‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

دست روحِ خاکستریشو گرفت؛ اون رو از جلدش خارج کرد و برد داخل جلد خودش..

ببین؛ این دشت غم که می‌بینی همش مال منه! این رشته‌هایی که مثل سیم‌های گره خورده هندزفرین و هیچ‌وقت باز نمی‌شن فکرای منن. اون خاک و آواری که رو زمین ریخته دیوار محکمی از اعتماد و محبت بود بین من و آدمایی که فکر می‌کردم دوستامن. اون خورده شیشه هایی که روی زمین ریختنو می‌بینی؟ اونا تیکه‌های قلب منن. به دریای اون‌ سمت که‌ انتها نداره نگاه کن.. قطره قطرش اشکایین که ریخته نشدن. حتی کوه‌هایی که روبه رومون محکم وایسادن، جنسشون از سنگ درد و کانی غصه‌ست نه خاک و کلوخ واقعی. دنیای درون منو دیدی؟ میدونم، اصلا قشنگ نیست. باز کردن گره افکارم، به دست آوردن دوباره‌ی اعتماد از دست رفته‌ام، بستن زخم پاهام موقع رد شدن از روی خورده شیشه‌ها و دیدن این فصل تاریک و سیاه از وجودم کار آسونی نیست. من هر روز تنهایی دارم با همه‌ی اینا سر و کله می‌زنم و سعی می‌کنم نرمال باشم. لطفا سعی کن درکم کنی و از اینی که هستم شکسته ترم نکنی.

کاش خواب باهام آشتی می‌کرد..

اگه داری از وسط جهنم می‌گذری، ادامه بده؛ چرا باید تو جهنم وایسی؟!

تیچ! انگار باید بیخیالش شم.

و شاید هیچ‌کس در لحظه‌ی شکستن نداند سهمش زهر بوده یا هرس. زمان باید از روی زخم‌ها عبور کند تا حقیقت خودش را نشان بدهد. بعضی دردها فقط می‌مانند تا آدم را از زندگی بترسانند، اما بعضی دیگر، آن‌قدر عمیق می‌بُرند که جایی برای رشدِ ریشه‌های تازه باز شود. شاید رازِ بلوغ همین باشد؛ اینکه یک روز به گذشته نگاه کنی و بفهمی بزرگ‌ترین دشمنِ دیروزت، معلمی بوده که هیچ‌وقت زبانِ مهربانی را بلد نبوده است. و آن‌وقت، به‌جای نفرین کردنِ زخم‌ها، فقط آرام سرت را تکان می‌دهی؛ چون می‌دانی بعضی از ما، تنها از میانِ درد، راهِ رسیدن به خودمان را پیدا می‌کنیم.

ᯓ متن‌هایی برای هیچ

تو وقتی یکی رو با تموم وجود دوست داری، چجوری بعدش می‌تونی تموم وجودت؛ تک تک سلول‌های بدنت رو قانع کنی که دیگه دوستش نداشته باشن؟!