᯽حُب᯽

خسته،دلتنگ،غمگین... در کوچه‌های شهردلش، غم هر شب پرسه می‌زد و زیر لب آوازهای قدیمی دلتنگی را زمزمه می‌کرد. او اما،مثل همیشه، لب پنجره نشسته بود،‌با چشمانی خیره به جایی دور، جایی میان خاطراتی که دیگر راهی به بازگشت نداشتند.‌دلتنگی کنارش نشست،بی‌آنکه حرفی بزند. انگار سال‌ها بود‌همدیگر را می‌شناختند. در همین سکوت سنگین،‌صدای خستگی را شنید.آرام صدایش می‌زد.خستگی آغوشش را گشوده بود و مثل مادری که فرزندگریزانش را صدا می‌زند،منتظر بود تا سرش را بر شانه‌هایش بگذارد. او چشم‌هایش را بست. نه برای خوابیدن،‌ برای لحظه‌ای فراموش کردن. برای لحظه‌ای رها شدن از فکرهایی که هر شب در سرش بیدار می‌ماندند. و چه غم‌انگیز است، وقتی آدمی آن‌قدر خسته باشد که دیگر آرزوی خوشبختی نکند،‌ و تمام خواسته‌اش فقط چند لحظه آرامش باشد. چند لحظه‌ای که نه دلتنگی صدایش کند،نه غم دستش را بگیرد، و نه خاطره‌ای از گوشه‌ای تاریک ذهنش سر برآورد. فقط سکوت باشد، و قلبی که برای چند دقیقه از تپیدن برای دردها دست بکشد.

https://t.me/hob2223 🪻