هَسْتی‌ـشِناسی

حَنا

نمی‌داند با سلام شروع کند یا چیزی که دلخورش کرده است؛ یکی هلش می‌دهد که بنویسد، دیگری مدام می‌گوید ننویس. از گلایه کردن شروع می‌کند، اما خودش هم نمی‌داند از چه چیزی گلایه کند. از سکوت کردنش زمانی که سراسر وجودش از سخن‌های نزده آتش می‌گرفت؟ یا از صبر کردنش برای دیدن او، با وجود تمام زخم‌هایی که در قلب و روحش جا خوش کرده بودند؟ می‌نویسد و خط می‌زند. نمی‌داند باید حرف آن توده قرمز‌رنگ را گوش کند یا گردوی در سرش را. لحظاتی قلب پیروز می‌شود و او دلتنگی‌اش را با سیاهی جوهر بیان می‌کند، اما لحظه‌ای بعد کاغذ را مانند افکار مچاله‌شده‌اش به گوشه‌ای می‌اندازد. کاغذ دیگری را با کلمه «آشوب» شروع می‌کند، از آشوب‌های فکرش می‌نویسد، از آشوبی که در روحش ریشه دوانده و از آشوبی که بر تمام زندگی‌اش سایه انداخته است. غرق در سیاه کردن سفیدی پیش رویش می‌شود، می‌نویسد از روزی که بودنش برای او شبیه عبادت بود تا روزی که نبودنش را باید می‌پذیرفت، از شب‌هایی که به زور صبح می‌کرد، از ترک‌های روی قلبش و از شیارهایی که روزگار بر وجودش انداخته بود. می‌نویسد که برای لمس دوباره او، روزهای زیادی را در انتظار گذرانده بود. اصلاً تصمیم مشخصی نمی‌گیرد، فقط نامه را تا می‌کند و گوشه‌ای می‌گذارد.

اینکه هرگاه خواستم ،می توانم خودم را انتخاب کنم ...

[نیم‌ زاد؛ هوداد]

_ معصومه شریفی.