…اینجا یه نفر دیونه بارونه…

وای بر شهری که در آن مزدِ مردانِ درست از حکومت غیرِ حبس و کشتن و تبعید نیست

گویند: گر مِی بخوری عرش بلرزد عرشی که به یک باده بلرزد به چه ارزد!

😂هیچوقت دلم تنگ‌ نمیشه برا خوابگاه فقط دلم برا فاطمه ها تنگ میشه

ولی جدی زندگی خوابگاهی خییلیی سخته خصوصا اشپزی کردن

تایمی ک خوابگاه بودم

میتونم با دستپختم شواف کنم بطور جدی

توقع از خلق غصه می آورد..

گفتن: چادرت را بپوش تا ایمان مردی نلرزد گفتم: ایمانی که با گیسویی بلرزد به چه ارزد

منم همینطور بخدا 🫠

وقتی زیاد غم دارم، دچار عذاب وجدان برای اطرافیانم میشم… که خب، بسه چقدر بشنون که غم داری و ناراحتی. بعد می‌ریزم تو خودم، بعدش هم موهام می‌ریزه، معده‌م تیر عصبی می‌کشه، تنظیم تنفسم به هم می‌ریزه، قلبم سنگین میشه.

چند سالی هست که فهمیدم معمولی بودن مگه چشه؟ من یه آدم معمولی‌ام، با کارهای معمولی، دغدغه‌های معمولی، ظاهر معمولی!

دلم نمیخواد بیدارشم برا امتحان

دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید. حافظ