لئون نیکولایویچ.

دلم نمی‌خواد تا قبل از گرفتن کارنامه پرونده‌ی مدرسه رو ببندم و بگم دیگه تموم شد.

انگار کلمات، لایقِ بعضی از احساسات نیستن.

چقدر حرف دارم برای گفتن و چقدر میلی به حرف زدن ندارم.

هردفعه پامو می‌ذارم تو اتاق، یه پرِ جدید پیداش می‌شه. کبوتر‌های دیوانه.

If I could hold you for a minute Darling, I would do it again.

با این آهنگ فریاد می‌زنم.

وقتایی که بعد چندین ساعت آنلاین می‌شم و می‌بینم کلی نوتیف دارم خیلی خوشحال می‌شم راستش. به من پیام بدین. من عاشق پیام دریافت کردنم.

شاید آروم‌تر که شدم، بیام و بگم.

انقدر غرق در احساسات مختلف هستم، توان چیدن کلمات کنار هم رو ندارم.

گِی؟ گیِ گریان؟

گهی خندان گی گریان گهی عاقل تر از عاقل گهی نادان تر از نادان

کاش وقتی پیر شدم اینجوری بشم. یه پیرِ باسوادِ مهربونِ دوست‌داشتنیِ خوش‌صحبت.

بعدش هم به همه‌ی اون زبان‌ها خدافظی کرد و دست تکون داد و رفت.

گفت اینم از صحبت‌های ما، بد که نبود، بود؟ گفتیم نه.

دیگه خیلی گفت که زبان بخونین و زبان مهمه و حتما لازم نیست برین کلاس، یه کتاب بگیرین خودتون بخونین، حالا اسپانیایی یا ایتالیایی یا انگلیسی هر چی شد بخونین حتما زبان. بعد من رو نشون داد با دستش و گفت استاد هم که انگلیسی رو گفت =)))) به من گفت استاد =))))

اون وسط به اسلام هم زد و گفت که اینا چرت و پرتن و خرافات رو قبول نداشته باشین و خرفت نباشین. بعد پرسید می‌دونین خرفت یعنی چی؟ یعنی اونایی که می‌رن یه شال رو می‌گیرن می‌بوسن که بهشون شفا بده، این چیزا رو قبول نداشته باشین.

بعد از اون شروع کرد آلمانی و ایتالیایی حرف زد و هی می‌پرسید اگه گفتین این کدوم زبان بود؟ جواب که می‌دادیم، آفرین می‌گفت بهمون.