راٰن

دیگر برای سهمِ مهری که باید در چشمِ دیگران می‌جُست، قدمی برنداشت. به آن نقطه‌ از تماشا رسیده بود که می‌دانست اصالتِ هر چیز، در 'خودجوش' بودنِ آن است. نه جانش را برای تغییرِ آدم‌ها فرسوده می‌کرد و نه شأنِ خودش را برایِ ذره‌ای اعتنا، به خواهش می‌آلود. آموخته بود که جهان را همان‌گونه که هست بپذیرد و خودش را همان‌گونه که باید، دوست بدارد؛ بی‌آنکه انتظار داشته باشد کسی برایِ این تنهاییِ محترم، دست بزند.

یه نفر کلاس دکتر شجاعی رو پیچونده و اومده خونه تا کتابی که دکتر شجاعی ترجمه کرده رو بخونه! :)

دیگر به دنبال قله‌های دوردست نمی‌دوم؛ در آغوش همین دلخوشی‌های ساده، مأوا گرفته‌ام. آن اندوهِ همیشگی که در لایه‌های وجودم می‌لغزد را نه رقیب، که پاره‌ای از تنم می‌دانم. تمنایی برای تغییر، یا اشتیاقی برای "بهتر شدن" ندارم؛ همین سکون، همین حالِ میانه، برای تمامِ عمرم کافیست.

آخیش، زمستون!

فکر می‌کردم و می‌کنم که بخش چالش‌برانگیز این کار این است که یاد بگیری از آزادی قفسی که تو را در آن به بند کشیده‌اند، استفاده کنی. تناقض غم‌انگیزی است. چطور ممکن است آدم بتواند آزادانه از فضایی که در یک قفس دارد، استفاده کند؟ - در حاشیه ' النا فرانته

وقتی نوشته‌های خودم را می‌خواندم، پیش خودم فکر می‌کردم صدای توی سرم، چیزهای بیشتری برای گفتن داشت؛ چیزهایی بسیار بیشتر از آن‌چه در قالب کلمات درآمده بود. - در حاشیه ' النا فرانته

تاریخ و آگاهی طبقاتی‌ رو می‌خونم و فقط به این فکر می‌کنم که چطور ممکنه یه نفر همچین کتابی رو نوشته باشه. چه ذهن منسجمی جناب لوکاچ!

بوردیو‌ یه یادداشتی داره درباره علم جامعه‌شناسی که وقتی روبروی این قفسه وایساده بودم یادش افتادم:

من اغلب می‌گویم که جامعه‌شناسی یک هنر رزمی است، ابزاری برای دفاع از خود. اساساً، شما از آن برای دفاع از خود استفاده می‌کنید، بدون اینکه حق داشته باشید از آن برای حملات ناعادلانه بهره ببرید. دشواری در جامعه‌شناسی این است که باید بتوانید درباره چیزهایی که فکر می‌کردید همیشه درک‌شان کرده‌اید، به طور کامل شگفت‌زده و متحیر فکر کنید. وظیفه جامعه‌شناسی، مانند هر علم دیگری، آشکار کردن چیزهایی است که پنهان هستند. جامعه‌شناسی به ما کمک می‌کند تا مکانیسم‌هایی را که زندگی را دردناک یا حتی غیرقابل تحمل می‌کنند، بررسی کنیم؛ این کار نه تنها درد را خنثی نمی‌کند، بلکه با روشن کردن علل اجتماعی ممکن رنج، به رنج‌دیدگان کمک می‌کند تا خود را از سرزنش رها کنند.

می‌دانم چگونه به رویاهایی که از آنِ من نیستند، چنگ بزنم و رهایشان نکنم.

دوره سوگ و کلا پروسه سوگ‌واری واقعا دردناکه.

«لَعنَ اللهُ قَاتلِیکِ وَ ضَارِبیِکِ و ظَالِمِیکِ وَ غَاصِبی حقِّکِ یا مُولاتِی یا فاطمَةُ الزهراء»