم، به همسر حنانه کیا فکر می‌کنم، به خانواده‌ی پونه و آرش فکر می‌کنم، به آقا ماشالا فکر می‌کنم و به محمد حسینی فکر می‌کنم که برادر تک‌تک ما بود و هست.

۹ اسفند ٠۴: برای دومین بار توی یه سال باید زندگیمو توی کوله‌م بریزم و سوار ماشین شم و خونه رو پشت سر بذارم. نمی‌دونم تا کی. امیدوارم این آخرین بار باشه.

این مذاکره مثل تور آخر ابی میشه. هی تمدید میشه.