‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

بوم دیگی دیگی بوم بوم بوم بوم.

باید به کجا فرار کنی؟ به کجا، که امتدادِ انگشت تکیده‌ی مرگِ مُرده است. مرگ، خسته است. بخواب با او، دوباره به ابتدای کابوس برگرد. اما سوغاتِ تو بگو که چیست، رویابین؟

مطرود

نقطه‌ی امید و مکان امن وسط تمام اشک‌ها. اون لحظه که بالاخره همه چیز نتیجه می‌ده درحالی که توی تردید قدم برمی‌داشتی. تهکوک و اشک‌هایی که ماندگار شدن، این وایب توئه.📜

بلاخره یه روزی می‌پذیری و می‌گذری از همه نبودن‌ها، نشدن‌ها، نخواستن‌ها، رفتن‌ها،تموم شدن و نا امید شدن‌ها بدون اینکه دیگه دلیلش برات مهم باشه.

همه‌ی چیزایی که دارم براشون می‌جنگم؛ حقوق اولیه یه آدمن! نمی‌خوام بجنگم؛ می‌خواستم باهاشون به دنیا بیام.

‌دوستای قدیمیم نمی‌دونن من الان کیم و دوستای جدیدم نمی‌دونن من قبلا کی بودم، عجیبه که دیگه هیچکس تصویر کاملی از من نداره.

در نهایت قلبتم با مغزت هم‌نظر می‌شه و بازی تموم میشه.