My opinions

آیا دوران تانک‌ها تمام شده است؟ این یکی از رایج‌ترین برداشت‌های اشتباه از جنگ اوکراین است. خیر. تانک هنوز نقش مهمی در شکستن خطوط دفاعی، پشتیبانی از نیروهای زمینی و حفظ مناطق تصرف‌شده دارد. اما آنچه تغییر کرده، محیط عملیاتی تانک است. امروز یک تانک نمی‌تواند مانند گذشته بدون پوشش پهپادی، جنگ الکترونیک، دفاع هوایی کوتاه‌برد و شناسایی دقیق در میدان حرکت کند. به بیان دیگر، تانک ضعیف نشده؛ میدان نبرد خطرناک‌تر شده است. واکنش ارتش‌ها چه بود؟ تقریباً همه ارتش‌های بزرگ دنیا اکنون روی راه‌های مقابله با FPVها سرمایه‌گذاری می‌کنند. برخی از این راهکارها عبارت‌اند از: سامانه‌های جنگ الکترونیک برای قطع ارتباط پهپاد. سلاح‌های لیزری برای انهدام پهپادهای کوچک. سامانه‌های دفاع نزدیک با مهمات ویژه. تورها و زره‌های محافظ روی برجک تانک‌ها. استفاده گسترده از پهپادهای رهگیر. این یعنی رقابت تازه‌ای آغاز شده است؛ رقابت میان پهپاد و ضدپهپاد.

ابتدا هدف شناسایی می‌شود. مختصات ارسال می‌شود. اپراتور نزدیک‌ترین پهپاد را به پرواز درمی‌آورد. چند دقیقه بعد، حمله انجام می‌شود. یعنی پهپاد به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست؛ شبکه‌ای که آن را تغذیه می‌کند، عامل اصلی است.

چرا حمله از بالا خطرناک است؟(در ویدیو و عکس‌های پست بعدی) اما این فقط داستان پهپادها نیست اگر فقط پهپاد وجود داشته باشد، اثر آن محدود است. قدرت واقعی زمانی ایجاد می‌شود که پهپاد بخشی از یک شبکه اطلاعاتی باشد.ماهواره، پهپاد شناسایی، دیده‌بان زمینی، سامانه‌های ارتباطی و اپراتور FPV همگی با هم کار می‌کنند منبع ویدیو

نبرد نامتقارن هزینه‌ها چرا FPVها این‌قدر مؤثر شدند؟ سه دلیل اصلی وجود دارد. اول؛ دید مستقیم. اپراتور از طریق دوربین روی پهپاد، هدف را لحظه‌به‌لحظه می‌بیند و تا آخرین ثانیه مسیر را اصلاح می‌کند. برخلاف بسیاری از مهمات قدیمی، این پهپاد می‌تواند اگر هدف حرکت کند یا مسیرش را تغییر دهد، همچنان آن را دنبال کند. دوم؛ حمله از بالا. تانک‌ها معمولاً در برابر حملات مستقیم از روبه‌رو یا طرفین زره بسیار ضخیمی دارند. اما سقف برجک و بخش‌های بالایی آن اغلب زره نازک‌تری دارند. پهپادها دقیقاً از همین نقطه ضعف استفاده می‌کنند. سوم؛ تعداد زیاد. یک ارتش می‌تواند در مدت کوتاهی صدها یا هزاران FPV تولید یا آماده کند. وقتی تعداد حملات زیاد شود، حتی اگر درصدی از آن‌ها ناکام بمانند، باز هم فشار مداومی بر دشمن وارد می‌شود

اقتصاد جنگ؛ معادله‌ای که تغییر کرد در گذشته، نابود کردن یک تانک معمولاً به موشک‌های ضدزره گران‌قیمت یا حملات هوایی نیاز داشت. اما در جنگ اوکراین، هزاران پهپاد FPV با هزینه‌ای نسبتاً پایین به ابزاری برای حمله به تانک‌ها، نفربرها، خودروهای لجستیکی و حتی سنگرها تبدیل شدند. موضوع نسبت هزینه به اثرگذاری است. فرض کنید برای از بین بردن یک وسیله زرهی چند میلیون دلاری، تنها چند صد یا چند هزار دلار هزینه شود. حتی اگر همه حملات موفق نباشند، از نظر اقتصادی این معامله می‌تواند برای مهاجم بسیار به‌صرفه باشد.

جنگ اوکراین؛ جنگی که قواعد نبرد را بازنویسی کرد قسمت دوم | چگونه یک پهپاد ۵۰۰ دلاری می‌تواند تانکی ۱۰ میلیون دلاری را نابود کند؟ اگر از یک فرمانده نظامی در دهه ۱۹۹۰ می‌پرسیدید بزرگ‌ترین تهدید برای یک تانک چیست، احتمالاً از بالگردهای تهاجمی، موشک‌های ضدتانک یا هواپیماهای پشتیبانی نزدیک نام می‌برد. امروز اما پاسخ می‌تواند چیزی باشد که در نگاه اول حتی شبیه یک اسباب‌بازی به نظر می‌رسد. یک پهپاد کوچک FPV. پهپادی که گاهی هزینه ساخت آن کمتر از قیمت لاستیک یک تانک است. همین موضوع باعث شد یکی از مهم‌ترین معادلات اقتصاد جنگ تغییر کند؛ دیگر همیشه گران‌ترین سلاح، برنده میدان نیست. منبع ویدیو

در برخی از جریان‌های بسیار سنتی یهودیان حریدی در اسرائیل، به‌ویژه گروه‌های افراطی‌تر باورهای مذهبی آن‌ها بر جداسازی شدید زن و مرد استوار است. این افراد تلاش می‌کنند تا حد امکان از تماس فیزیکی یا تعامل نزدیک با زنان نامحرم پرهیز کنند. به همین دلیل، پلیس اسرائیل در برخی اعتراضات این گروه‌ها از مأموران زن استفاده می‌کند، زیرا می‌داند بخشی از معترضان برای آنکه مجبور به تماس با یک زن نشوند، از درگیری مستقیم عقب‌نشینی می‌کنند یا با احتیاط بیشتری رفتار می‌کنند. این نمونه‌ای از به‌کارگیری ویژگی‌های فرهنگی و مذهبی یک گروه برای مدیریت اعتراضات و کاهش هزینه‌های امنیتی است؛ یعنی دولت به‌جای اتکا صرف به زور، از شناخت هنجارهای اجتماعی و اعتقادی معترضان نیز در کنترل تجمعات استفاده می‌کند

امروز ساعت ۵:۳۰ عصر به وقت شرق آمریکا (ET)، نیروهای مسلح آمریکا به دستور فرمانده کل قوا، دور تازه‌ای از حملات علیه اهداف نظامی ایران را آغاز کردند. این عملیات ادامه خواهد داشت تا توانایی ایران برای تهدید دریانوردان غیرنظامی و کشتی‌های تجاری که از آب‌های منطقه عبور می‌کنند، بیش از پیش تضعیف شود.

هرمز، باب‌المندب، دریای سرخ و دیگر گلوگاه‌های دریایی، شریان‌های حیاتی اقتصاد جهان هستند؛ ناامن شدن هرکدام از آن‌ها به‌تنهایی می‌تواند شوکی جدی به تجارت جهانی وارد کند، اما اگر چندین آبراه به‌طور هم‌زمان در معرض تهدید قرار گیرند، آنچه با آن روبه‌رو خواهیم شد صرفاً یک بحران امنیتی نیست، بلکه بحرانی برای نظم تجارت بین‌الملل خواهد بود. در این وضعیت، اعتماد به امنیت مسیرهای دریایی کاهش می‌یابد، شرکت‌های کشتیرانی مسیرهای طولانی‌تر و پرهزینه‌تر را انتخاب می‌کنند، حق بیمه افزایش می‌یابد، قیمت انرژی و کالاها بالا می‌رود و در نهایت، اقتصاد جهانی وارد دوره‌ای از بی‌ثباتی مزمن می‌شود؛ وضعیتی که آثار آن از تورم و اختلال در زنجیره تأمین تا کاهش رشد اقتصادی، تقریباً همه کشورها را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

اگر این روند ادامه پیدا کند، موضوع دیگر صرفاً حمله به چند نفتکش یا یک درگیری منطقه‌ای نخواهد بود؛ بلکه تغییر قواعد بازی در مهم‌ترین شریان‌های تجارت جهانی است. هنگامی که یک بازیگر غیردولتی بتواند با موشک، پهپاد یا صرفاً ایجاد تهدید، مسیر حرکت نفتکش‌ها و کشتی‌های تجاری را تغییر دهد، اثر واقعی آن نه در میدان نبرد، بلکه در بازارهای جهانی، هزینه بیمه، قیمت انرژی و زنجیره تأمین کالاها نمایان می‌شود. امنیت آبراه‌های بین‌المللی بر پایه «اعتماد به عبور امن» استوار است و هرچه این اعتماد بیشتر فرسوده شود، هزینه‌ای که اقتصاد جهانی می‌پردازد سنگین‌تر خواهد بود.

آمریکا در حال اعزام گسترده نیرو و تجهیزات به خاورمیانه است تا دست ترامپ برای گسترش جنگ با ایران بازتر باشد. این افزایش نیروها پس از کشته شدن سه نظامی آمریکایی در حمله آخر هفته که واشنگتن آن را به ایران نسبت داده، انجام شده است. در میان نیروها و تجهیزاتی که در حال اعزام یا آماده‌باش هستند، اسکادران‌های جنگنده، نیروهای عملیات ویژه، کادر درمانی و بمب‌افکن‌های دوربرد دیده می‌شوند. همچنین طی هفته گذشته حدود ۱۵۰ نفر از کادر درمانی به مرکز پزشکی منطقه‌ای لندشتول در آلمان اعزام شده‌اند؛ بیمارستانی که نخستین مقصد انتقال مجروحان نیروهای آمریکایی از حوزه فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) است. به گفته یکی از کاربران، این ۱۵۰ نفر احتمالاً فقط امدادگر نیستند و شامل پرستارها، جراح‌ها و دیگر اعضای تیم‌های درمانی هم می‌شوند؛ موضوعی که نشان می‌دهد ارتش آمریکا هم‌زمان با تقویت توان رزمی، در حال افزایش ظرفیت درمانی خود نیز برای سناریوی تشدید درگیری‌های احتمالی است.

الگوی حملات آمریکا در این روزها به ویژه در غرب کشور و زدن برخی پدافندها نیاز به فکر دارد. اکنون خبرهایی از احتمال بکارگیری بمب افکنهای استراتژیک برای بمباران سنگین هست. از زدن دهانه های پایگاه های موشکی و دریایی جنوبی و پایگاه های موشکی غربی که این روزها حملات موشکی زیاد و دقیق تر را انجام میدهند تا باز کردن گزینه ها برای احتمال بمباران کوه کلنگ گزلا یا حتی بمباران استراتژیک. دفعه پیش قبل جنگ 12 روزه شخصا انتظار داشتم برای زدن فردو بمب افکنها از بلوچستان وارد شوند اما از غرب کشور با کمک کریدوری که اسرائیلیها باز کرده بودند وارد شدند. @Exciton_missile_program 🚀

تهدید قوی‌تری از سوی ایران مطرح شد. شخصاً تهدید اولیه را آن‌قدر قوی نمی‌دانستم، اما وقتی مواضع فرمانده نیروی هوافضای سپاه، عراقچی، قالیباف، قرارگاه خاتم‌الانبیا کنار هم قرار می‌گیرند، هزینه تصمیم‌گیری برای ترامپ به‌مراتب بالاتر می‌رود. دلیلش هم این است که دیگر با یک موضع پراکنده یا یک واکنش مقطعی روبه‌رو نیست، بلکه مجموعه‌ای از پیام‌های همسو در حال شکل دادن به این برداشت هستند که هرگونه حمله آمریکا با پاسخ متقابل همراه خواهد بود. در ادبیات بازدارندگی، زمانی که چند نهاد و مقام ارشد یک پیام نسبتاً واحد را تکرار می‌کنند، اعتبار آن پیام در ذهن طرف مقابل افزایش پیدا می‌کند و همین موضوع محاسبات او را پیچیده‌تر می‌سازد

معادله روشن است: جمهوری اسلامی به آمریکا می‌گوید یا تسلیم همه خواسته‌های من شو و برو و یا اگر توان و اراده داری، کاری کن تا من تسلیم شوم. حد وسطی برای تو وجود ندارد.

حرف قوی‌تری زده شد.

ایران در روزهای اخیر حملات خود به اهداف مرتبط با آمریکا در اردن را به‌صورت متوالی ادامه داده است. رسانه‌هایی مانند وال‌استریت ژورنال گزارش داده‌اند که این حمله، چهارمین حمله به نیروهای آمریکایی در اردن طی پنج روز بوده و همین موضوع نشان می‌دهد که اردن نیز دیگر از منظر عملیاتی «پشت جبهه امن» محسوب نمی‌شود. هم‌زمان رویترز نیز گزارش داده که حملات به پایگاه‌های آمریکایی در اردن باعث شده هشدارهای هوانوردی حتی به حریم هوایی این کشور نیز گسترش یابد. در علوم سیاسی، امنیت صرفاً به معنای دور بودن از میدان نبرد نیست؛ امنیت یعنی داشتن «عمق راهبردی». کشوری که تصور می‌کرد فاصله جغرافیایی یا ثبات سیاسی‌اش آن را از هزینه‌های جنگ دور نگه می‌دارد، زمانی که به‌طور مکرر هدف حملات قرار می‌گیرد، بخشی از این عمق راهبردی را از دست می‌دهد. حملات پی‌درپی به پایگاه‌های آمریکا در اردن دقیقاً چنین پیامی را منتقل می‌کند؛ اینکه دیگر نمی‌توان برخی کشورها را صرفاً به‌عنوان عقبه‌ای امن برای پشتیبانی عملیات نظامی در نظر گرفت. از منظر راهبردی، هدف چنین حملاتی تنها وارد کردن خسارت فیزیکی نیست، بلکه افزایش هزینه استقرار و کاهش احساس امنیت در شبکه پایگاه‌های منطقه‌ای است. وقتی حملات تکرار می‌شوند، فرماندهان نظامی ناچارند منابع بیشتری را صرف دفاع، جابه‌جایی تجهیزات، تقویت پدافند و بازنگری در الگوی استقرار نیروها کنند. در ادبیات علوم سیاسی، این همان انتقال هزینه از میدان نبرد به معماری امنیتی رقیب است؛ جایی که حتی اگر خسارت نظامی محدود باشد، اثر روانی و راهبردی آن می‌تواند بسیار بزرگ‌تر باشد.

مطلب خیلی خوبی نوشتن مطالعه کنید.

به نظر نمیرسه این شدت تخریب برای یک کلاهک کلاس 250kg تا 500kg موشک بالستیک باشه. میشه گفت مشابه الگوی تخریب کلاهک پهپاد های انتحاری در حملات گذشته اس. در جنگ 40 روزه تقریبا تمامی اهدافی که نیازمند نقطه زنی بودن، از جمله انتن های SATCOM، رادار های TPY-2 / MPQ-53 / FPS-117 و TPS-75 توسط پهپاد ها مورد هدف قرار گرفتن و حمله به تاسیسات بزرگ مثل سربازخانه‌ها، مخازن سوخت، سیلو ها و انبار های نگهداری و لجستیک به موشک های بالستیک سپرده شده بود. پست های مرتبط: https://t.me/Sky_Dominion/160 https://t.me/Sky_Dominion/161 @Sky_Dominion

جنگ اوکراین فقط درباره اوکراین نیست بزرگ‌ترین اشتباه این است که فکر کنیم این جنگ فقط برای روسیه و اوکراین اهمیت دارد. در واقع، فرماندهان نظامی در سراسر جهان این جنگ را مانند یک کلاس درس دنبال می‌کنند. هر موفقیت و هر شکست، می‌تواند بر دکترین نظامی کشورهای دیگر اثر بگذارد. از نحوه استفاده از پهپادها گرفته تا سازماندهی یگان‌ها، از جنگ الکترونیک تا تولید مهمات، بسیاری از درس‌هایی که امروز استخراج می‌شوند، احتمالاً در جنگ‌های آینده به کار گرفته خواهند شد. جمع‌بندی قسمت اول جنگ اوکراین هنوز به پایان نرسیده، اما تاکنون یک نکته را روشن کرده است: جنگ مدرن دیگر فقط رقابت میان تعداد تانک‌ها و جنگنده‌ها نیست. امروز اطلاعات، شبکه، صنعت، پهپادها، جنگ الکترونیک و توانایی یادگیری سریع، همگی به اندازه تجهیزات سنگین اهمیت پیدا کرده‌اند. این جنگ را نه فقط به‌عنوان یک درگیری منطقه‌ای، بلکه به‌عنوان آزمایشگاه تحول جنگ مدرن مطالعه می‌‌شود.

نبرد تجهیزات گران و ارزان چهارمین شوک؛ صنعت دوباره به میدان جنگ برگشت بسیاری تصور می‌کردند جنگ‌های آینده کوتاه، سریع و مبتنی بر فناوری خواهند بود. اما جنگ اوکراین نشان داد اگر یک درگیری طولانی شود، کارخانه‌ها، زنجیره تأمین و ظرفیت تولید مهمات به همان اندازه تانک و هواپیما اهمیت پیدا می‌کنند. ارتشی که نتواند گلوله، موشک، پهپاد و قطعات یدکی تولید یا جایگزین کند، حتی اگر در ابتدای جنگ بسیار قدرتمند باشد، به مرور با مشکل روبه‌رو خواهد شد. به همین دلیل، امروز بسیاری از کشورهای اروپایی و آمریکا دوباره در حال افزایش ظرفیت تولید مهمات و تجهیزات نظامی هستند. پنجمین شوک؛ سرعت یادگیری شاید مهم‌ترین ویژگی جنگ اوکراین این باشد که دو طرف تقریباً هر هفته تاکتیک‌های خود را تغییر می‌دهند. یک پهپاد جدید وارد میدان می‌شود. چند هفته بعد، سامانه‌ای برای مقابله با آن ساخته می‌شود. سپس نسخه جدیدی از همان پهپاد طراحی می‌شود. این چرخه بارها تکرار شده است. به همین دلیل، امروز دیگر فقط داشتن فناوری مهم نیست؛ توانایی یادگیری و تطبیق سریع با شرایط جدید به یک مزیت راهبردی تبدیل شده است.