اتاق شماره ۶

«به‌هرحال این اوضاعی است که می‌بینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم می‌سوزیم و می‌سازیم. قسمت‌مان این بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد. سگ بریند روی قسمت و همه‌چیز. خیال دارم یک چیز وقیحِ مسخره درست بکنم که اخ‌ و‌ تف باشد به روی همه. شاید نتوانم چاپ بکنم. اهمیتی ندارد ولیکن این آخرین حربهٔ من است تا اقلاً توی دل‌شان نگویند فلانی خوب خر بود! باری روزها می‌آید و می‌گذرد و ما هم در قید حیات هستیم تا بعد چه بشود!» نامهٔ ۲۷، ۲۴ اردی‌بهشت ۱۳۲۶، صفحهٔ ۱۰۹ (هدایت، ۱۳۷۹)