Silencia

فریادِ انسانیتی که وسط جهنم زمین، پناهگاهی در آسمان پیدا نمی‌کنه.

: عبارت "Heaven's Hung in Black" (آسمان سیاه‌پوش شده است) نقلی از آبراهام لینکلن است. او پس از دیدن آمار هولناک کشته‌شدگان نبرد گتیسبورگ در جنگ داخلی آمریکا، این جمله را برای نشان دادن عمق فاجعه و عزاداری بیان کرد. طبق گفته بلکی لاولس (رهبر گروه)، داستان درباره سربازی است که در جنگ عراق به شدت مجروح شده و در حال جان دادن است. روح او به دروازه‌های بهشت می‌رسد اما سنت پیتر (نگهبان دروازه) به او می‌گوید که بهشت پر شده است و او را پس می‌فرستد. در نتیجه سرباز باید به بدن پر از درد خود روی زمین برگردد.

قلبم آتیش گرفت!!!!! 🔥🖤

کلمه Breaking Waves به موج‌هایی گفته می‌شود که وقتی به ساحل یا صخره می‌رسند، به خاطر عمق کم آب خم می‌شوند، کف می‌کنند و متلاشی می‌شوند. از نظر فلسفی، این آهنگ درباره «نقطه فروپاشی» انسان است. Sleep Dealer در این آهنگ به دنبال فرار از غم نیست، بلکه می‌خواهد شنونده را تعمداً در وسط یک طوفان روحی رها کند. برخی از غم‌ها آن‌قدر عظیم و زیبا هستند که باید آن‌ها را تمام و کمال زندگی کرد. این آهنگ یک فضای امن برای سوگواریِ خاطرات، رابطه‌های از دست رفته یا آرزوهای دفن‌شده است. به همین دلیل است که با وجود سوزناک بودن، شنیدنش نوعی آرامش عجیب و رهایی (کاتارسیس) به همراه دارد.

در جست و جوی تکه های پازل وجودم.

عنوان آهنگ یعنی tangram نام یک پازل سنتی چینی است که در آن ۷ تکه هندسی تخت (به نام تان‌ها) کنار هم قرار می‌گیرند تا اشکال مختلفی (مانند انسان، حیوان یا اشیاء) را بسازند. کلمه tangram استعاره‌ای از تکه‌های متلاشی‌شده‌ی روان یا زندگی یک انسان پس از تروما و غم است. انسان باید این تکه‌های پراکنده و آشفته را دوباره کنار هم بگذارد تا تصویری جدید از خود بسازد. سوالی که به وجود می آید این است: پازل او قوی تر شده ؟ یا شکننده تر؟

او آگاهانه سقوط را به پرواز در یک آسمان مرده و بی‌روح ترجیح می‌دهد.

در زندگی مدرن، ما مدام تلاش می‌کنیم همه چیز را کنترل کنیم: احساساتمان، روابطمان، آینده‌مان و تصویری که از خودمان داریم. اما زمانی می‌رسد که فرد دچار «فرسودگی روانی» می‌شود. در متن آهنگ، تصویر رانندگی بی‌هدف در شب و دیدن چهره‌های تار، نشان‌دهنده همین خستگی است. تسلیم شدن در برابر تاریکی، در واقع یک جور «اعلام آتش‌بس» با خود است. فرد می‌گوید: «من دیگر زورم به این زندگی نمی‌رسد، پس بگذار این موج تاریک مرا با خود ببرد.» این رها کردن کنترل، به طرز عجیبی یک آرامشِ ویرانگر با خود به همراه دارد.

حتی آسمان خدا هم از ما گرفتند - 752

و حقیقی‌ترینِ من، در درد من پنهان بود.

در فرهنگ ژاپن، هنری به نام کینتسوگی وجود دارد که در آن ظروف شکسته را با طلا بچسبانند تا نشان دهند یک شیء بعد از شکستن و ترمیم شدن، حتی زیباتر و ارزشمندتر از قبل می‌شود. آهنگ "Broken" بازتاب صوتی همین تفکر است. این قطعه نمی‌گوید شکستن پایان کار است؛ بلکه با گیتارهای سوزناک خود نشان می‌دهد که رنج و شکستگی جزئی از زیبایی پیش‌بینی‌نشده زندگی انسان است. آهنگساز به جای پنهان کردن اندوه، آن را به باشکوه‌ترین شکل ممکن جشن می‌گیرد.

#PostRock

پست راک تراز از بندی تراز . صبر کنید و پاداش بگیرید

#PostRcok

Never knew that your world was so dark.....

جهان معمولاً آدم‌های منزوی، خشمگین و از هم گسیخته را طرد می‌کند، اما آهنگ این رویکرد را به چالش می‌کشد. آهنگ می‌گوید: انسان‌ها پکیج‌هایی بی‌نقص نیستند؛ آن‌ها گاهی یک «آشفتگیِ شیرین» هستند. هنرِ عشق ورزیدن در این است که انسانِ رو به زوال را، دقیقاً در اوج ویرانی، خشم و نازیبایی‌اش در آغوش بکشی، نه زمانی که کار از کار گذشته است. این اثر یک واکاوی دردناک در مفهوم پشیمانی است؛ مواجهه با این حقیقت که ما اغلب زمانی به عمق رنج دیگری پی می‌بریم که خشم سرکوب‌شده در رگ‌هایش بالاخره او را از پا درآورده است. یک یادآوری تلخ که نشان می‌دهد پناهِ یکدیگر بودن، یک انتخاب اخلاقی نیست، بلکه یک ضرورت برای بقای روح است.

بزرگ‌ترین جنایت‌ها در سکوت اتاق خوابمان رخ می‌دهد؛ جایی که با دست‌های خودمان، آرزوهایمان را سر بریدیم. هیچ خائنی در جهان، بی‌رحم‌تر از خودِ انسان نسبت به خویشتن نیست.

#PostRock #Atmospheric #بسیارپیشنهادی

این خاک چطور مقدس شد؟ از مذهب نه، از خونِ پاکِ هزاران انسان بی‌گناه.

آهنگ Hallowed Ground اثری از جنس مرثیه، ایمان و فلسفه‌ای تاریک است. بلکی لاولس این شاهکار را دقیقاً پس از فاجعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و فروریختن برج‌های دوقلوی نیویورک نوشت؛ حادثه‌ای که دنیا را تکان داد . لاولس در این اثر مفهوم جدیدی از «تقدس» را مطرح می‌کند. در ادبیات او، اصطلاح Hallowed Ground (زمین مقدس) دیگر به معنای یک مکان مذهبی یا کلیسا نیست، بلکه اشاره‌ای مستقیم به «گراند زیرو» (محل وقوع فاجعه ۱۱ سپتامبر) دارد. فلسفه آرتیست این است: این خاک، نه به خاطر مذهب، بلکه به خاطر خونِ پاک هزاران انسان بی‌گناه که در یک لحظه خاکستر شدند، تقدس ابدی پیدا کرده است. روح‌های پروازکرده، آن ویرانه را به یک معبد غمناک تبدیل کرده‌اند. آهنگ، داستانِ انسانی در میان آوارهاست که به انتهای عجز رسیده و مرگ را نه به عنوان یک هیولا، بلکه به عنوان پناهگاهی برای رهایی از رنج دنیا تمنا می‌کند؛ جایی که می‌گوید: "بگذار سایه‌ام را زمین بگذارم..." یعنی رهایی از سنگینی و تاریکیِ وجود مادی و رسیدن به صلح در آغوش ابدیت.