᯽حُب᯽

«اللهم لا تأخذ يدك من قلوب عبيدك.» خدایا دستتو از روی قلبِ بنده‌هات برندار !(:

داشتم زندگیمو میکردم... عادت کرده بودم به دلتنگی و گریه های هر وعده.. یه روز دوستم گفت خودتو تو آینه دیدی؟! انگار به خودم اومدم،خودمو تو آینه دیدم؛ زیر چشام گود از بی خوابیا.. روی چشام پُف از گریه ها.. تن و بدنم سُست و بی جون از نخوردن ها... روحم داغون از فکر و خیالا.. قلبم.. از همه مهمتر قلبم؛ پوسیده بود،سفید شده بود، تو و خاطراتت اون گوشه داشتین خاک میخوردین...!!

گوشه‌ی دفترش خطاب به خودش نوشت: «اما عزیزِ من، لبخندهایت کجا رفته؟ چرا این‌قدر اندوهگینی؟ چرا چشم‌هایت این‌قدر خسته و غمگین است؟ چرا قلبت تا این حد شکسته است؟»

« خوش به حالِ بوته‌ی یاسی که در ایوانِ توست می تواند هر زمان، دلتنگ شد، بویت کند...! »

«گفتم: می‌بینمت. – آره، می‌بینمت. و بعد… دیگه هیچ‌وقت ندیدمش.»

چطوری میشه اونی که داره آسیب میبینه منم ولی اونی که مقصره هم منم، تو کجای این ماجرایی؟ میدونستی داری بهم آسیب میزنی ولی من رو مقصر جلوه میدادی که وجدانت راحت باشه....

«يَا مَنْ لَهُ ذِكْرٌ لاَ يُنْسَي» ای آن كه يادی دارد فراموش نشدنی . . .

دلتنگی چیز عجیبی نیست. دلتنگی یک بیقراری دائمی ست در خیال و رویایی خیس... دلتنگی انتظاریست تلخ در پس یک دلدادگی شیرین... دلتنگی... جای خالی عشق ست در قلب که با هیچ کس و هیچ چیز پر نمی شود. دلتنگی لمس باران ست از پشت پنجره ی احساس... دلتنگی جای خالی توست روی نیمکت پارک که تنها با هجومی از خاطرات و خیره ماندن به نقطه ایی نامعلوم پر می شود!!!

من که خود زاده‌یِ سرمایِ شبِ دی‌ماهم بی‌تو با سردیِ بی‌رحمِ زمستان چه کنم؟!:))

غریبه ترین آشنای من ؛ من به خاطر تو بی فکر شده ام اما تو یک لحظه هم به من فکر میکنی من برای تو اشک میریزم اما تو بی خبر قهقهه میزنی بی صدا عاشقت شده ام اما تو حتی این را هم نفهمیدی من بی دلیل نگرانت میشوم اما تو... امان از تو.... :))

یادته روزای اول که وارد زندگیم شدی ، گفتم خدا تورو پاداش صبرم در برابر سختی هام فرستاده ؟! با تمام وجود باور داشتم یه فرشته ی فرستاده شده از طرف خدایی. اما نفهمیدم که تو نه پاداش، بلکه غول مرحله‌ی آخر همه‌ی دردهای من بودی. درد به مغز استخوانم رسیده... بارها شکستم، بارها فرو ریختم… اما چون تو رو از جنس خودم می‌دیدم، هیچ‌وقت نتونستم ضربه‌ی آخر رو بزنم. چون دوستت داشتم. من عمداً باختم ...!

چشمی به رهت دوخته‌ام باز که شاید باز آیـی و بِرهانیـم از چشم به راهـی...

#شهریار

یه جایی . . . ‹ آخرین بغل ؛ آخرین بوسه ؛ آخرین دوست دارم ؛ آخرین خداحافظی ؛ اتفاق می‌افته . . و تو روحتم ازش خبردار نمیشه :)! ›

«يَا حِرْزَ مَنْ لاَ حِرْزَ لَه» "ای پناه آن كه پناهي ندارد"

گاهی هم باید بی‌خیال شد، بی‌خیال همه‌چیز حتی غم و غصه‌ای که مدت‌هاست تو را در آغوش گرفته و خیال می‌کند صاحب قلبت شده است. باید یک شب زیر نور مهتاب لم بدهی، به صدای جیرجیرک‌ها گوش بسپاری و بگذاری سکوت شب آرام‌آرام روی شانه‌هایت بنشیند. تمام بدبختی‌ها، فکرهای سمج، خواستن‌های بی‌پایان را پشت در جا بگذاری، بی‌آنکه توضیح بدهی، بی‌آنکه عذر بخواهی. جهان برای چند ساعت بدون نگرانی‌های تو هم به چرخیدن ادامه می‌دهد. گاهی لازم است از نقش آدم قوی بیرون بیایی، از جنگیدن دست بکشی، و فقط نفس بکشی. بی‌خیالی همیشه بی‌مسئولیتی نیست، گاهی نجات دادن خودت است از غرق شدن در موج فکرها. بگذار امشب هیچ‌چیز را حل نکنی. هیچ آینده‌ای را نسازی. هیچ گذشته‌ای را مرور نکنی. فقط باش. در همان سکوتی که ماه بی‌هیچ عجله‌ای بر زمین می‌تابد و جهان برای لحظه‌ای کوتاه مهربان‌تر به نظر می‌رسد. شاید صبح همه‌چیز همان باشد که بود، اما تو سبک‌تر بیدار شوی، با قلبی که یاد گرفته گاهی رها کند.

برای: حُب.🛵